Gent-Zelzate (1)

Mijn ouders wonen in Zelzate. Bij de fusies in 1976 mocht dit industriedorp “onafhankelijk” blijven. Zelzate fusioneerde niet.  De socialisten wilden het zo. Of wilden de katholieke gemeentes errond al die rooien niet binnen hun nieuwe grenzen halen? In Zelzate was je socialist, katholiek, of abnormaal. Soit. Industrie troef in Zelzate. Al pikte Gent het merendeel van de kanaalzone in. Het kanaal Gent-Terneuzen splijt deze lap België in twee. Als je wil weten waar veel van ons fijn stof vandaan komt… Voor velen komt ook hun loon daarvandaan. Busverbindingen met de bedrijven zijn abominabel, fietsverbindingen zijn er voor de lokale gekken. Toen ik 25 jaar geleden eens met de fiets van Gent naar Zelzate reed leek het voor m’n ouders een heldendaad. Dat hadden ze nu nog nooit meegemaakt: met de fiets van Gent naar Zelzate! Het was dan ook zondag. De fabrieken braakten meer gif dan op andere dagen, maar er reden toch een pak minder auto’s.

Begin mei fietste ik nog es naar Zelzate. Er is beterschap merkbaar. Het antieke betonnen fietspad aan de Shell (Pantserschipstraat, tussen Meulestedebrug en Ringvaart) ligt er nog steeds:

Eenmaal over de Ringvaart kom je -naar Gentse normen-terecht op een  mirakelfietspad. Je weet niet wat je ziet: een gescheiden perfect fietspad, met beschermende vangrails in de buitenkant van de bochten. 

Het is de verlegde Wondelgemkaai. Deze weg werd in 2004 nieuw aangelegd om Stora Enso (in mijn jeugdherinnering: “de papierfabrieke”) meer plaats te geven. Als kind was de Wondelgemkaai een attraktie: je zag er op op de kanaalarm vaak een boot omringd door boomstammen. Een sprookjestafereel tussen al die grauwe industrie. De boomstammen werden vanuit de boot in het water gedropt. Eenmaal de boot vertrokken was trokken mannen de stammen op een soort transportband, die ze naar een hoge stapel voerde. Daar toverde men papier, leerde ik op school.

De boten bleven weg. De arm van het kanaal werd gedumpt. Het bedrijf bouwde een zuiveringsinstallatie, nog zo’n mirakel. Ze wilden uitbreiden, en verlegden een weg, nog een mirakel. Mét een perfect fietspad, nog een …

Mirakels duren niet lang. Daarover later meer.

Bouwwerven (1)

Dit is het eerste stukje voor een nieuwe rubriek: “melding”.  Chris had gelijk: sommige zaken zijn het waard om te melden. Daar is dat meldpunt fietspaden voor.

Bouwwerven zijn vaak pure horror voor voetgangers en fietsers. Alle begrip voor aannemers- it’s a hard job- maar rondom de werf kiezen ze vaak voor de wet van de minste weerstand.  “Fietsers? Dat ze hun plan trekken. Wij doen dat ook!”

Dit is de De Pintelaan, vlakbij de inrit van het UZ. Je kan dit bezwaarlijk een rustig hoekje van Gent noemen. Het fietspad stopt, en that’s it. Trekt uw… .

 

Angst

Iets persoonlijks. Let it be.

Onze oudste dochter wordt vandaag 18. Rechten, plichten, vreugden, … een Mijlpaal voor haar en voor ons.

6 jaar geleden ging ze naar “De Grote School”. Dat was ook een Stap. Ik maakte me geen zorgen over haar overstap naar de  grote school, wel over de -letterlijke- weg ernaar toe. 12 jaar geleden kwamen we in deze buurt wonen omwille van dochter nummer drie, omwille van vrienden, èn omdat we gelezen hadden dat er vanuit de buurt een Veilige Fietsverbinding met de Mooie Stad over de Grote Weg -de R40 (kleine ring)- gepland was  . We kozen heel bewust om in De Stad te blijven wonen. Zo zouden we nooit twee autodingen nodig hebben, één was al meer dan genoeg. We verbouwden het huis op een fietsvriendelijke manier. De souterrain werd deels een fietsparking, met een helling tot aan de voordeur. De aannemer verklaarde ons zot: daar kon je toch een garage van maken? We kozen een lagere school vlakbij, zodat de 3 dochters step by step konden leren zelfstandig naar school te stappen en te fietsen. Oehlala!! Dat was al geen kattepis: de Dendermondsesteenweg was een Gevaarlijke Oversteekplaats, en na een paar werken aan de Dampoort evolueerde onze straat tot bypass, met ochtend- en avondfiles tot gevolg. De vrienden aan de overkant bezoeken werd bijwijlen een avontuur.

Terug naar 6 jaar geleden: de verkeerssituatie stadinwaarts was geen sikkepit verbeterd, integendeel. Dochterlief weigerde na een paar weken nog de Trage Bus naar de Grote School te nemen. De bus zat overal vast in het verkeer, en ze moest er vroeger voor opstaan. Ze wilde met de fiets. De geplande veilige fietsoversteek van de ring bleek een fabeltje: de NMBS dìt, en het winkelcentrum dàt…  . Ik werd een Bange, Bittere vader, die scherpe mails naar het stadsbestuur stuurde. Want was het Autoverkeer niet vreselijk dominant geworden in ons straatbeeld? En was die fietsroute vlakbij niet een symbolisch, onveilig ding? En waar blééf die veilige fietsverbinding?  Wrauw!!!

Je kan niet bang en bitter blijven. Dat rijmt niet met opvoeden, laat staan met leven. Pa maakte van z’n oren als dochterlief wééral op het voetpad fietste, maar kon ik haar ongelijk geven? Dochter twee fietste vanaf dag één naar de Grote School, ondanks haar Angst voor Tramrails. Pa leerde dat hijzelf regelmatig de fietslichten van de madammen moest controleren. Een puber ziet dat niet, en doet dat niet. En dat een klassieke dynamo waardeloos is, ook met zo’n antislip-dopje. Velg Naafdynamo’s zijn de toekomst (geleerd van onze overkantvrienden), en sinds vorig jaar de standaard in onze fietswinkel. Dochter drie, tja,…  je leert loslaten, ook al evolueert de fietsinfrastructuur tergend traag. En soms voel je…

Vorige week viel dochterlief al fietsend keihard op haar knieën. Ze was met haar wiel in een tramrail gereden. En tiens, eventjes dook die angst weer op. Overleven krijgt een weirde smaak. In onze context gaat overleven niet over “voeden”, maar over “verplaatsen”. De 21e eeuw in een beschaafd, héél rijk land.

Coupure-links

Vanavond moest ik in de Bargiekaai zijn. De Coupure vind ik dan de korste weg. Het vertrouwde parcours naar de Zuid, bergje op tot aan de Plateau, duikje naar de Verlorenkost, en dan de fiets-autostrade op. Het was alweer een poos geleden dat ik er in de late avondspits op reed. Het is toch ècht het drukst bereden fietspad van Gent. En het is ècht waar: infrastructuur trekt gebruikers aan.

Er zijn effectief veel lopers op het fietspad. Op de terugweg, zo rond half 10, telde ik er een dertigtal. Mij niet gelaten, liever lopers dan brommers.  Ik dacht dat een zachte ondergrond beter was voor lopers dan die harde stenen. Is daar langs de bomen tussen Verlorenkost en Rozemarijntjesbrug geen plaats voor een degelijke looppiste?

Paaltjes (2)

Ballustrades aan skischansen dienen om publiek en springers te scheiden, maar de dag dat een skiër in het publiek belandt helpt die ballustrade maar een beetje. De afrit van de autostrade, de B401, is een ferme springschans:

Paaltjes zullen hier evenveel uithalen als de betonblokken aan de zwaaikom aan de Dampoort. Snelheidszotten of chauffeurs met een hartaanval houd je met niks tegen. Toch is het zinvol om schade snel te herstellen. Ik kan me niet inbeelden dat de betonblokken aan de Dampoort even  lang zonder reparatie bleven als dit gapend gat.  Zorg voor bestaande fietsinfrastructuur is even belangrijk als nieuwe fietsinfrastructuur.