Home

(Blogger Ivan Deboom dropte op 25 juni onderstaande krachtige brief op internet)

We moeten nog even wachten op een nieuwe Vlaamse minister voor Mobiliteit.
Toch wil ik hem of haar al een brief schrijven.

Beste minister, (M/V)

U heeft ongetwijfeld de kranten gelezen, gisteren en vandaag. Er stond iets over een onderzoek van het BIVV, dat kinderen die naar school fietsen tot 63 keer meer kans maken op een ongeval dan kinderen die met de auto gebracht worden.

Ik werd misselijk van het volgende fragment:

“Het grootste gevaar is er bij kinderen die pas kunnen fietsen”, zegt hoofdonderzoekster Heike Martensen van het BIVV. “Ze kennen de verkeersregels te weinig en schatten de snelheid van het andere verkeer fout in.”

Het “gevaar” wordt hier eenduidig gekoppeld aan de ondeskundigheid van een kind.
Ik vind dat wal-ge-lijk.

Of wat ik gisteren las in deze analyse op Zeronaut.be:

Het mag dan ook niet verwonderen dat veel media de feiten in een zeer beperkt kader geven. De ondertoon is steeds: ‘Het slachtoffer is verantwoordelijk, want hij is bepalend voor alle parameters die we kennen.’ Alsof je iemand een verkiezingsnederlaag toeschrijft omdat hij 1m73 is en graag koffie drinkt. ‘Blaming the victim’ m.a.w. en dit door het BIVV, het instituut dat net voor alle weggebruikers moet opkomen.

Die perceptie heeft het BIVV vandaag proberen rechtzetten met een een interessante opinie van Karin Genoe.

Beste nieuwe minister, ik vind het BIVV nodig maar er is meer nodig. Ik pleit voor de oprichting van een Vlaamse Verkeersinspectie. Naar analogie met de Vlaamse Wooninspectie die sommige huizen met onmiddellijke ingang onbewoonbaar kan verklaren, zou deze Verkeersinspectie met onmiddellijke ingang een aantal straten kunnen afsluiten wegens on-verkeer-baar. (laat alvast die oranje vierkante borden maken: ‘AUTO’S AFSTAPPEN’)

Maar ik wil het met u even hebben over wat niet in de kranten staat, over het slagveld zelf. En over de conclusies die u aan dat onderzoek van het BIVV zou moeten koppelen, u als nieuwe eindverantwoordelijke.

Mijn dochter was 3,5 jaar toen ze door een auto werd aangereden. De chauffeur was verblind door de zon of iets anders. (de fluo-vlag en het fluo-hesje ten spijt) Dat Zita nog leeft, heeft ze te danken aan haar pluimgewicht en aan de goed gesmeerde spil van het aanpikfietsje. En ook aan haar fietshelm. En ook aan het wonderbaarlijke feit dat er toevallig geen andere auto in de buurt was. Mazzel in het kwadraat.

Een ongeval zonder fysieke gevolgen… maar een ervaring voor het leven. Mijn dochter herinnert zich niks meer, dus ze weet niet precies waarom ze, nu 3 jaar later, steeds blokkeert en begint te wenen als er plots een auto te dicht komt of in de remmen gaat. Ikzelf weet wel waarom ik vaak ‘s nachts wakker schiet, na alweer een angstdroom over hoe het allemaal anders had kunnen aflopen. Omdat het voor vele ouders inderdaad anders afloopt.

Zita is nu 6 jaar. Op onze dagelijkse fietsroute van 950 meter liggen 2 levensgevaarlijke punten. Minstens een keer per week zijn we er getuige van een bijna-ongeval of maken we er zelf een mee. Die “63 keer” van het BIVV, dat zegt mij niks. Ons onveiligheidsgevoel kan je niet in getallen vatten. Het is precies dat onveiligheidsgevoel dat ouders de auto injaagt. (zeggen ze dan) (hoe gemakkelijk is dat) (“ja maar het BIVV zegt het ook!”)

10jun14, 08u16, Toekomststraat

10jun14, 08u16, Toekomststraat

Maar ik had het over de kranten en wat er niet in stond, namelijk: de conclusies. Volgens mij – dagelijks woonwerkfietser en meefietsende ouder – zijn dit de belangrijkste conclusies:

Conclusie 1:

X Probleem: Er rijden veel mensen met de auto die eigenlijk niet met de auto zouden mogen rijden.
X Oplossing: Voer een verplichte levenslange bijscholing in, zowel voor theorie als voor praktijk. Ik verwijs u nogmaals door naar het opinie-stuk van Karin Genoe.
Maar een veel drastischer oplossing zou kunnen zijn: geef het rijbewijs alleen aan wie het nodig heeft. Dat moet ik even uitleggen. Ik begeleid dagelijks mensen die studeren voor hun theorie-examen Rijbewijs, het overgrote deel van die mensen woont in de stad. Als ze werken, dan werken ze in dezelfde stad. Hebben ze (nu) een rijbewijs nodig? Absoluut niet. Denken ze (nu) na over de fiets als alternatief voor de auto? Absoluut niet. Is het aan u, als minister voor Mobiliteit, om te bepalen of iemand een rijbewijs nodig heeft? Absoluut niet, maar het is wel uw verantwoordelijkheid om die mensen voldoende te sensibiliseren en te faciliteren. Dat heeft uw voorganger, Hilde Crevits, met glans verzuimd.

Beste nieuwe minister, u zal moeten kiezen.
Ik zeg: kies voor de fiets.

Conclusie 2:

X Probleem: Fietsers krijgen niet genoeg ruimte.
X Oplossing: Geef fietsers meer ruimte.
Het klinkt belachelijk simpel. Uw voorganger, Crevits, heeft een aantal verhoogde gescheiden fietspaden aangelegd. Dat is goed. Alleen: het was véél véél véél te weinig. Ik zou cijfers kunnen geven, bijvoorbeeld hoe haar investering in veilige fietspaden voor heel het Vlaams Gewest slechts een fractie is van het geld dat nu al gespendeerd is aan een auto-ringverbinding voor 1 stad, een ringverbinding die nog niet aangelegd is. Crevits wist dat, dat die cijfers schandalig zijn, dat ze zeer licht uitvallen t.o.v. het geld voor autowegen, vooral tegenover de aanleg van zelfs een nieuwe autostrade of de verbreding van de R0 of ga zo maar door. Dus sprak ze steevast over het aantal ‘kilometers fietspaden’, dat klinkt beter.

Beste nieuwe minister, u zal moeten kiezen.
Ik zeg: kies voor het fietspad.

Conclusie 3:

X Probleem: Fietsers hebben soms voorrang, soms helemaal niet, soms een beetje.
X Oplossing: Geef fietsers de absolute voorrang. Overal. Altijd.
Uw voorganger, Hilde Crevits, heeft zichzelf heus niet alleen op de borst geklopt voor die fietspaden. Ze heeft zichzelf ook gefeliciteerd voor meer dan 70 fietstunnels en -bruggen die ze gebouwd heeft. Wel, ik vind dat een schande. Het aanleggen van tunnels en bruggen voor fietsers – uitgezonderd die over het water – betekent eigenlijk dat je als minister absolute prioriteit geeft aan gemotoriseerd verkeer, dat je eerste bekommernis is dat de files kleiner worden en dat die eindeloze stroom aan auto’s vooral niet gehinderd wordt door overstekende fietsers. Dus verplicht de minister die fietsers om te investeren in een degelijk versnellingsapparaat: klimmen en dalen is vanaf nu de boodschap, extra afstand afleggen ook, zolang die fietsers maar uit het zicht blijven. Dat is eigenlijk mobiliteit uit de jaren ’60, dat is onverbloemd kiezen voor de auto. Maar van u, beste nieuwe minister, verwacht ik exact het tegengestelde. U mag nog zo keihard “midden de mensen” staan maar toch: er bestaat geen “En/En”-beleid voor mobiliteit. U gaat toch ook “for zero”?

