Home

Licht (2)

30 november 2008

Een verhaaltje.
Beeld je een tafel in met daarrond 20 mensen. Ze leggen een puzzel. Alle 20 bezitten een aantal puzzelstukjes, de ene meer dan de andere. Negen van de 20 zijn broers en zussen. De 9 blijven non-stop rond de tafel zitten. Ze wonen in het huis van de puzzel, maar bezitten het minste aantal stukjes. Een gezamenlijke strategie is niet steeds voorhanden. De laatste jaren werken broers en zussen beter samen, maar soms komt Kafka langs. Bijwijlen wordt er meer gepraat en getwijfeld dan gepuzzeld. Wat wil je, om de zes jaar krijgen ze andere ouders.
De andere puzzelaars zijn neven en nichten. Ze wonen merendeels in kleinere puzzelhuisjes, maar hebben de belangrijkste puzzelstukken in handen. Sommigen beloven een stukje te leggen, maar lopen later op de dag weg naar een andere puzzel, of krijgen telefoon van hun pa dat ze hun stukjes pas volgend jaar – of erger- helemaal niet- mogen leggen. Hun voogden veranderen elke 4 jaar. Achterneven trekken zich weinig of niks aan van het eindresultaat van de puzzel, kijken enkel naar hun lijntjes, haltes en stationnetjes.
Gelukkig zijn er nog de suikertantes. Sommige broers en zussen zijn heel bedreven in het verkrijgen van zakgeld om extra stukjes aan te kopen. Voor dat zakgeld moeten ze veel mooie, lange brieven schijven.
Het puzzelen gaat tergend traag, of wat dacht je?

Dit is een karikatuur van mobiliteitsland. Er zijn grosso modo 6 nivo’s van puzzelaars en suikertantes: stad, provincie, gewest, land, europa, en de nutsbedrijven. Die laatsten zijn vaak spelbederver. Water-, gas-, electriciteits-, riool-, stoom- en communicatieleidingen leggen hun puzzel onder de mobiliteitspuzzel. Kortom: puzzel in het kwadraat.
Dit beleid heeft wortels en tradities uit de 19e eeuw. De staat wou de hoofdwegen beheren, de provincie de iets minder belangrijke, steden en gemeentes “de omvangrijke rest”. Die structuur is anno 2008 achterhaald. Voor fietspadsubsidies worden steden op gelijke regels getrakteerd als gemeentes, terwijl de complexiteit in steden veel hoger is. Suikertante Europa compenseert dit soms, bv met Civitas.

Waarom dit verhaal? Omdat (fiets)situaties op deze manier vaak rot blijven. Een voorbeeld van tergende inefficiëntie: de NMBS hoort alles te betalen wat op zijn grond en aan zijn viaducten hangt. Dat is de oorzaak van deze missing link.

Dit is een missing light:

21nov08 18u04 Jan Delvinlaan

21nov08 18u04 Jan Delvinlaan


Komende vanop de Vlaamse Kaai beland je -letterlijk- in een zwart gat. De verlichting onder de spoorweg is verouderd en inefficiënt. Dit is Infrabel-licht. Vlak voorbij de viaduct is het nog donkerder. Misschien is dat er niet omwille van het sas (Vlaams Gewest). Ik weet niet wie hier over de lantaarnpalen gaat. Morgen een mailtje naar Gent-Info?

About these ads

One Response to “Licht (2)”

  1. Frans Says:

    Een voorbeeld van tergende NMBS-inefficiëntie: de “beveiligde en bewaakte” fietsenstalling achter het Sint-Pieterstation (jaarabonnement: 75 euro). De automatische deur is al dagen stuk en open. Bijgevolg is deze plek voor iedereen toegankelijk, dag en nacht. Hoe veilig staan die (motor)fietsen daar nog wel? Overigens kan iedereen tijdens het piekuur moeiteloos door die automatische poort glippen en abonnementsgeld vermijden: het volstaat een binnen- of buitenkomende fietser te volgen. Heeft de NMBS al eens geteld of het aantal fietsen overeenstemt met het aantal fietsabonnementen?


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 669 andere volgers

%d bloggers like this: