Gent-Zelzate (1)

Mijn ouders wonen in Zelzate. Bij de fusies in 1976 mocht dit industriedorp “onafhankelijk” blijven. Zelzate fusioneerde niet.  De socialisten wilden het zo. Of wilden de katholieke gemeentes errond al die rooien niet binnen hun nieuwe grenzen halen? In Zelzate was je socialist, katholiek, of abnormaal. Soit. Industrie troef in Zelzate. Al pikte Gent het merendeel van de kanaalzone in. Het kanaal Gent-Terneuzen splijt deze lap België in twee. Als je wil weten waar veel van ons fijn stof vandaan komt… Voor velen komt ook hun loon daarvandaan. Busverbindingen met de bedrijven zijn abominabel, fietsverbindingen zijn er voor de lokale gekken. Toen ik 25 jaar geleden eens met de fiets van Gent naar Zelzate reed leek het voor m’n ouders een heldendaad. Dat hadden ze nu nog nooit meegemaakt: met de fiets van Gent naar Zelzate! Het was dan ook zondag. De fabrieken braakten meer gif dan op andere dagen, maar er reden toch een pak minder auto’s.

Begin mei fietste ik nog es naar Zelzate. Er is beterschap merkbaar. Het antieke betonnen fietspad aan de Shell (Pantserschipstraat, tussen Meulestedebrug en Ringvaart) ligt er nog steeds:

Eenmaal over de Ringvaart kom je -naar Gentse normen-terecht op een  mirakelfietspad. Je weet niet wat je ziet: een gescheiden perfect fietspad, met beschermende vangrails in de buitenkant van de bochten. 

Het is de verlegde Wondelgemkaai. Deze weg werd in 2004 nieuw aangelegd om Stora Enso (in mijn jeugdherinnering: “de papierfabrieke”) meer plaats te geven. Als kind was de Wondelgemkaai een attraktie: je zag er op op de kanaalarm vaak een boot omringd door boomstammen. Een sprookjestafereel tussen al die grauwe industrie. De boomstammen werden vanuit de boot in het water gedropt. Eenmaal de boot vertrokken was trokken mannen de stammen op een soort transportband, die ze naar een hoge stapel voerde. Daar toverde men papier, leerde ik op school.

De boten bleven weg. De arm van het kanaal werd gedumpt. Het bedrijf bouwde een zuiveringsinstallatie, nog zo’n mirakel. Ze wilden uitbreiden, en verlegden een weg, nog een mirakel. Mét een perfect fietspad, nog een …

Mirakels duren niet lang. Daarover later meer.

Bouwwerven (1)

Dit is het eerste stukje voor een nieuwe rubriek: “melding”.  Chris had gelijk: sommige zaken zijn het waard om te melden. Daar is dat meldpunt fietspaden voor.

Bouwwerven zijn vaak pure horror voor voetgangers en fietsers. Alle begrip voor aannemers- it’s a hard job- maar rondom de werf kiezen ze vaak voor de wet van de minste weerstand.  “Fietsers? Dat ze hun plan trekken. Wij doen dat ook!”

Dit is de De Pintelaan, vlakbij de inrit van het UZ. Je kan dit bezwaarlijk een rustig hoekje van Gent noemen. Het fietspad stopt, en that’s it. Trekt uw… .

 

Angst

Iets persoonlijks. Let it be.

Onze oudste dochter wordt vandaag 18. Rechten, plichten, vreugden, … een Mijlpaal voor haar en voor ons.

6 jaar geleden ging ze naar “De Grote School”. Dat was ook een Stap. Ik maakte me geen zorgen over haar overstap naar de  grote school, wel over de -letterlijke- weg ernaar toe. 12 jaar geleden kwamen we in deze buurt wonen omwille van dochter nummer drie, omwille van vrienden, èn omdat we gelezen hadden dat er vanuit de buurt een Veilige Fietsverbinding met de Mooie Stad over de Grote Weg -de R40 (kleine ring)- gepland was  . We kozen heel bewust om in De Stad te blijven wonen. Zo zouden we nooit twee autodingen nodig hebben, één was al meer dan genoeg. We verbouwden het huis op een fietsvriendelijke manier. De souterrain werd deels een fietsparking, met een helling tot aan de voordeur. De aannemer verklaarde ons zot: daar kon je toch een garage van maken? We kozen een lagere school vlakbij, zodat de 3 dochters step by step konden leren zelfstandig naar school te stappen en te fietsen. Oehlala!! Dat was al geen kattepis: de Dendermondsesteenweg was een Gevaarlijke Oversteekplaats, en na een paar werken aan de Dampoort evolueerde onze straat tot bypass, met ochtend- en avondfiles tot gevolg. De vrienden aan de overkant bezoeken werd bijwijlen een avontuur.