Beste nieuwe minister, u zal moeten kiezen.
Ik zeg: kies voor de fietser.

Inmiddels verblijf ik,
Met beleefde groeten,
Hoogachtend op de fiets,

Ivan Deboom

P.s. Nog vergeten: wat de Fietsersbond zegt: “Passagiers doen geen verkeerservaring op”. Samengevat: fietsen is niet gevaarlijk, kinderen met de auto naar school brengen is dat wel. De sleutel ligt in de handen van de ouders (en het is geen autosleutel).

De Fietsersbond wijst ook op het ‘Safety by numbers’ principe. In landen waar veel gefietst wordt is het veiliger om te fietsen. Denemarken en Nederland zijn daardoor de veiligste landen om je het in het verkeer te begeven, en niet alleen voor fietsers. “Niet minder maar juist meer fietsen is dus de oplossing” besluit Roel De Cleen van De Fietsersbond.

Het meest grimmige aspect van de werking van Perpetuum Mobile waren de dodenwakes. In die tijd vielen er veel doden op de weg in Gent.

affichedodenwakec

 

Ter vergelijking: je had als fietser zowat vijf keer meer kans op een dodelijk ongeluk  in het begin van de jaren negentig dan nu (Gent is nog altijd geen echt veilige fietsstad:  fietsen hier is ongeveer twee of drie keer gevaarlijker dan fietsen in Amsterdam).Wat de verontwaardiging nog deed toenemen was de manier waarop dit werd afgedaan. Een dode fietser was goed voor vijf lijntjes op de regionale bladzijden van de krant. Voor zover iemand er een probleem van maakte waren er twee opties.

Ofwel (dat was de fietsvriendelijke optie) beschouwde men het gevaar als een probleem waaraan niets te verhelpen was. Maatregelen waren overbodig, want ze zouden toch niets uithalen. Als je verder doorvroeg bleek dat men niet zozeer geen passende maatregelen kon bedenken, maar dat men fietsers gewoon de moeite niet waard vond. Infrastructuur voor veiligheid? Te duur. Snelheidsbeperking? Hindert `het verkeer’ (alsof fietsers geen verkeer zijn). Alles wat het probleem kon verhelpen was `niet realistisch’.

Ofwel (dat was de meest verspreide optie) legde men de schuld bij het slachtoffer. Een citaat: ‘Natuurlijk veroorzaken niet alleen technische mankementen [van fietsen] ongevallen. Bij volwassen fietsers zijn die ook  te wijten aan de eigen instelling’.
Of nog: ‘De veiligheid van de fietsers begint met zelfdiscipline, naleven van de wegcode en respect voor de anderen. Dat alles negeren de fietsers spijtig genoeg vaak volledig.’ Dat de oorzaak ook wel eens bij andere weggebruikers zou kunnen liggen wordt absurd gevonden. Als Perpetuum Mobile bij een dodenwake op de Stropkaai opmerkt dat de fietser voorrang had, haalt de journalist van dienst de voltooid verleden toekomende tijd (…zou voorrang hebben gehad..) boven om zijn ongeloof uit te drukken. Meer nog, niet alleen hebben de fietsers al het gevaar aan zichzelf te wijten, ze zijn er nog blij mee ook. Fietsers zoeken het gevaar, ze vinden het spannend zijn twee andere citaten. Maar de hoofdvogel in deze categorie schoot de Gentse burgemeester, Gilbert Temmerman, in 1993 af: zelfmoordenaars.

De Gentenaar(?), januari 1993

De Gentenaar, januari 1993


Telkens een fietser omkwam in het verkeer werd er, meestal een week of zo nadien, een druk kruispunt gedurende de avondspits voor een half uur geblokkeerd. Een krantenartikel spreekt van guerillatactieken en dat is een correcte omschrijving. Het was een krachttoer om zonder het medeweten van de politie een paar honderd actievoerders bij mekaar te krijgen. Veel automobilisten reageerden bijzonder agressief (niet allemaal, sommigen toonden echt wel respect voor het slachtoffer en steunden de actie) zodat je als actievoerder ook nog klappen riskeerde, al is het bij een beetje trekken en duwen gebleven.
foto Perpetuum Mobile, zonder datum

foto Perpetuum Mobile, zonder datum


Begin 1993 was de trieste lijst van de affiche aangevuld met nog drie namen. De Gentse burgemeester gebruikte dan ook het woord terrorisme. Een gepaste term, zo zou je denken na zeven doden, maar vreemd genoeg wees hij met een beschuldigende vinger naar de fietsbeweging. Dat fietsers en voetgangers (een of twee van de slachtoffers waren voetgangers) omkwamen in het autoverkeer was nog tot daaraan toe, maar dat om de paar weken een kruispunt geblokkeerd werd, dat was terrorisme. Er werd gedreigd met vervolging (gelukkig waren er nog geen GAS-boetes in die tijd) en inbeslagname van de fietsen die bij de blokkade gebruikt werden.

De Morgen, 11 maart 1993

De Morgen, 11 maart 1993

De acties waren echter erg succesvol in het overbrengen van de boodschap. Niemand kon er nog omheen: het verkeer was moordend en het was dringend nodig om daar iets aan te doen. De pers berichtte vrij uitgebreid over de acties en dus ook over de eisen en de verontwaardiging van de actievoerders. Morgen maken we een balans op van vijf jaar actievoeren.

 

perpetuumEen tweede tekst op de floppy geeft een voorstelling van Perpetuum Mobile.

In 1989 stak een groep jonge enthousiastelingen de koppen bij elkaar om iets te doen aan de hoge snelheid van het autoverkeer in de stad. ‘Dat racen mag misschien leuk zijn voor de bestuurder, het is levensgevaarlijk voor andere automobilisten en helemaal voor de ‘zachte weggebruikers: voetgangers, fietsers en gehandicapten’, zo redeneerde men.  De eerste akties van de groep waren dan ook gericht op het verlagen van de toegestane snelheid van de auto in de stad van 60 (toen nog, naar 50 km/h).

Het Volk, 10 januari 1994

Het Volk, 10 januari 1994

 De Gentse Fietsersbond Perpetuum Mobile was hiermee geboren.  In vijf jaar is de ‘aktiegroep’ uitgegroeid tot een degelijke ledenvereniging die opkomt voor de belangen van de dagelijkse fietser in de brede zin van het woord.  Het jonge is niet meer zo nadrukkelijk aanwezig, het enthousiasme des te meer.  In dit artikeltje een korte voorstelling.

De bond, is de afgelopen twee jaar nadrukkelijk in het nieuws gekomen met de zogenaamde ‘dodenwakes’ die ze in samenwerking met een aantal andere fietsersverenigingen organiseerde.  Zo’n wake houdt in dat iedere keer dat er een ongeval gebeurt in het Gentse, waarbij een fietser om het leven komt, er een belangrijk kruispunt in de buurt van het ongeval een half uur wordt geblokkeerd.  Dit gebeurt iedere keer om vijf uur in de namiddag, het hoogtepunt van de avondspits.  Hiermee willen de fietsers de aandacht vragen voor de gevaren van het gemotoriseerd verkeer én voor de slechte voorzieningen voor de zachte weggebruikers.

Deze akties maken enorm veel los bij de Gentse bevolking.  Sommigen kunnen er niet mee lachen dat ze de laatste twee jaar 11 keer vast stonden vanwege verongelukte fietsers.  Anderen hebben wel begrip voor de eisen van de fietsers, maar vinden dat het nu wel lang genoeg geduurd heeft.  De fietsers zijn vooral geschrokken dat ze zo vaak de straat op moesten.

Die dodenwakes zijn misschien wel spectaculair.  Het is echter maar een klein deel van de aktiviteiten die Perpetuum Mobile onderneemt.

