Trein/fiets (5): signalisatie
31 oktober 2010
Binnenin station Gent Sint-Pieters is de signalisatie degelijk.
Vakwerk.
Wie van een perron komt ziet in welke richting bijvoorbeeld het centrum van Gent of het Fietspunt ligt:
Eén, twee of drie oogopslagen, en je weet waarheen:
Dat blijft zo tot aan de “voordeur” van het station:
Het centrum is rechtdoor:
Maar wat is dat: “rechtdoor”?
Morgen een overzicht van de signalisatie, de hulpmiddelen voor reizigers om hun weg verder te zetten, aan de “voordeur” van het station.
Trein/fiets (4): stadsplan(1)
29 oktober 2010
Stelling: “Wie als student in een stad landt kent vaak de weg niet”.
Ik herinner me levendig mijn verwondering toen ik als aankomend student mijn weg zocht in deze stad.
Ik fietste vanuit het Prinsenhof via Sluizeken, Sint-Jakobs, Sint-Anna, Zuid, Sint-Lievenspoort en Heuvelpoort naar het station.
Waarom zo?
Omdat dit de route was die ik kende vanop de busverbinding die ik als kind /puber een paar keer per jaar gebruikte.
Tot een zwerftocht me leerde dat het via de Veldstraat, Nederkouter etcetera veel korter was. (toen mocht je nog rechtdoor staduitwaarts fietsen, maar zat je in de spitsuren en op koopdagen tmet je fiets vast in de autofile)
Nog groter was mijn verbazing toen de Bagattenstraat en Lammerstraat deze twee parcours verbond. (ja, lach maar!)
Amai!
Stelling: Wie ergens met de trein aankomt kent vaak de weg niet.
Kijk op bovenstaande foto eens niet naar de auto of fiets, maar naar de 2 voetgangers links.
Ze bekijken een stadsplan.
Op die kaart ziet de stationsomgeving er zo uit:
Het is een kaart uit 2001.
Hopelijk zoeken deze mensen geen postkantoor (links naast het station), of tram 22 naar het UZ.
Fietsers klagen niet, ze trekken hun plan.
Toeristen ook.
Foute stadsplannen zijn normaal.
Trein/fiets (3): kracht
28 oktober 2010
Fietsgebruik op de treins groeit, nu nog een manier om de fiets vlot van en naar het perron te krijgen.
De komende 8 à 10 jaar worden de perrons van Gent Sint-Pieters per 2 afgebroken, en vervangen.
Daar zal per perron zeker wel minstens 1 lift tussen zitten.
In afwachting is een fietsgootje welkom, zodat ook in Gent Sint-Pieters en Dampoort méér mensen de combinatie fiets/trein aandurven.
Trein/fiets (2): dubbeldekker
27 oktober 2010
Alles wat ik over bovenstaande foto’s wou schrijven is al door u geschreven in de vorige post.
Waarvoor dank.
Kort samengevat:
* er bestaan dubbeldektreinen met wagons waar fietsen en andere wielige dingen als kinderwagens vlot in kunnen via een aparte zijdeur, die geopend wordt door de conducteur.
* dat is een schitterende evolutie. Mama NMBS wordt langzaamaan fietsvriendelijk.
*nu enkel nog een systeempje verzinnen om duidelijk te maken wèlke trein zo’n faciliteit heeft, zodat een fietser de reis daarop kan plannen. In tijden van internet kan dit niet zo moeilijk zijn.
Trein/fiets (1): wielertouristen
26 oktober 2010
Even genoeg over werven groot en klein.
Weg ernst.
Weg pogingen tot analyse.
Laat ons een paar dagen de trein nemen, altijd een béétje reizen.
De plooifiets is ingeburgerd.
Je mag er niet aan denken wat het rond de Dampoort of Sint-Pieters zou geven mochten er geen plooifietsen zijn.
Maar ook de rest van het fiets-treingebruik zit in de lift.
De tijd dat je een week vooraf naar het station belde om die een van de drie fietshaken in de treinberging te reserveren is voorbij.
Deze heren hadden keiveel geluk: een tamelijk lege trein op een zondag in september.
Pavlov
25 oktober 2010
“Ze zouden beter iets doen aan de fietspaden!!!”, hoorde ik minstens 29 keer uit een dochtermond.
Dat was haar reply op mijn vaderlijk geëmmer over fietsverlichting (!), het nut ervan (!!), en dat ik de boete niet zou betalen (!!!).
Tuurlijk heeft ze gelijk.
En tuurlijk heb ik gelijk.
Fietsverlichting hoort, punt.
Daar duwt de Stad (Politie en Mobiliteit) nu al een paar jaar met sensibiliseringscampagnes op door.
De Fietsersbond doet dat ook.
De jaren daarvoor creëerde de stad Gent via campagnes en jaarlijkse investeringen in stallingen een groeiend gebruik van (goede) fietssloten.
In Brugge is men daar nu zeer intensief mee bezig.
Openbare diensten / stadsdiensten kunnen wel wat.