Terug naar 6 jaar geleden: de verkeerssituatie stadinwaarts was geen sikkepit verbeterd, integendeel. Dochterlief weigerde na een paar weken nog de Trage Bus naar de Grote School te nemen. De bus zat overal vast in het verkeer, en ze moest er vroeger voor opstaan. Ze wilde met de fiets. De geplande veilige fietsoversteek van de ring bleek een fabeltje: de NMBS dìt, en het winkelcentrum dàt…  . Ik werd een Bange, Bittere vader, die scherpe mails naar het stadsbestuur stuurde. Want was het Autoverkeer niet vreselijk dominant geworden in ons straatbeeld? En was die fietsroute vlakbij niet een symbolisch, onveilig ding? En waar blééf die veilige fietsverbinding?  Wrauw!!!

Je kan niet bang en bitter blijven. Dat rijmt niet met opvoeden, laat staan met leven. Pa maakte van z’n oren als dochterlief wééral op het voetpad fietste, maar kon ik haar ongelijk geven? Dochter twee fietste vanaf dag één naar de Grote School, ondanks haar Angst voor Tramrails. Pa leerde dat hijzelf regelmatig de fietslichten van de madammen moest controleren. Een puber ziet dat niet, en doet dat niet. En dat een klassieke dynamo waardeloos is, ook met zo’n antislip-dopje. Velg Naafdynamo’s zijn de toekomst (geleerd van onze overkantvrienden), en sinds vorig jaar de standaard in onze fietswinkel. Dochter drie, tja,…  je leert loslaten, ook al evolueert de fietsinfrastructuur tergend traag. En soms voel je…

Vorige week viel dochterlief al fietsend keihard op haar knieën. Ze was met haar wiel in een tramrail gereden. En tiens, eventjes dook die angst weer op. Overleven krijgt een weirde smaak. In onze context gaat overleven niet over “voeden”, maar over “verplaatsen”. De 21e eeuw in een beschaafd, héél rijk land.

Coupure-links

Vanavond moest ik in de Bargiekaai zijn. De Coupure vind ik dan de korste weg. Het vertrouwde parcours naar de Zuid, bergje op tot aan de Plateau, duikje naar de Verlorenkost, en dan de fiets-autostrade op. Het was alweer een poos geleden dat ik er in de late avondspits op reed. Het is toch ècht het drukst bereden fietspad van Gent. En het is ècht waar: infrastructuur trekt gebruikers aan.

Er zijn effectief veel lopers op het fietspad. Op de terugweg, zo rond half 10, telde ik er een dertigtal. Mij niet gelaten, liever lopers dan brommers.  Ik dacht dat een zachte ondergrond beter was voor lopers dan die harde stenen. Is daar langs de bomen tussen Verlorenkost en Rozemarijntjesbrug geen plaats voor een degelijke looppiste?

Paaltjes (2)

Ballustrades aan skischansen dienen om publiek en springers te scheiden, maar de dag dat een skiër in het publiek belandt helpt die ballustrade maar een beetje. De afrit van de autostrade, de B401, is een ferme springschans:

Paaltjes zullen hier evenveel uithalen als de betonblokken aan de zwaaikom aan de Dampoort. Snelheidszotten of chauffeurs met een hartaanval houd je met niks tegen. Toch is het zinvol om schade snel te herstellen. Ik kan me niet inbeelden dat de betonblokken aan de Dampoort even  lang zonder reparatie bleven als dit gapend gat.  Zorg voor bestaande fietsinfrastructuur is even belangrijk als nieuwe fietsinfrastructuur.

Bisdombult (2)

Dit stukje is een remake van:  http://fietsbult.wordpress.com/2008/04/07/bisdombult/.

Bulten zijn zinvol als snelheidsremmers voor auto’s.  Een bult als deze is desastreus voor fietswielen. Hij is nog vers, en -jammer genoeg- gelegd door stadsdiensten. De bult ligt op het kruispunt Bisdomkaai/Sint-Jacobsnieuwstraat, en ook aan de overkant (Oude Beestenmarkt). Dat is vlakbij een stadsschool, een gemeenschapsschool en een vrije school. Wil iemand hier het fietsen ontmoedigen? Het kruispunt is in de schoolspits inderdaad een zéér hectisch punt. Morgen foto’s hiervan.