Laten we in dit verband een hardnekkig en misschien wel begrijpelijk misverstand uit de weg ruimen;  Perpetuum Mobile is niet tegen de auto.  Sommige van onze beste leden hebben er een.  De Gentse Fietsersbond vind wel dat met die auto verstandig moet worden omgesprongen.  Het is nu eenmaal zo dat het steeds drukker wordt op de weg en een auto met één persoon erin is dan een erg inefficiënt gebruik van die beperkte ruimte, zeker als je het vergelijkt met de ruimte die een fiets inneemt.

De aktiviteiten van de bond richten zich vooral op drie vlakken:  studie en informatie, cursussen en natuurlijk de akties.

Studie en informatie:

Affiche, 1993

Affiche, 1993

We willen niet enkel staan roepen dat de zaken niet goed zijn.  We nemen de problemen van de Gentse fietsers onder de loep en proberen zelf oplossingen daarvoor aan te dragen. Daarvoor zijn er binnen de vereniging een aantal groepen aktief die zich in specifieke zaken verdiepen en bijscholen. Zo hebben we bv. aan het Gentse stadsbestuur een dossier over fietsparkeerplaatsen aangeboden.  Hiervan is dankbaar gebruik gemaakt bij de ontwikkeling van het ‘Gentse Fietsrek’ dat nu overal in de stad opduikt.  Wij hebben ook mee gediscussieerd over het ruimtelijk struktuurplan en het Fietsbeleidsplan van de stad Gent.  En nog steeds is er regelmatig, persoonlijk kontakt met de fietsambtenaar van de stad.

Momenteel zijn we ook met de NMBS in gesprek over de fietsvoorzieningen aan het Sint-Pietersstation.  Wij denken dat het belangrijk is om aan dergelijke instellingen de stem van de fietser, de gebruiker van hun diensten te laten horen.

Een belangrijke bron van informatie voor de leden van de vereniging is het ledenblad ‘de Reflector’.  Dit blad komt zes maal per jaar uit en geeft informatie over ontwikkelingen die belangrijk zijn voor fietsers in Gent en de rest van de wereld.

Cursussen

Goed onderhouden fietsen zijn sneller en veiliger.  In samenwerking met de volkshogeschool Elcker-Ik organiseren we regelmatig een kursus fietsonderhoud.

Aan beginnende fietsers, of aan iedereen die zich onveilig voelt in het huidige verkeer bieden wij een kursus Zelfbewust Fietsen aan.

Akties

Als fietsersbond blijven we een belangenvereniging.  Naast het overleg schuwen we doeltreffende, geweldloze akties niet om duidelijk te maken wat er mank loopt in het Gentse verkeer.  We tonen aan dat fietsers en voetgangers meer rechten en ruimte moeten krijgen.

Een adres:

Wie meer informatie wil over de aktiviteiten van Perpetuum Mobile kan kontakt opnemen met het secretariaat: .

Harrie Mol

Vandaag is het vier maand geleden dat Gaëtane Hitchins omkwam op de John F. Kennedylaan. Ze was op weg naar haar werk in Zelzate toen ze werd gegrepen door een auto die van de weg afreed. Op een baan waar 90 km/u mag worden gereden heb je zo geen enkele kans.

23feb14, 13u01, John F Kennedylaan

23feb14, 13u01, John F. Kennedylaan

Familie, vrienden, collega’s hebben geprobeerd om afscheid te nemen en op de plaats van het ongeval werd een gedenkteken aangebracht. Sinds kort staat daar een witte ghostbike naast, geplaatst door de Gentse Fietsersbond.

23feb14, 13u02, John F Kennedylaan

23feb14, 13u02, John F. Kennedylaan

Hij staat daar als memento aan dit slachtoffer van het verkeer. Dit ongeval is gebeurd en valt niet meer terug te draaien. Daarom is deze ghostbike niet alleen een memento, maar ook een oproep aan alle verantwoordelijken om alles te doen om de veiligheid op dit punt en elders te verhogen.

In samenspraak met de familie van het slachtoffer werd beslist om op deze plaats geen dodenwake te organiseren.

Opgelost (1)

24 februari 2014

We schreven in januari 2013 hier over het fietsongeval in oktober 2012 aan het amfitheaterke langs de Schelde.
Een jaar later is er een propere oplossing:

23feb14, 14u24, Emiel Hullebroeckplein

23feb14, 14u24, Emiel Hullebroeckplein

Mail: Aanrijding in Moscou

30 januari 2014

——– Origineel bericht ——–
Onderwerp: Moscouviaduct…
Datum: Mon, 27 Jan 2014 16:36:02 +0100
Van: W

Aan: fietsbult@fietsersbondgent.be

Hallo,

een tijdje geleden had ik een mail gestuurd met een “noodkreet” op Moscoubrug.
Vrijdagavond zag ik de gevolgen van een ongeluk op de brug:

140124, Moscouviaduct

140124, Moscouviaduct

140124, Moscouviaduct

140124, Moscouviaduct

Niks van teruggevonden tussen de nieuwsberichten, maar waarschijnlijk een geval van overdreven snelheid?

Ik ben nog 5 minuutjes blijven staan om foto’s te maken van fietsers en auto’s, wat nog maar eens aantoont dat een wegmarkering hier een absoluut minimum is, want fietsers worden aan de kant gedrukt of auto’s rijden in het midden van het wegdek, maar volgens de bevoegde instanties is deze asfaltzee oké.

140124, Moscouviaduct

140124, Moscouviaduct

140124, Moscouviaduct

140124, Moscouviaduct

140124, Moscouviaduct

140124, Moscouviaduct

140124, Moscouviaduct

140124, Moscouviaduct

Buiten dit kruispunt en in de bochten is er namelijk geen wegmarkering te zien.
Een gemiste kans bij de heraanleg van het wegdek!

Groetjes,
W

Brief aan minister Crevits

21 november 2013

Geachte mevrouw Crevits,

Mijn hart luchten?
Of de feiten benoemen?
Een poging tot het tweede.

U was op buitenlandse missie, maar weet het ongetwijfeld al.
Vorige week donderdag stierf op de Kennedylaan tussen Sint-Kruis-Winkel en Zelzate een jonge vrouw.
Aangereden.
Op slag dood.
Dood.
Net als Kennedy.
Haar medefietster ongedeerd, maar in shock naar het ziekenhuis.
Gruwel.
Elke verkeersdode is er één teveel.
Vergeef me, dat klinkt in de week nadat een tyfoon Tacloban van de kaart veegde misschien Westers verwaand.
Maar u kent het verband tussen de verkeersgruwel en de klimaatwaanzin.
U hoorde ook de oproep van de Filipijnse vertegenwoordiger op klimaatconferentie COP19 in Warschau.
Het is dringend.
Dringend.
Op wereldschaal, en daardoor ook op de microschaal van Gent, Vlaanderen, België, Europa.
De overdaad aan autoverkeer speelt een rol.
Die overdaad kan maar verminderen door de alternatieven snel en efficiënt uit te bouwen.
Snel.
Efficiënt.
Fiets.
Tram.
Bus.
Trein.

Ik spreek me op geen enkele manier uit over schuld/onschuld op de Kennedylaan.
Maar de infrastructuur is me zéér bekend.
Mijn ouders wonen in Zelzate.
Mijn ouders verklaarden me als puber gek om langs daar naar Gent te fietsen.
Je mocht er toen 120 rijden.
Beter langs de akelige oude weg langs het kanaal, waar je de fabrieken zag en rook.
Ik ging in Gent wonen, en deed het traject dus al honderden maal.
Een kleine honderd keer heen en weer gelift.
Honderden maal per auto.
In de koffer aardappelen, confituur, witlof, uien, brood en vlees.
Op de achterbank 1 kind.
Twee kinderen.
Drie kinderen.
De laatste jaren tientallen maal per fiets.

Ik kom uit het 20e eeuwse standaard autodenken.
Been there, done that.
Trots, als ik de afstand tussen Vooruit en Minnemeers in no time afgelegd had, want “het was dringend”.
Kampioen in sluipwegen, wat wil je.
Verbaasd – kantje boordje verontwaardigd- dat je van de ene op de andere dag op de Kennedylaan geen 120 per uur meer mocht rijden.
Verbaasd over die eenzame fietsers op de Kennedylaan.
Maar we kozen bewust voor de stad, met mààr één auto, en met de ambitie om de kinderen zelfstandig te leren fietsen.
Tot ik een angstige vader werd.
Dat verhaal heb ik “hier al eens verteld.