Het wordt hoog tijd dat ze nu werk maken van “signalisatie”.
Slechte signalisatie creëert namelijk foute Pavlov-effecten.
Bekijk deze situatie:
Hier is aangegeven dat de Visserij onderbroken is, maar plaatselijk verkeer blijft mogelijk.
(Verderop wordt een brug gerenoveerd.)
Er is niet aangegeven dat de fietsroute langs het Keizerpark niet onderbroken is.
Dat moet je maar ruiken.
Wie hier dagelijks passeert, en de Gentse/Vlaamse/Belgische manier van werfsignalisatie Pavloviaans tot zich genomen heeft, rijdt gewoon door.
Wie hier voor het eerst komt, zal ofwel doorrijden om te kijken of er per fiets toch geen doorgang mogelijk is, ofwel –al dan niet wanhopig- een andere weg, een omweg, zoeken.
De wegbeheerder had enkel een autoweg in gedachten, geen hoofdfietsas.
Kort samengevat: deze signalisatie houdt enkel rekening met autoverkeer.
En net dàt is de Gentse/Vlaamse/Belgische fietser al jaren gewoon.
Verbodsborden?
Niet voor ons.
Wegomleggingen?
Kilometers rond, da’s voor auto’s.
Soms doen fietsers hierdoor ècht domme dingen, zoals door vers gegoten beton rijden.
Soms doen ze hierdoor gevaarlijk, zoals op de werf Kortrijksesteenweg.
Maar meestal hebben ze Pavlov goed begrepen: “deze signalisatie is niet voor fietsers”.
Zoals hier:
Dit is een deel van een hoofdfietsas, waar niemand zorg voor draagt.
De borden zijn als naar gewoonte duidelijk voor auto’s bedoeld.
Het asfalt is gegoten, maar het is weekend.
De honderden fietsers die hier dit weekend passeerden volgden de correcte Pavlov-reflex: doorfietsen.
Enkel in een land waar consequent een fietsdoordachte signalisatie hangt kan je fietsers afleren om verbodsborden te negeren.
“Een verbodsbord? Stop! Niet doorrijden. Even kijken: ah daar is de wegomlegging…”
Het vraagt nog veel werk voor fietsers deze Pavlov-reflex volgen…
Of telt dat ook voor automobilisten?
Integraal beleid
24 oktober 2010
Er is flink wat onvrede over de politieactie van vrijdag op de werf Kortrijksesteenweg.
Zoals Frans hier al schreef: wie de eenrichtingsborden negeert… neemt een risico.
Ik ging een paar keer kijken, en vond de situatie ronduit gevaarlijk.
Fietsers die in de verboden richting rijden (I’m sorry, vooral studenten) slalommen zich erdoor, zelfs tussen fout geparkeerde en rijdende auto’s:
Wie stadinwaarts rechts fietst rijdt de tram tegemoet, en een tram gaat niet opzij…
Wie links stadinwaarts spookfietst moet uitwijken voor de “normale” fietsers, of vice versa:
Auto’s vlammen staduitwaarts aan meer dan 50 per uur, stofwolk incluis:
Ook trams rijden er vaak aan stofwolksnelheden:
En daartussen laveert het werfverkeer, of is het omgekeerd?
Gevaarlijk dus.
Is de aanpak van de burgemeester en politie hier doordacht?
Simpel gezegd: is dit niet louter een media-actie, zo van: we hebben “iets” gedaan?
Of is het -via boetes- de tamtam onder studenten laten werken dat dit hier niet kan?
Wat er ontbreekt is een grondige aanpak, op àlle fronten.
Alternatieve routes stadinwaarts zijn geen alternatieven.
Daarin volg ik Jan volledig.
Neem nu de Leopold II-laan (parallel met de Kortrijksesteenweg) op de avond van de politieactie.
Het fietspad is op 2 plaatsen ronduit gevaarlijk onderbroken (tiens, een melding waard):
Een aannemer sloot een deel van het fietspad af op een manier die om ongevallen smeekt:
En aan de volgende splitsing sloeg het Filmfestival toe:

22okt10, 20u47, Koning Leopold II-laan
Dat heb ik vlug opzij gezet.
Ander voorbeeld. De mobiliteitsgewoontes van ouders van Sint-Pieters zijn even fietsvriendelijk als aan de Zuid:
Werven als de Kortrijksesteenweg zijn een kans om een buurt integraal aan te pakken, maar dat vraagt een integraal beleid. Intens politietoezicht tijdens de spitsuren is welkom. Of is de autodoorstroming rond de Kouter tijdens het weekend nu ècht de topprioriteit in het verkeersbeleid bij de politie?
Ik zou éérst links en rechts van de werf een fietsalternatief ontwikkelen, dat promoten, en dan pas aan de werken beginnen. Zolang de werf duurt moet je die fietsroutes in ere houden. Zo bouw je aan een toekomstgericht mobiliteitsbeleid, in plaats van mensen van de fiets te jagen.
De alternatieven waren er.
De LeopoldII-laan heeft een prima fietspad, maar geen goede oversteek aan de Kortrijksesteenweg / Astridlaan en aan de ring R40, of geen tweerichtingspad langs de ring tot de Kunstlaan.
De Albertlaan heeft ook een prima fietspad, maar geen linken met het pad langs de Leie op de Neermeerskaai.
Gemiste kansen.
Mijn conclusie: ingrijpende werven (hier: 2 ingrijpende werven vlak naast elkaar) vragen een minder-hinder-beleid met slagkracht, en vragen dus middelen bij voorbaat (om alternatieven te ontwikkelen) en mankracht op straat (tijdens de werf). Het station van de 21e eeuw verdient dat.
Morgen de visie van Pavlov op deze situatie.
Creatief
23 oktober 2010
De ondergrondse fietsstalling onder de Sint-Michielshelling haalt het vermoedelijk niet om in oktober open te zijn.
Ook hier is de aannemer lid van het clubje “De Trein der Traagheid”.
Als ik goed kan rekenen knutselt de monumentenaannemer al bijna 3 maand aan het toegangspoortje.
Ze lijken over halfweg.
Ook de nietjes geraken moeilijk in de grond geschoten.
Allemaal positieve evoluties, en evolutie gaat in sommige agenda’s traag.
Niet getreurd: de aannemers voorzien alternatieve fietsstallingen.
Of vergis ik me?
Vegen
22 oktober 2010
Soms terecht, soms onterecht.
De Stad langs hier!
Het Gewest langs daar!
Terecht, omdat een degelijk toezicht veel kan verhelpen.
Onterecht, omdat een aannemer niet enkel aan zijn portemonnee, maar ook aan het algemeen belang moet denken.
Vaak vangen de wegbeheerders in plaats van de aannemers de klachten en klappen .
Ik hoor zelden kafferen op de wegenwerkers / de aannemers, en dat snap ik niet.
Er is een cultuur van begrip.
Ok, het is een hels straatberoep.
Stof alom.
Slecht voor de rug.
In weer en wind.
Het zal je man/vrouw maar wezen.
Die mensen worden terecht goed betaald.
Mais il y a des limites.
De werf rondom Gent Sint-Pieters is het prototype van een “eigen-portemonnee-eerst-werf”.
De aannemers houden geen sikkepit rekening met de gebruikers van de openbare ruimte daar.
Fuck you, domme voetgangers en fietsers!
Die mentaliteit.
En mocht het dan nog vooruitgaan… maar nee.
Maar sommige aannemers doen een heel klein beetje hun best.
Zo wordt er op de werf Kortrijksesteenweg regelmatig geveegd.
Zou dat dagelijks zijn?
Kettingluiheid
21 oktober 2010
Archief (1): politie
20 oktober 2010
Sociaal beleid
19 oktober 2010
Fietsen was in de ogen van sommigen iets “vuur oarme menschen”.
Dat was de beeldvorming in de tweede helft van vorige eeuw, las ik een paar jaar terug in de Gentenaar.
Wie geen auto had, was arm.
Punt.
Dat komt nu terug -of is er nog steeds zo u wil- maar in een andere vorm.
Auto’s en moto’s van bepaalde prijscategoriëen zijn status.
Bakfietsen, racefietsen en mountainbikes -allen in het luxesegment- zijn dat ook.
Jaja, ik weet het: voor sommigen is een dure fiets een goedkopere, milieubewustere of gezondere keuze dan een motor op banden.
Maar het is geen toeval dat Roma-mensen zich ongegeneerd met alle soorten fietsen verplaatsen.
Low-cost is de norm.
Wat is mijn punt?
In een maatschappij waar de kloof arm/rijk groeit is een degelijk fietsbeleid ook een sociaal beleid.
Hoop / wanhoop
18 oktober 2010
Soms is er hoop.
Dan zie je dat een stukje vrijliggend hobbel-hobbel-asfalt-fietspad degelijk geherasfalteerd is.
En dan hoop je dat ook het vervolg hobbel-hobbel-klinkers-fietspad een beurt krijgt.
Soms is er wanhoop.
Dan zie je dat een pas aangelegd pad weer afgebroken wordt.
Er komen appartementen.
“Daddes een foutte van de gemiente”, is de uitleg van de kraanman.
Dan wanhoop je even, en hoop je dat de man liegt.
Melding 54: binnenring
17 oktober 2010
Ik pleit schuldig.
Deze betonbult zit al maanden op mijn harde schijf.
Daarom: nu, meteen, tout de suite…
Voor de plaatsbepaling
voor
het Meldpunt Fietpaden:
het straatnaambord
en
de verkeersborden
op
de foto links
zijn van
de Hamerlandtragel.
Project Gent Sint-Pieters: fietsval
16 oktober 2010
Of wat boze buurtbewoners voor elkaar krijgen…
Toch nog even tonen wat “men” een paar weken lang “normaal” vond:






















































