Zondagsrijders (1)
29 april 2011
Keuzevrijheid (2)
27 april 2011
Oprit
19 april 2011
Keuzevrijheid (1)
15 april 2011
Slipcursus
14 april 2011
Nuances
13 april 2011
Je leest in een artikel over asfalteringswerken op de R40 een citaat als “Voor fietsers verandert er in principe niets tijdens de werken. Aan de fietspaden wordt er normaal gezien niet gewerkt.”
“Waw!”, denk je dan, “we gaan er op vooruit.”
In realiteit zijn er on the road wat nuances te trekken.
Zo kan je op het fietspad geconfronteerd worden met een achteruit rijdende machine:
Het lijkt me geen handeling voor de ochtendspits.
De chauffeur probeerde uit te kijken, en reed uiteraard zeer traag.
Het fietspad ligt vaak bezaaid met fijne steentjes, die het wegdek glad maken:
Vanavond laat was het fietspad tussen Heuvelpoort en Sint-Lievenspoort prima geveegd.
De brug is volledig afgefreesd, ook het fietspad.
Het alternatief, de parkeerstrook, is niet vrijgemaakt.
Hier moet je slalommen, en -zonder waarschuwing- over de opstaande metalen voegen wippen:
Tot slot: dit aansluitend fietspad vanuit de Tentoonstellingslaan werd nodeloos een afgesloten fietspad.
Kleine moeite om dit fietsvriendelijker af te sluiten?Samengevat: ja, men doet “zijn best”, maar het kan beter.
In punten uitgedrukt: 6,5 op 10, wat naar Belgische normen niet slecht is.
Thumbs up, thumbs down.
12 april 2011
De afgelopen jaren zag ik in mijn straat veel daken vernieuwen.
Je leert er iets mee over “de mens”.
Het gaat er nooit stofloos aan toe, dat kan ook niet.
Maar toch.
Sommige dakwerkers tonen hun intelligentie: ze werken veilig, snel en met een minimum aan hinder.
De middelen van de 21e eeuw worden ingezet: een hoogtewerker, een stelling, kleine puincontainers, of een “hangbuis” naar een afgedekte container, een apart looppad met signalisatie voor voetgangers…
Er is hinder, maar beperkt.
Kortom: ze zijn georganiseerd.
Anderen tonen hun cowboymentaliteit: puin wordt naar beneden gegooid, stof is voor de vogelkes, plassen doe je en plein public vanop de dakrand, een ladderlift blijft zonder signalisatie of knipperlicht op de weg achter… .
Hinder?
Signalisatie?
Veiligheid?
Wa zegde?
Er zijn er van soorten.
Diezelfde wet telt voor aannemers van wegenbouw, ook op de werf project Gent Sint-Pieters.
Vorige week was een metalen deksel op een fietsroute gebogen onder het gewicht van een bus of vrachtwagen:
Eén telefoontje naar het Infopunt, en ‘s anderendaags was de plaat hersteld.
Thumbs up!
Het fietspad aan het nieuwe busstation zat maandenlang in het donker.
In de nieuwe werffase op de Sint-Denijslaan is er snel voor licht gezorgd:
Simpele werf-TL-lampen, meer moet dat niet zijn.
Thumbs up!
De aannemer van de Fabiolalaan mag een extra werfje doen, een aanpassing van een busperron.
Zo’n extras brengen op.
Maar dat levert geen extra zorg op: alweer géén signalisatie voor voetgangers en fietsers die naam waardig, alweer stof met hopen, alsof ze nog niet weten dat je ook kan slijpen met stofafzuiging of zagen met waterspoeling.
De heren bouwvakkers slikken graag stof: “ge moe van iets duud”.
Maar dat men op zo’n werf fietsers en voetgangers alwéér tussen de trams jaagt… thumbs down.
De timing (Paasvakantie, dus minder kinderen/jongeren onderweg) is ok.
Verderop in de fototunnel is men met een hoogtewerker in de weer om 4 meter hoog te geraken:
Zo 21e eeuws hoeft het nu ook weer niet…
Bijleren
11 april 2011
Ook een universiteit kan bijleren.
Jarenlang voerde UGent een “no-bike-beleid”.
Investeringen in (dure) autostallingen waren de evidentie zelve.
Investeringen in fietsstallingen waren onbestaande of ondermaats.
No stalling, no cry.
Bedenking: zou UGent weten hoeveel stallingen elk universitair gebouw heeft, en wat de nodige stallingscapaciteit is?
Dit is een voorbeeld van een ondermaatse overdekte fietsenstalling:
Maar kijk, de nieuwe studentenhome op Stalhof heeft van bij aanvang stallingsinfrastructuur:
Ik ben nieuwsgierig hoe de verhouding aantal bewoners / aantal stallingen is.
MQ
9 april 2011
We kennen allemaal IQ en EQ.
Zou er in onze hersenen ook een plekje zijn voor MQ?
Mobilititeitsintelligentie?
Hoe verplaats ik mezelf -met of zonder goederen- op de meest intelligente (lees: duurzame) manier?
Deze man heeft een hoog MQ:
Een lattenbodem op een fietspedaal.
Een fiets als karretje.
Meer moet dat niet zijn voor een korte verplaatsing.
Strookje
7 april 2011
Ledeberg krijgt er een strookje tweerichtingsfietspad bij:
Het pad loopt van het kruispunt met de Achilles Heyndrickxlaan (A) tot aan de oversteekplaats met de Binnenweg (B):
Meer info over deze werken kan je lezen in de Gentenaar. Hopelijk is dit de aanzet voor een verbinding tussen de fietspaden die stoppen aan de grens met Merelbeke (rechts onderaan op de kaart) en de fietspaden op de Burggravenlaan (links onderaan).
Ledeberg is een bloeiende woonbuurt, met een intense trafiek naar Gent Sint-Pieters. Hopelijk vertaalt zich dit in een degelijke fietsverbinding.
Trapkrachtsfeer
6 april 2011
Alle swingingrediënten waren aanwezig op de eerste Trapkracht van 2011.
Zon, zee, veel volk, alle mogelijke soorten fietsen en een gezellige fietstocht.
Wat sfeerbeelden:
Trapkracht is (weer) vertrokken, elke eerste woensdag van de maand, 18u33.
Meer info op hun site.
Twee
5 april 2011
2011 is slecht bezig.
Op 16 maart stierf aan Meulesteedsesteenweg een fietster van 52 jaar onder de wielen van een vrachtwagen.
Vandaag stierf op de grens tussen Merelbeke en Zwijnaarde een fietser van 45 jaar onder de wielen van een vrachtwagen.
Vreselijke feiten.
Op fora allerhande schieten dan telkens dezelfde ergernissen door computerschermen.
Snelheid!
Infrastructuur!!
Risicogedrag!!!
Respect!!!!
DE fietsers.
DE vrachtwagenchauffeurs.
Elk ongeval is anders, en vraagt een voorzichtig oordeel.
Ook mijn bloed kookt bij duidelijke berichtgeving over alcohol of snelheid.
Maar bij deze ongevallen overvalt me vooral een gevoel van trieste machteloosheid
Ik ben ervan overtuigd dat onze fiets- en wegeninfrastructuur schandalig achterhaald is.
Wat er ligt komt niet overeen met onze ambities.
Er wordt aan gewerkt, maar absoluut nog niet met voldoende middelen en mankracht.
Fietsinfrastructuur komt aan bod, maar niet als speerpunt van verandering.
Eerder als randfenomeen.
Dat is meer dan vroeger, toen fietsverkeer iets voor armen, en dus te negeren was.
Maar het is nog ruim onvoldoende om een massa veilig te laten fietsen.
Laat het mij daar bij houden.
Zo’n bedenkingen zijn voor nabestaanden te gratuit.
Dit zijn foto’s van de plaats van het ongeval van deze morgen.
Ik laat u zelf oordelen over deze wegeninfrastructuur.
Hopelijk zijn de foto’s helder genoeg.
Op het detailplan staan de fotostandpunten:
De macht van het getal
4 april 2011
Begin maart kwam een ferm grote groep jongeren door het donkere stadscentrum gefietst.
Een lange sliert wielen met koplampen.
Geen renner of helikopter in de buurt.
Een jeugdbeweging, vermoed ik.
Dat bleef maar duren, foto’s lang:
Een grote groep fietsers straalt macht uit.
De macht van het getal.
De kwetsbaarheid vermindert.
Trapkracht komt terug.
Vijf jaar na de eerste “fietstocht van personen die houden van fietsen en op een vredevolle manier hun plaats in de stad willen terugeisen” nemen andere mensen de draad weer op.
De jaargang 2005 heb ik niet meegemaakt.
Ik vond het wat te radikaal.
Ondertussen snap ik dat de uitgangspunten eerder idealistisch zijn.
Elke eerste woensdag, 18u33, ZUID.
Be there…
Ronde van Vlaanderen
3 april 2011
Ik blijf het maf vinden: een bevolking die enerzijds fietssporten in zijn armen sluit als was het een nieuw lief, en anderzijds zijn dagelijkse korte verplaatsingen blijft doen op vier wielen.
Dochter T kijkt graag naar de koers.
Vooral naar de kuiten:
Ze heeft iets met Tommeke.
Boezemvriend L keek vandaag voor het eerst in zijn leven naar “de koers” op tv.
Hij woont met zijn gezin aan de voet van de Koppenberg.
Twee weekends per jaar wordt hij “omsingeld”.
In de winter is er een cyclocross.
In de lente passeert de Ronde van Vlaanderen.
Zaterdag stond de file van wandelende Koppenbergbeklimmers tot aan hun voordeur.
Op zondag flitste een collectie zonnebrillen voorbij de keuken.
1 minuut later kropen rennershelmen als slakken een stijle helling achteraan de tuin op.
L zoekt een huis in de stad, want de kinderen worden groot.
Misschien was dit mijn laatste kans om de kermis achter de koers van dichtbij te zien.
Daarom toog ik op mijn stadfietsje naar Melden.
Ik bespaar je de (vele) putten in het asfalt op de N60. (Het fietspad is geschilderd aan de rand van de pechstrook, en bij herasfaltering van de weg sloeg men vaak de pechstrook over).
Aanschouw: een fragmentje van “het grote volksfeest”, met zijn yin & yang.






























