Die Kennedylaan is een autostrade in wording.
Pasmunt voor de Scheldeverdieping.
De Rotterdamse haven krijgt langs hier een alternatieve verbinding met het Zuiden en Calais.
In Sluiskil graaft men onder het kanaal Gent -Terneuzen een tunnel voor intens vrachtverkeer.
Minder vrachtwagens langs Antwerpen?
Zoiets?
Een masterplan voor een fietsverbinding op deze as ontbreekt, of heb ik in ieder geval nog nergens gelezen.
Zowel aan de spoorweg- als aan de dorpenkant is er ruimte zat om een tweerichtingsfietspad aan te leggen.
In de Gentse haven zit een groot potentieel voor woon-werkverplaatsingen per fiets.
Een nicht stopte er met werken omdat ze het te gevaarlijk fietsen vond.
Fietsinfrastructuur ontbreekt manifest.
Een paar werven lopen.
Het dubbelrichtingsfietspad vanuit Darsen tot aan Volvo/Langerbruggestraat met een fietsbrug over de Kennedylaan, en de Cosmosrotonde in Zelzate geven hoop.

11nov13, 15u12, Slotendries

11nov13, 15u12, Slotendries


Dat zijn -eindelijk!- fietsinvesteringen.
(Over de kwaliteit ervan onthoud ik me van commentaar tot de werven klaar zijn).
In de krant lees ik over een tweerichtingsfietspad van Zelzate tot Sidmar.
Maar ook niet meer dan dat.
Want dan zijn het verkiezingen.
En dan?
Het ongeval toont dat de behoefte naar méér aanwezig is.
Twee jonge vrouwen fietsten vanuit question mark naar hun werk/stage in Zelzate.
De enige ambitie die we vanuit Brussel horen is om alle bestaande autostrades te renoveren, te investeren in missing links in het autowegennet en zwarte punten, en om jaarlijks een budget aan fietsinvesteringen uit te geven.
Ik vermoed dat de verhouding tussen investeringen voor auto-infrastructuur of fietsinfrastructuur 1 op 100 is.
Of is het meer?
Of minder?
Er gaat duidelijk massaal véél méér mankracht en middelen naar autostrades en andere auto-infrastructuur.
Fietsinvesteringen worden als korreltjes rondgestrooid.
Ik noem het oneerbiedig: randanimatie.
Een duidelijk strategisch plan ontbreekt.
De nodige mankracht en middelen ook.
Bekijk het Vlaamse strategisch plan voor fietspaden: de Gentse haven is een immense blinde vlek.
De kleine Gentse ring R40 is voor fietsers nog niet eens rond.
Daar beweegt niks, want Vlaamse bevoegdheid.
Autodoorstroming blijft de topprioriteit.
Ik weet het: de vorige Gentse stadsbesturen hadden diezelfde topprioriteit.
En zoals u weet heeft de Gentse kiezer gekozen om dit te veranderen.
Vele Gentse gezinnen maakten de keuze om hun leven zonder auto te organiseren.
Zij zullen het stadsbestuur 6 jaar lang houden aan hun belofte voor een fietsvriendelijke stad.
Gent kan dat niet zonder u en uw verschillende administraties.

