Kwetsbaarheid

Ik noemde deze post eerst “De wet”.

De dodelijke fietsongevallen in Oosterzele en Beveren leveren een pak leed, emoties, krantenartikels, één hoofdartikel en véél reacties op de krantenfora op.
Naast het obligate fietsers-versus-automobilisten-dispuut kon je ook bijleren.
Linn van Berlaer, duidelijk een jurist, schreef dit:

43.2. De fietsers die de rijbaan volgen, mogen met twee naast elkaar rijden, behalve wanneer het kruisen niet mogelijk is.
7.1. Elke weggebruiker moet de bepalingen in dit reglement naleven. Onverminderd de naleving van de bepalingen in dit reglement mag de bestuurder kwetsbaardere verkeersdeelnemers niet in gevaar brengen, met name wanneer het gaat om fietsers en voetgangers, inzonderheid wanneer het kinderen, bejaarden of personen met een handicap betreft.
Hieruit volgt dat, onverminderd de artikelen 40.2 en 40ter, tweede lid, elke bestuurder dubbel voorzichtig moet zijn bij aanwezigheid van dergelijke kwetsbaardere weggebruikers, of wanneer hun aanwezigheid op de openbare weg kan voorzien worden, in het bijzonder op een openbare weg zoals gedefinieerd in artikel 2.38.’ – het is als fietser niet verplicht om de arm uit te steken bij het inslaan (achteruitkijken is wél zeer aangewezen maar praktisch vaak moeilijk). Ikzelf ben als fietser ook al eens aangereden door een automobilist die ‘vergat’ zijn pinker op te zetten bij het afslaan. Kijk eens rond en maak eens een gemiddelde van hoeveel % automobilisten die richtingaanwijzers consequent gebruiken, hoewel dit voor hen wél verplicht is… – met twee naast elkaar is eveneens perfect legaal, zo heeft de wetgever geoordeeld dat een groep fietsers perfect bruikbaar is als verkeersremmer. Ratio legis is wat vreemd, maar sed lex… Maar probeer dat maar eens duidelijk te maken aan de meeste automobilisten die het beneden hun stand vinden om ook maar één seconde achter een fietser aan te blijven rijden, en terstond overgaan naar argessief claxonneren, grootlichten en middenvinger bij het voorbijscheuren.
Wegcode:Artikel 40ter: ‘Gedrag tegenover de fietsers en bestuurders van tweewielige bromfietsen De bestuurder van een auto of van een motorfiets mag een fietser of bestuurder van een tweewielige bromfiets die zich op de openbare weg bevindt onder de in dit reglement voorziene voorwaarden niet in gevaar brengen. Hij moet dubbel voorzichtig zijn ten aanzien van fietsende kinderen en bejaarden. Hij moet een zijdelingse afstand van ten minste één meter laten tussen zijn voertuig en de fietser of bestuurder van een tweewielige bromfiets. Hij mag een oversteekplaats voor fietsers en bestuurders van tweewielige bromfietsen slechts met matige snelheid naderen teneinde de weggebruikers die er zich op bevinden, niet in gevaar te brengen en ze niet te hinderen wanneer zij het oversteken van de rijbaan met normale snelheid beëindigen. Zo nodig moet hij stoppen om ze te laten doorrijden. Hij mag een oversteekplaats voor fietsers en bestuurders van tweewielige bromfietsen niet oprijden wanneer het verkeer zodanig belemmerd is dat hij waarschijnlijk op die oversteekplaats zou moeten stoppen.’
Ik heb een karretje om mijn twee kinderen te vervoeren dat ik achter aan mijn fiets dien vast te maken. Nodeloos om te zeggen dat ik hiermee elke keer hun leven riskeer. Vorige week heeft een automobilist in Brussel een fietser – opzettelijk – aangereden na een discussie over voorrangregels.

Sta me toe kwetsbaarheid in foto’s te vatten:

12nov09, 14u05, Forelstraat

Stappende fluovestjes die verkeersles krijgen, dat is hoopvol. De juf toonde “Hier rijden de fietsers.”

12nov09, 14u06, Forelstraat/Eendrachtstraat

Bij nieuwe fietsinfrastructuur is men trots op aluminium ballustradekes. Ook ik dacht dat ze de veiligheid verhoogden.

12nov09, 16u11, Dampoort

Deze aluminniummekes zijn zinvol om foutparkeerders tegen te houden, and that’s it:

12nov09, 16u10, Dampoort

Hier was hopelijk niemand “op het verkeerde moment op de verkeerde plaats” (sic).

12nov09, 16u12, Dampoort

Kwetsbare weggebruikers kunnen dergelijke verwoestingen niet veroorzaken. Daar draait het om.

Voor de veiligheid van automobilisten plaats men probleemloos honderden kilometers betonnen vangrails. De fietspaden op wegen zoals deze in Beveren blijven wachten op een even radicale oplossing van het Vlaams Gewest. Er is er maar 1: radicaal méér mensen en méér middelen inzetten. Aan het huidige tempo zal de fietsinfrastructuur -misschien- over 75 jaar ok zijn.