Hospitaalbrug

Gisteren was er slecht nieuws te lezen. Ik heb toch weer even ferm lopen vloeken. Een jonge fietser kwam vrijdag aan de Coupure onder een vrachtwagen terecht. Afgaande op wat ik lees lijkt het een fout van de vrachtwagenchauffeur. Het fietspad is daar zéér zichtbaar:         De man kwam uit Ieper, en was vermoedelijk niet vertrouwd met de omgeving, denk ik dan. Ok, hij had naar rechts moeten afslaan, en hij had de fietser moeten zien. Ik doe daar liever ook geen straffe uitspraken over, dat zal de rechter doen. Wie ben ik om zo’n man te beoordelen? Er zijn zovéél elementen die ik niet ken die kunnen meespelen in dit drama.

Correctie: voorrang van rechts vergeten is onvergeeflijk.

Ik zie geen mankementen qua fietsinfrastructuur aan dit kruispunt. Wie wel? (Ik zie wel verbeteringen mogelijk aan het kruispunt met de volgende brug, de Sint-Agnetabrug. Daarover later meer.)

Blijft dat gevoel van onmacht. Wat telt: duimen voor het kind!

 

Seconden

De  Fietsersbond voerde in januari een actie aan de Sint-Lievenspoort.

 

Ze deelden op het fietspad  richting Ledeberg Red Bull en chocomelk uit.  Zo kregen fietsers misschien genoeg energie om in 1 keer de overkant van het kruispunt te halen. Of vleugels.

 

De verkeerslichtenregeling was ferm fietsonvriendelijk. De doorstroming van het autoverkeer ging voor alles. Fietsers kregen acht seconden om de twee wegen te dwarsen. Fitte mensen konden dat:

De fietser in het midden vertrok bij het eerste groen licht, en kwam net op tijd voor het tweede oranje licht. (De fietser links vertrok bij het tweede groen.) Kinderen en minder fitte mensen dienden vroeger minutenlang te wachten op het tweede groene licht. Héél gezellig in dat tochtgat  middenin het autoverkeer…

 

De Fietsersbond wou met de actie aantonen dat fietsvriendelijke infrastructuur niet altijd een kwestie is van investeringen. Het gezond verstand haalde het: het groen licht voor fietsers staduitwaarts werd verdubbeld naar 16 seconden. Vandaag is de klok helaas al teruggedraaid. Deze middag noteerde ik 1 maal 16 seconden, en 4 maal 8 seconden oversteektijd. De verloren seconde aan het eerste licht is er nog steeds:

Er is geen enkele verkeers-reden waarom dit eerste licht niet direct mee op groen kan staan.

Na 8 secondes staat het tweede licht alweer op rood:

Ik erger me steeds aan mensen die rood licht negeren, maar hier zou ik bijna begrip krijgen.

 

Rozebroeken

Zondag is het dag van het park. De Rozebroeken oftewel “de prettige wildernis” staan in de kijker.

Het park ging vorig jaar juni officiëel open. Het fietspad is ondertussen al goed ingeburgerd in de buurt. Het verbindt de Kriekerijstraat met de Herlegemstraat en Wijmakker (vlakbij de Dendermondsesteenweg). Het asfalt is jammer genoeg niet doorgetrokken tot aan de Johannes Hartmannlaan.  Dit pad kan uitgroeien tot een  degelijke kassei-loze fietsverbinding tussen Dendermondsesteenweg en Land Van Waaslaan. Het is voor de Sint-Baafskouter-buurt sowieso een enorme aanwinst.

     De aanvoerroute aan de Wijmakker heeft een oplapbeurt nodig. De putten in het asfalt zijn te fietsonvriendelijk:

Paaltjes (1)

Steden worden steeds méér verzamelplaatsen voor paaltjes. Er is precies nood aan duidelijke grenzen tussen sterke en zwakke weggebruikers. Paaltjes -groot en klein, van staal, inox, steen, plastic of rubber- zijn de nieuwe grenzen. Soms corrigeren ze fout of anders geplande wegeninfrastructuur.

De paaltjes hieronder zijn geplaatst om de parkeerplaatsen voor de Capitole te elimineren, zodat de voetgangers meer ruimte kregen. Sterke weggebruikers luisteren naar de wet van de paal: “hier is de grens”.  De wegbeheerder bepaalt wie sterk is en wie zwak…

Broodhaers

Ik kwam daarnet van m’n werk gefietst. Het tafereel was best grappig: auto’s die wachten tot de tegenliggers gepasseerd waren, en zich dan langs de kegels reppen. Het gaf me een licht geruststellend gevoel: wat zijn we toch lief voor absurde situaties. Blijkbaar geloven we met z’n allen tussen zes en half elf ‘s avonds dat de verf nog niet droog is.

M’n vinger bleef droog. Het zou er ‘s morgens niet veiliger op worden voor de fietsers die staduitwaarts reden. Tijd voor een nieuwe Broodhaers. Of is het een Buren ?

Bandbreedte

De Voskenslaan werd vier jaar geleden heraangelegd. Er zijn pro’s en cons omtrent de herinrichting. Belangrijkste pro zijn de vaak brede fietspaden:                   Tot je aan de Maaltebruggestraat komt. Hier stopt de fietswereld. Ik weet dat wegen ontwerpen complex is, en dat aannemers vaak hun gang gaan. Het resultaat is hier bedroevend: je moet plots een smal richeltje op, knal langs een paal, en je ziet een aantal bandbrede kieren opdoemen: een rioolkolk, een kapotte voeg naast de tramweg, 4 tramspoorbochten. Daarnaast nog een paar putdeksels van weet ik veel wat.              Hoeveel hindernissen kan je trotseren met je bandbreedte? Mag het ietsje comfortabeler als er al tramrails liggen? Of is het (oh  rijke fantasie!) bedoeld als barrière alvorens de Sterre te trotseren?

Een fitte ervaren fietser kan hier probleemloos door. Ik vermoed dat menige ouder met kroost hier afhaakt. Ik herinner me nog de paniek van mijn opgroeiende kids in verband met tramrails. They learned how to deal with it, maar ik ben blij dat hun leerproces hièr niet  passeerde.

Straatfeest

Afgelopen weekend was er straatfeest voor de deur. De straat ging 30 uur dicht voor het verkeer. Zààlig. Es wakker worden in perfect silence!

De kids konden nog es ontdekken dat er nog àndere kinderen dan diegene die ze kenden van op school in de straat woonden. Voor sommigen was het ogenblik aangebroken om verder te leren fietsen.

 Onze kinderen leerden fietsen aan zee en op het jaagpad langs de Schelde.  Voor de deur is het zoveel leuker. Eén van onze dochters herinnert zich nog het plezier toen de straat 8/9 jaar geleden dichtging voor de aanleg van een verkeersdrempel. Alleen al voor dàt kinderplezier zou je een straatfeest wensen.

Fietsgordel

Dit type fiets had ik al vaker gespot. De afficheman uit onze straat doet z’n werk met dergelijke fiets. Gisteren zag ik er een met een maxicosy in.  De versie met zitbankje en veiligheidsgordel had ik nog niet gezien. Tot vandaag .

Boodschappen

Afgelopen week botste ik in Brugge op deze affiche:

 Wie kent hem niet, de groenteroeper van de Vrijdagsmarkt? Ik heb daar inderdaad vaak-en passent, zonder plan- met m’n fiets gestopt om fruit te kopen, al kreeg ik niet zo’n persoonlijke behandeling.

De middenstand heeft wel een béétje gelijk als ze om parkeerplaatsen vraagt: de Klant wil/verlangt/eist comfort. Sommigen slopen huizen om autoparkeerplaatsen te creëren. Anderen verhuizen naar Kortrijksesteenwegen, en investeren in peperdure parkeervelden. Eigenaardig genoeg zijn er weinig middenstanders die zelf voor fietsparkeerplaatsen zorgen. Sommigen kopen the cheapest fietsstalling on earth, en zijn dan verbaasd dat dit niet ok is. Het hinkelspel is een positief voorbeeld:

Er is een overdekt (!) plekje voor klantfietsen (mmmh, klinkt niet slecht: klantfietsen). Zo hoort het, zegt m’n portemonnee. Hier stop ik vaak. Soms bewust, soms en passent.

De actie belgerinkel is een regionale uitvinding, die momenteel overgenomen wordt door de noorderburen . Ik leer eruit dat er er 3 soorten fietsverkeer zijn: het recreatieve fietsverkeer, het woon/werkverkeer en het shopping/bezoekverkeer. De middenstander die dit snapt is een wijs ondernemer. Ting ting!