Hoe zal de Vlaamse overheid de Kennedyslagader fietsvriendelijk maken?
In de krant staat dat er een PPS komt om dat verder uit te werken.
De werf R4Zuid vind ik op PPS-vlak niet hoopvol.
Randanimatie.
Goede bedoelingen.
Te weinig slagkracht.
Hoe zal de Vlaamse overheid de horrorreputatie van de Kennedylaan wegwerken?
Op zo’n raceweg volstaat verf niet.
Een tijdelijke oplossing te duur?
Telt dat ook voor de tijdelijke vangrails voor autostradewerven?
U kan hier als minister bewijzen dat fietsbeleid een topprioriteit is.
Een topprioriteit in plaats van een flankerende maatregel bij autodoorstromingsprojecten.
U heeft de verdienste om als eerste een cabinetard in dienst te hebben met een verleden in de Fietsersbond.
U heeft de verdienste om uw voorgangers in de pers aan te wrijven dat ze u een versleten wegennet doorspeelden.
En om uw administraties tot een fietsbeleid te bewegen.
En misschien is het door u dat de investeringen in de Gentse tramlijnen hervatten.
Maar het is onvoldoende.
Echt, ècht onvoldoende.
Het gaat te trààg.
Wat mankeert: fietsbeleid als topprioriteit.
Fietsbeleid omwille van verkeersveiligheid.
Om klimaatredenen.
En omwille van leefbaarheid in steden en gemeenten.
Het hoeven niet allemààl bruggen en tunnels en viaducten te zijn.
Verkeerslichten met 21e eeuwse software zoals in Nederland zijn vaak al voldoende.
En gewone vrijliggende fietspaden.

Mevrouw Crevits, u hoeft me niet te antwoorden.
Ik ken de juridisch en politiek afgewogen standaardantwoordmails van uw administraties ongeveer van buiten.
Liever zou ik met u in de ochtend- of avondspits rondfietsen langs de Gentse gewestwegen.
U mag me bellen om af te spreken: 0498/801 187.
Laat ons dat incognito doen.
Ik kan u positieve zaken tonen.
Een voorbeeld: in deze herfstdagen houden veegmachines Gewestelijke fietspaden schitterend proper.
De werf aan de fietsonderdoorgang van Ter Plaeten die beloofd was tegen eind 20e eeuw loopt.
Maar ik kan u deze oversteekplaats aan Heuvelpoort richting station tonen:

14nov13, 16u34, Heuvelpoort

14nov13, 16u34, Heuvelpoort


14nov13, 16u34, Heuvelpoort

14nov13, 16u34, Heuvelpoort


Of het zogezegde alternatief hiervoor verderop de heuvel:

14nov13, 16u34, Charles de Kerchovelaan

14nov13, 16u34, Charles de Kerchovelaan

14nov13, 16u34, Charles de Kerchovelaan

14nov13, 16u34, Charles de Kerchovelaan

Of de oversteekplaats richting Dampoort aan de Sint-Lievenspoort:

21okt13, 17u43, Sint-Lievenspoort

21okt13, 17u43, Sint-Lievenspoort

21okt13, 17u43, Sint-Lievenspoort

21okt13, 17u43, Sint-Lievenspoort

21okt13, 17u44, Sint-Lievenspoort

21okt13, 17u44, Sint-Lievenspoort

Of het Tolhuis.
Of Palinghuizen.
Of de R4 tussen Evergem en de Brugsevaart.
Of de smalste bushalte van Vlaanderen:

09jun13, 18u26, Heernislaan

09jun13, 18u26, Heernislaan

09jun13, 18u27, Heernislaan

09jun13, 18u27, Heernislaan

Ik weet het, u kan niet àlles in een vingerknip oplossen.
En er is erger:

26okt13, 15u09, Ninoofsesteenweg

26okt13, 15u09, Ninoofsesteenweg (Vlaams-Brabant)


Vermoedelijk bent u zelfs de eerste CD&V-minister die zoveel investeerde in deze CD&V-arme stad.
Maar het is te weinig.
Véél te weinig voor fietsinfrastructuur.
Bij het leeuwendeel van de investeringen staat autodoorstroming voorop.
De Gentenaars (en wie nog?…) willen dat het vooruit gaat.
Op zijn Kopenhagens.
Aan het tempo waarop het nu evolueert zijn we binnen pakweg 60 jaar een fietsvriendelijke regio.
Ik vrees dat dat te laat is.

Hoogachtend,

Yves
vrijwilliger Fietsersbond Gent

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 836 andere volgers

%d bloggers like this: