De trein der traagheid
15 juni 2009
“De trein der traagheid” van Johan Daisne was op school verplichte literatuur. Het boek hoort bij de stroming van het magisch realisme. Ik denk er soms aan terug als ik vanop mijn pendeltrein de werf der traagheid op de vroegere Arbedsite aanschouw. “Traag” en “werf” zijn in ons land vaak synoniem. Men doet vaak alsof dat vanzelfsprekend is. Ik zie dat er verschillende werven zijn. De parking aan Sint-Pietersstation en de treinviaduct op de spoorlijn naar de kust zie je zienderogen evolueren, ook op weekends. Niet op de Arbed. Maar hoera, er is weer een beetje evolutie:
De paden zijn gegoten tot aan de Dulle-Grietlaan, de Zwarte Doos:
Geen idee of de doorsteek richting Guldenmeers dit jaar aangepakt wordt.Ik hoop dat het pad richting Melle niet stopt onder Gentbruggebrug:
Als men hier stopt hebben we weer lelijke kasseistrook op een fietsas:






16 juni 2009 at 08:23
Ik duim met je mee dat dit spoedig, ooit?, afraakt.
De doorsteek onder Gentbruggebrug richting Melle zou ook welkom zijn voor skeelers.
16 juni 2009 at 11:48
Toen ik half april achter Zwarte Doos stond (eind van de Dulle Grietlaan) was er weinig te zien van een fietspad.
Als je op de foto in onderstaand artikel klikt zie je de rest van de foto’s.
http://gentbrugge.blogspot.com/2009/04/gent-helpt-de-gierzwaluw.html