Home

Onverwacht voorbeeld

4 augustus 2014

Een fietsvakantie in het buitenland kan erg verrijkend zijn. Zo leer je hoe “fietsen” in andere landen bekeken wordt; hoe verplaatsingen per fiets wel of net niet aangemoedigd worden; hoe de aanpak is om andere transportmiddelen te gebruiken.

Zo was ik de voorbije maand op tocht doorheen Frankrijk. Jawel: Frankrijk. Daar leerde ik dat wat hier als onmogelijk, als “not done” beschouwd wordt, wel kan. Met Europese steun worden aan sneltreinvaart oude spoorlijnen omgevormd tot “voie verte” ofte fietssnelweg. Ongebruikte spoorlijnen hebben als grote voordelen dat ze er al liggen en dat ze quasi vlak zijn.

Stel je voor: een echte fietssnelweg, in een heuvelachtige omgeving en toch bijna vlak, waar je als fietser absolute voorrang geniet

voie verte1

bij Saint-Nazaire (Loire Atlantique, Frankrijk)

Zo ziet het eruit vanuit het standpunt van de fietser.

Voor een automobilist is dit wat hij/zij te zien krijgt.

voie verte2

Wat meer is: in Frankrijk ervoer ik dat de automobilisten de fietsers (en de regels) respecteren. Er wordt daadwerkelijk gestopt. Elke keer.

In onze visie zijn Denemarken en Nederland de fietslanden bij uitstek, gevolgd door Vlaanderen en Duitsland. De rest komt daar ver achter. Nu, na deze reality check, is – toch wat mij betreft – die volgorde enigszins gewijzigd. De Franse overheid heeft in sneltempo de achterstand ingehaald. Meer nog: in bepaalde regio’s staan ze een eind voor op Vlaanderen. Als we er niets aan doen, staan we binnen enkele jaren ver achter.

32 Responses to “Onverwacht voorbeeld”

  1. baverhae Says:

    Mijn ervaring met fietslanden is dat men in Frankrijk, Italië, Majorca…veel meer respect heeft voor andere weggebruikers, fietsers incluis. Het beeld van de als een gek rijdende zuiderling heb ik de laatste tien jaar drastisch zijn evolueren in de richting van een rustige respectvolle weggebruiker. In die landen blijft men als de weg het niet toelaat om op een veilige manier te passeren soms minuten lang achter de fietser rijden alvorens, zonder toeteren, opgestoken middenvinger of andere gebaren alsnog op en rustige manier voorbij te rijden.
    De omgekeerde beweging zie ik echter in Duitsland. Daar ben ik al meerdere keren van de weg gereden door chauffeurs die vinden dat fietsers niet op de rijweg horen.
    Wat we nu in Frankrijk zien: voorrang voor de fietser, is bij ons nog onbespreekbaar. Hier legt men wel een fietspad op een oude spoorwegberm maar om de vijfhonderd meter moet men van de fiets om tussen poortjes of paaltje te slalommen, voorrang te verlenen aan auto’s die tien meter verder toch moeten stoppen omdat ze een voorrangsweg dwarsen etc.
    In België doet men wel iets maar een echte mentaliteitswijziging is er nog lang niet. Dat moet in het hoofd van de mensen gebeuren.
    “Ik betaal ook belastingen, dus ik hoor ook op de weg”;

    • JanG Says:

      Diezelfde ervaring heb ik ook. Bergop aan 10 km/u (of minder soms) op een smalle weg? De automobilist blijft rustig achter me, met vier knipperlichten aan om achterkomers te verwittigen. En als het mogelijk wordt, wordt in alle rust ingehaald, met wederzijds respect.
      Nu was er slechts één fietssnelweg met absolute voorrang voor fietsers; op de andere voies vertes was het zoals hier: poortjes om de fietsers af te remmen. Wel waren al die poortjes vlot te nemen, ook met bakfietsen, fietskarren en andere afwijkende fietsmodellen.

      Het probleem hier lijkt me dat diegenen die een mentaliteitswijziging in gang zouden moeten zetten net diezelfde agressieve houding hebben. Ze/we zien dus niet wat er fout is. Even over de grens gaan kijken, lijkt me ook niet te gebeuren. Dan ga je zelfgenoegzaam verkondigen hoe goed je wel bezig bent als bestuur.

  2. Ronnius Says:

    De woorden van de BIVV woordvoerder vorige week op de radio waren veelzeggend: “iedereen moet voor zijn eigen veiligheid zorgen”.
    Terwijl het zou moeten zijn: “samen moeten we voor een veilig verkeer zorgen”.

    • Renaat Says:

      De visie van het BIVV over verkeersveiligheid vind ik vaak nogal – euh – bijzonder. Zo bestempelt het BIVV het wandelen zonder fluo-vestje of het fietsen zonder helm als ‘onveilig gedrag’. En daarmee geven ze munitie aan zij die werkelijk het gevaar veroorzaken in het verkeer om onterecht de schuld af te schuiven op voetgangers die geen fluo-vestje dragen en fietsers die fietsen zonder helm. (http://enquetebivv.be/nl/resultaten-2013#slide-6)

      • JanG Says:

        Zo zag ik onlangs iemand met de fiets toekomen bij Colruyt, dus gewoon om boodschappen te doen, met fietshandschoenen, fluohesje (jawel, overdag op een zonnige zomerdag) en met fietshelm. Fietsen lijkt me een bijzonder gevaarlijke hobby!

        • Chris Scuri Says:

          Fietsen in Vlaanderen is spijtig genoeg i.d.d. meestal een gevaarlijke bezigheid.
          De fietshandschoenen zijn eerder om trillingen te dempen, deze gebruik ik ook vaak. Een helm doe ik meestal aan, zeker bij mijn woonwerkverkeer, en een fluovestje eerder in herfst- en wintermaanden (mijn fietskledij, rugzak enz. heeft meestal ook wat reflecterend materiaal).

      • Chris Scuri Says:

        Het BIVV wordt stilaan het Belachelijkste Instituut Van Vlaanderen.

  3. Renaat Says:

    Toch enkele kritische bedenkingen:

    – Verwonderlijk dat er zo goed rekening gehouden wordt met het STOP-bord gezien het verstopt gaat achter het bord met de drempel. M.a.w. de inrichting is verre van optimaal.

    – Mijn ervaring/inschatting is dat mensen op vakantie in veel gevallen de situatie beter inschatten dan waar ze zelf leven. Het is toch echt wel anders een situatie dag in, dag uit tijdens de spits te ervaren dan ergens éénmalig te komen. M.a.w. het gras lijkt altijd groener aan de andere kant.

    – Zulke fietspaden zijn natuurlijk prima. Maar het is maar de vraag of dit niet vooral een toeristisch pad is (ook in België zijn er veel prachtige jaagpaden en dergelijke te vinden) en het weinig met functioneel fietsen te maken heeft. Om het fietsbeleid en de fietsinfrastructuur echt correct in te schatten, is het nodig om ook in enkele steden van een land te gaan fietsen. Daar is tenslotte ook het grootste potentieel aan functionele fietsers.
    En zonder echte ervaring betwijfel ik wel dat het zo aangenaam fietsen is in veel Franse steden.

    • JanG Says:

      Renaat, als aanvulling: dit pad is er eentje dat linea recta naar Saint-Nazaire loopt. Dat maakt het, voor zover ik kan inschatten, eerder functioneel dan toeristisch (Saint-Nazaire is een drukke havenstad met veel industrie). (de meeste voies vertes zijn inderdaad recreatieve, zij het kaarsrechte, paden)
      Mijn beleving was ook, in het algemeen, dat het onderlinge respect bij de weggebruikers een stuk beter is dan bij ons. Het gaat om meer dan infrastructuur; het gaat evenzeer om de mentaliteit. Het is natuurlijk niet allemaal zo zwart-wit te stellen, maar met 2000 km op een maand meen ik toch over enige ervaring te kunnen beschikken, voldoende om een aantal verschillen op te merken.

      • Renaat Says:

        Jan,

        wat de mentaliteit betreft ga ik niet beweren dat je geen gelijk hebt (daar kan ik niet over oordelen) maar blijf ik wel met de overtuiging dat het niet voor de hand liggend is om vakantie-ervaring (zelf als het 2000 km is) correct te vergelijken met dagdagelijkse ervaring in eigen omgeving.

        En in heel veel landen zijn er – als men goed zoekt – voorbeelden te vinden van prima infrastructuur. Maar heb je veel tijdens de spits door steden gereden? En zo ja, hoe was de ervaring daar (met infrastructuur en gedrag)?

        • JanG Says:

          Renaat, je hebt uiteraard gelijk: 2000 km fietsen tijdens de vakantie weegt niet op tegen de dagelijkse woon-werk verplaatsing in een vertrouwde omgeving. Maar 2000 km gedurende een maand kan wel een indruk geven, zeker indien het om een ruimere regio gaat. De aanleiding was die fietssnelweg met absolute voorrang, wat twee jaar geleden, bij gesprekken met de provincie (Oost-Vlaanderen) onmogelijk leek bij ons.
          Tijdens de spits door een stad deed ik deze keer niet. Vorig jaar wel, in Parijs. Dat is natuurlijk hectisch, maar je krijgt als fietser wel je plaats. Het blijft een moeilijke vergelijking: mij referentie is Gent en dat is een dorp in vergelijking met zo’n miljoenenstad.

          • Renaat Says:

            Ik denk dat je met die laatste zin de essentie van mijn boodschap bevestigt. Ik vind die vergelijkingen dus ook interessant en zelf belangrijk en heb er dus niets op tegen zolang men zich maar bewust is van addertjes onder het gras bij zo’n vergelijkingen.

  4. Chris Scuri Says:

    Mentaliteitsverandering 1.
    Onze beleidsmensen moeten nog leren luisteren naar de burgers.
    (want, er is geen directe democratie, http://www.democratie.nu/ dus de burger moet het afdwingen met allerlei acties).
    Mentaliteitsverandering 2.
    Dan is er o.b.v. de best practices een radikale politieke wil nodig om fietsvriendelijke infrastructuren (planning/desing) te maken en uiteraard de wetgeving aan te passen (inclusief voor alle andere weggebruikers).
    Mentaliteitsverandering 3.
    Het daaruit volgend en ondertussen ontelbare keren bewezen aanzuigeffect zal massaal fietsers aantrekken.

    Ikzelf wordt op mijn eigen werk al een mentaliteitswijziging gewaar vanaf ik beslist heb om met de fiets te komen naar Gentbrugge, al is het niet dagelijks. Maar élke collega vertelt me hetzelfde: of men nu komt uit Gent zelf (!), Mariakerke, Wachtebeke, Melle, Drongen: het is op vele punten levensgevaarlijk om naar het werk te fietsen. Dat is toch niet normaal? De collega uit Mariakerke zit nu nog – na twee jaar – te kijken hoe hij zijn route kan verbeteren.
    Wél goed is dat werknemers kunnen genieten van een fietsvergoeding, deze kleine incentive heeft me mee over de streep getrokken omdat mijn elektrische fiets een dure aankoop was (ik had liever een cyclocross bike o.i.d. maar door knieproblemen haal ik het voorlopig niet.)

    Met enkel wat fietspaden te (her)aanleggen zoals Vlaanderen nu bezig is gaan we er niet geraken. Teveel foute boel, onveilig, niet comfortabel… en Nederland ligt potverdorie niet ver he. Men heeft maar te kopiëren, zelfs dat kan men niet! Ah neen, geld opslorpende prestigieuze projecten à la Blue Bikes, dure studies, metingen en wat weet ik allemaal, daar kunnen ze mee uitpakken natuurlijk. Is er al niet voldoende gemeten en geweten? Ga potverdomme gewoon eens de baan op met je fiets, zeg ik dan, dan weet ge genoeg. Naar hun eigen (postje) kijken, dát kan men hier goed. Onze belastingen zijn een van de grootste ter wereld. Waar gaat al dat geld naartoe…
    De Nederlanders kijken met ongeloof naar hoe belachelijk we hier bezig zijn. De uitspraak ‘Die domme Belg’ komt ergens van en ik ga hen niet tegenspreken. Enkel voor onze gezondheidszorg hebben onze noorderburen terecht ontzag.
    Een doorsnee fietser in Vlaanderen ergert zich elke dag aan onze wegen.

    Weet je wanneer een politicus hier even wakker geschud wordt? Als diens eigen zoon of dochter door een wagen van de weg wordt gemaaid. Dan zal men op die plek – maar enkel dáár – de veiligheid van de fietser verhogen.
    Een andere manier van wakker schudden = continu massale protestacties, niet enkel voor één verkeerssituatie, maar pleitende voor een betere infrastructuur in gans Vlaanderen. Hopelijk komt dan ‘Mentaliteitsverandering 1′. Dan zullen de politici wel in eerste instantie protesteren, zeggende dat ze dit en dat gedaan hebben en dit nog in petto hebben, maar we hebben voldoende slimme koppen om die schijnheilige prietpraat te doorprikken.
    Maar hebben wij, Vlamingen, deze kracht? Hebben wij deze mentaliteit met z’n allen? Of berusten we allang in het kortzichtige beleid die we zo gewend zijn geraakt? Je ziet hoe braaf we hier zijn: er verandert ietskepietske aan de Dampoort en prompt zegt men hier op de site ‘Merci’. Die ‘Merci’ is ondertussen al afgezwakt door de vele vragen die deze verandering oproept. En weet je wat politici dan zeggen? ‘Zie eens wat we voor U gedaan hebben’… zo misplaatst trots zijn ze nog ook en dit is het bijkomende gevaar.

    Zie wat er opnieuw in het Gentse gebeurt: net voor het verlof maakt men de Bravokoplannen bekend, er is blijkbaar veel haast bij. Sluw door de strot duwen heet dit, een politieke zet die in dit landje nogal veel toegepast wordt heb ik de indruk.
    Gelukkig zijn er wakkere burgers. Ik heb de open brief gelezen van advocate Griet Cnudde en architect Dirk Coopman, de kritiek is niet min én men heeft duurzame alternatieve oplossingen. Meneer Watteeuw gaat er ne keer over peinzen (geeuw), alleszins is zijn reactie heel flauw. ‘Maar er is haast bij’ klink het. Tjonge tjonge. Zo is dit hier: men wacht eerst 20 jaar, dan moet er haastig iets doorgeduwd worden (omwille van de tramsporen!) en het trekt nog op gene bal ook. Er valt echt niet veel te verwachten van zo’n slappe karakters zonder moderne visie. Het komt erop neer dat Gent net het tegenovergestelde doet van wat burgers willen en van wat de moderne tendenzen zijn die in elke grootstad meer er meer worden toegepast. Goe bezig. Ik kan het geloven dat men Gent zelfs niet meer aandoet om de stad op te nemen in de Copenhagenize index!

    Het bericht in (o.a.) http://www.hln.be/regio/nieuws-uit-gent/fel-protest-tegen-bravoko-plannen-a1977654/ , ik ben zo vrij het hier even te copy/pasten omdat nieuwslinks durven verdwijnen:
    ———————————————————————-
    Bron: HLN.be regio Gent, 1/08/2014
    Auteur: BENJAMIN VAN SYNGHEL

    TOMORROWLAND-ADVOCAAT TEN STRIJDE TEGEN ‘ONVEILIGE EN ONGEZONDE’ HERAANLEG
    Fel protest tegen Bravoko-plannen

    “De heraanleg van de as Brabantdam-Vogelmarkt-Kouter creëert een onveilige, ongezonde situatie.” Dat zeggen Dirk Coopman en Griet Cnudde, bewoners van de Brabantdam. Hij is architect, zij is als advocaat gespecialiseerd in stedenbouwkundig recht. Ze werd in die hoedanigheid bekend als advocaat van de Tomorrowland-omwonenden.

    Na de marathonheraanleg van de PAG-as wordt in Gent nu ook de spil Brabantdam-Vogelmarkt-Kouter (Bravoko) onder handen genomen. De komende drie jaar wordt die strook van gevel tot gevel heraangelegd. Tramsporen, riolen, buizenwerk, voetpaden, wegdek en de halte-infrastructuur van De Lijn worden vernieuwd. De weg ligt er momenteel erg slecht bij, er moet dringend iets gebeuren. Al is niet iedereen tevreden met de manier waarop dat gebeurt. Architect Dirk Coopman en (Tomorrowland-)advocate Griet Cnudde hebben kritiek, en stellen meteen enkele oplossingen voor.

    “De Brabantdam is te smal om in twee richtingen een tram of vrachtwagens door te jagen. Fietsers moeten nu al hun leven wagen om die te ontwijken. De plannen voor Bravoko veranderen daar niets aan. Ook qua fijn stof is er een probleem. Die waarden zitten nu al ver boven de norm. In de heraanleg worden de kasseien vervangen door een vlak wegdek, waardoor de fijnstofwaarden helemaal niet verminderen. Er zijn intussen nieuwe inzichten over de nefaste impact van fijn stof op de gezondheid. Dit is slecht voor de gezondheid van de bewoners. Daar geen rekening mee houden, is te kwalificeren als een strafbaar feit”, vindt het echtpaar, dat ook opmerkingen heeft over de gezelligheid van de Brabantdam. “Het zal hier niet aangenamer worden om te wandelen, en niemand komt hier nog graag winkelen.”

    De meningen zijn duidelijk, de taal is straf. Al betekent dat niet dat het echtpaar gerechtelijke stappen overweegt. “We willen in gesprek gaan”, verklaren ze.

    Open brief
    Alle opmerkingen werden bovendien neergepend in een lijvige open brief aan de stad. Die kans wordt meteen aangegrepen om een grotere mobiliteitsomslag voor te stellen. “Brabantdam en Vlaanderenstraat worden nu al gebruikt als veredelde op- en afritten voor de autostrade. Maak die toch verkeersvrij, daarna kan de rest van het stadscentrum volgen. Hetzelfde geldt trouwens voor trams en bussen. Waarom moeten die tot in het centrum rijden? De stad is er niet voor gemaakt. Laat die stoppen op 500 meter voor het centrum. Dan krijg je een gezellige binnenstad zonder fijn stof, zonder lawaai en met alle mogelijke speelruimte voor de kinderen.”

    Mobiliteitsschepen Filip Watteeuw (Groen), momenteel op verlof, reageert voorzichtig. “Ik zal alles aandachtig lezen en antwoorden op de punten van kritiek. Ik wil ook met hen in gesprek treden, maar vergeet niet dat deze heraanleg belangrijk is. We hebben weinig tijd te verliezen”, aldus Watteeuw, die niet wil weten van een openbaar vervoerverbod in het centrum. “Die bereikbaarheid is te belangrijk voor zowel Gentenaars als mensen van buiten de stad.”
    ———————————————————————-

    In de open brief pleit men zelfs voor het doen stoppen van het openbaar vervoer ca. 500 m voor de stadskern. Goed idee! Bussen zijn ongelelooflijk stinkende bakken en trammen maken door hun trillingen alle historische gebouwen kapot. Vooral de manier waarop fietsers moeten laveren tussen het openbaar vervoer is levensgevaarlijk, zonder overtredingen te maken red je het niet als fietser. ’t Zal nog lang duren vooraleer de frank – sorry eurocent – valt bij de Gentse beleidsvoerders.
    Groen, rood, blauw, oranje, geel, zwart… de politieke kleur doet er niet toe: men luistert gewoonweg niet en dat ligt vooral aan onze politieke structuur waar inspraak van de burger quasi nihil is. We mogen nog enkel rekenen op politieke goodwill.

    • Renaat Says:

      Het is inderdaad droevig gesteld met zowel de objectieve als subjectieve verkeersveiligheid. Ik ben zelf een assertieve fietser die regelmatig functioneel fiets op plaatsen waar ik nooit eerder ben geweest. Vaak zoek ik dan naar de relatief korte route maar bekijk (op voorhand of tijdens het fietsen) wel hoe (on)veilig die route is. Ook help ik af en toe mensen zoeken naar de meest geschikte route voor hun verplaatsing.
      En telkens moet ik tot de conclusie komen dat het – zeker zonder lokale kennis van alle wegen – zo goed als onmogelijk is om een fietsafstand te doen van meer dan een paar kilometer zonder geconfronteerd te worden met situaties die objectief en/of subjectief onaanvaardbaar zijn.
      Ook krijg ik genoeg reacties van allerlei mensen om te concluderen dat (al dan niet terechte) angst veel mensen weerhoudt om (meer) te fietsen of hun kinderen te laten fietsen. Het is toch absurd dat België vol ligt met straten en wegen waar geen mens zijn kinderen alleen met de fiets door durft te sturen.

      Met hier en daar wat fietspaden aan te leggen komen we er inderdaad niet. We lopen decennia achter tegenover o.a. Nederland en ook binnen 30 jaar zullen we nog steeds decennia achter lopen.
      Ik bestrijd wel dat men eenvoudigweg de Nederlandse voorbeelden kan overnemen. Daarvoor is onze ruimtelijke ordening te veel verknoeid (en men gaat nog verder met verknoeien) wat het oplossen van sommige situaties (veel gewestwegen) enkel mogelijk maakt met redelijk radicale keuzes.

      Maar daar ontbreekt dan weer de durf voor, ook omdat ‘de grote massa’ lang niet altijd mee is in het verhaal van een duurzame, veilige, … mobiliteit en politici dus bang zijn om afgestraft te worden voor radicale keuzes. Dus blijft men over het algemeen, ook in de grote Vlaamse steden, een erg voorzichtig en-en-beleid voeren waarin men niemand op de tenen wilt trappen maar uiteindelijk niet komt tot een situatie die de kwetsbare weggebruiker biedt wat deze verdient.

      Ik weet ook niet goed hoe men dit het beste kan oplossen. Er is geen heilig geloof in directe democratie bij mij, hoewel ik mij wel mateloos stoor aan het gebrek aan echte luisterbereidheid bij overheden. (Ik voel me vaak als idioot behandeld. En hoewel niet iedereen het altijd met me eens moet zijn en ik heel veel niet weet, ben ik ook geen idioot als het om mobiliteit en fietsinfrastructuur gaat.)

      Wel weet ik zeker dat enkel heel duidelijk keuzes, zeker in stedelijke omgeving, tot een goed eindresultaat zal leiden. M.a.w. een sterke uitbreiding van de autoluwe zones, een radicaal andere ruimtelijke ordening, een vergaande controle op zone dertig in stedelijke omgeving, …

      • Renaat Says:

        Nog enkele zaken die op zeer korte termijn dienen doorgevoerd te worden:

        – Rijbewijs met punten.
        – Intelligente snelheidsbegrenzers (op termijn zelfrijdende wagens).
        – Campagnes en andere acties om te zorgen dat mensen (ook fietsers) de verkeersregels beter kennen, in het bijzonder de regels met betrekking tot fietsers (o.a. artikel 40ter).
        – Minimale kwaliteitsnormen voor verkochten fietsen.
        – Voor iedereen waarvoor het fysiek mogelijk is, een fietsonderdeel bij het behalen van het autorijbewijs.

      • Chris Scuri Says:

        Over de ruimtelijke ordening: uiteraard is die in BE en NL gans verschillend, in BE zitten we nu eenmaal opgescheept met die stomme lintbebouwing (ook dáár hebben de Nederlanders in den beginne beter of nagedacht).
        Met ‘kopiëren’ bedoel ik natuurlijk niet letterlijk kopiëren want elke situatie is anders. Maar wel doel ik op hetvolgende: de best practices kopiëren, en dit kan – met véél politieke moed, hetgeen hier helaas ontbreekt – wél gerealiseerd worden. Ik heb hier op deze site al pareltjes van concrete voorbeelden gezien in het Gentse, volledig uitgewerkt door jullie – dus het kán.
        Beeld je je nu eens in – imagine – dat er pakweg 10% van de wegen éénrichting worden, men dele de helft in voor fietsers die verschillende ONonderbroken routes krijgen op die manier (én met voorrang), de andere helft is uiteraard nog voor het plaatselijke verkeer, nl. voor de auto’s die op hun opritten moeten geraken e.d. Ik kijk soms op die manier naar allerlei wegen, en warempel dit kan lukken. En zo kunnen we alles op mekaar aansluiten, ook al moeten fietsers soms bvb. een ommetje doen naar speciaal aangelegde comfortabele fietswegen. We moeten in Belgenland dus zelfs geen speciale fietswegen aanleggen, ze líggen er grotendeels al! Nu nog een krantenkop verzinnen: ‘How Belgium can change their streets into cycle lanes…overnight.’ Of ‘How Flanders/Belgium can Copenhagenize in one year.’ Serieus, het kan, men moet er enkel voor gaan. Ik vrees dat we de beleidsmakers zullen moeten dwingen (daarover bestaan ook mooie uitspraken van intelligente mensen), a.h.v. bvb. critical mass acties.

  5. baverhae Says:

    Wel Renaat, ik doe nogal wat km in binnen- en buitenland met de fiets, in de spits en buiten de vakantie.
    Mijn ervaring is dat Brussel, Frankfurt en Keulen enkel voor de assertieve fietser zijn. Parijs, Avignon, Berlijn of Londen doorkruis ik op de fiets met, tijdens de vakantie dan, mijn kinderen voor, achter of rond mij.
    Steden en plaatsen met veel toeristen zijn blijkbaar, ondanks het ontbreken van aparte fietspaden en voorzieningen in het algemeen, veel fietsvriendelijker. Men maakt er gewoon deel uit van het verkeer. Zelfs het ronden van de arc de triomphe in Parijs is ondanks het ontbreken van enige belijning, voorsorteervakken en andere prullen geen probleem. Automobilisten hebben er gewoon respect voor die fietser. En dat ontbreekt in ons kikkerlandje.

  6. baverhae Says:

    Wat na het lezen van al het voorgaande wel duidelijk is: er beweegt wat, er wordt nagedacht, er wordt geargumenteerd en vooral: er wordt met respect met elkaar gepraat en naar elkaar geluisterd. En daarvoor en daardoor alleen al zou ik spontaan een vreugdedansje kunnen doen 🙂

  7. jandefietser Says:

    Ik heb ook al wel aardig wat vakantiekilometers afgefietst in Frankrijk. Het eerste wat opvalt als ik terug in België kom: de gevaarlijke manier van inhalen door automobilisten. Nu vergelijk ik vakantiekilometers met vakantiekilometers op mij onbekende wegen. In Frankrijk op een tweebaansweg waar je zeventig mag? Geen probleem. Je weet als er een auto je wil voorsteken en er komt een tegenligger, dat de chauffeur vertraagt. Hier? Je weet dat in dat geval je al erg blij mag zijn als de achterligger een beetje vertraagt tot pakweg zestig.

    In Frankrijk moet je 1,5 meter afstand houden als je met een auto een fietser voorsteekt. De overheid organiseert er campagnes om daarop te hameren, zodanig dat zelfs ik als toevallige toerist dat weet. Hier is die afstand 1 meter en het aantal doden dat valt (het zijn er nogal wat) omdat die afstand teveel is voor de meeste bestuurders wordt zelfs niet geteld. (En dus, als ik schrijf `nogal wat’ kan ik geen nauwkeurig getal geven, maar ik ken wel een aantal mensen die zo zijn aangereden en ik weet van één fietsdode in Gent in 2011).

    Kan iemand zich ook maar één veiligheidscampagne in België herinneren die zich richt tegen gevaarlijk wangedrag zoals dat rakelings voorbijsteken of telefoneren achter het stuur? Neen, wie de campagnes bedenkt weet van niets: verder dan `Hoffelijk … ook voor fietsers’ of zoiets komen we hier niet.

    Dus: Frankrijk is een verrassend fietsland. Fietsinfrastructuur begint er stilaan te komen, al zijn de beginnersfouten duidelijk (moeilijk manoeuvreerbare fietspaden, te korte draai bij een oversteek, …). Het grootste verschil met België: respect voor de fietser. Ik weet het: ook hier zijn de onverantwoorde chauffeurs in de minderheid, maar die minderheid weegt erg zwaar door en wordt onvoldoende ingetoomd.

  8. baverhae Says:

    Respect voor de fietser, met uitbreiding voor alle andere weggebruikers, is iets dat men in België inderdaad niet kent.

    Voorvalletje van vorige week: ik rij met de motor door het dorp van Zomergem. Er komen een auto en een fietser op een trike mij tegemoet gereden, de auto haalt na even aarzelen de trike in terwijl er geen plaats is voor drie voertuigen om elkaar te kruisen. Wel als ik in de goot ga rijden maar dat vertik ik. Ik blijf in het midden van mijn weghelft en twee seconden later sta ik neus aan neus met een ziedende autobestuurder.
    Belgie vernauwt maar dan wel heel letterlijk.

    • Chris Scuri Says:

      Klopt. Ik doe dit ook soms, dan moet de chauffeur zijn remmen toekloppen en hij/zij kijkt me dan aan met zo’n grote ogen aan alsof hij/zij een UFO ziet. Deze gezichtsuitdrukking is er uiteraard omdat er iets gebeurd dat niet in hun voorspelbare logica zit.
      Anderzijds ben ik recent eens op een jaagpad gestopt om een landbouwvoertuig door te laten. Ik had een zijstrook, ik stopte en deed hem een gebaar dat hij mocht komen, de man was al 200 m voor mij gestopt.

      Deze man kon al twintig keer dood zijn geweest: http://youtu.be/wG7-v1Xf1FE Helmcamera’s bewijzen soms hun nut, zeker bij aangiftes of reconstructie bij een overtreding. Geen idee of onze politie zo’n aanklachten weerhoudt voor een PV, in GB blijkbaar niet echt: men moet daar blijkbaar eerst fysiek aangevallen worden (!). Ik hoor het onze Gentsche flikken al zeggen: ‘ee ’t jij diene sjoffeur iets verkiert gedoan misschiens?’

      Iets anders, nl. bij het afslaan als fietser waarbij we onze arm uitsteken om de richting aan te wijzen. Ik had een paar maanden geleden bij toeval een coureur een markant gebaar zien doen en soms pas ik dit sedertdien met succes toe. Het gaat als volgt. Plooi de arm en houd deze iets naar boven. Dan open en sluit je de arm een paar keer (2 maal volstaat meestal), dus je doet een knikbeweging. Dit heeft een gegarandeerd succes, zeker als je de arm wat hoger houdt. Chauffeurs vinden dit een vreemd gebaar. Ik doe dit bij gevaarlijke situaties. Het lijkt een beetje op wat de politie op motor doet als ze een wagen langs de kant moeten stellen. Ik heb helaas niet direct een voorbeeld gevonden op internet.

      • Renaat Says:

        Ik heb ook wel eens iemand het hand van zijn uitgestoken arm verschillende keren open en dicht zien doen om daarmee het ‘knipperlicht’ na te doen.

  9. Dirk Coopman Says:

    Spreken van een inhaalbeweging welke in Frankrijk gebeurd zou zijn ten aanzien van het fietsvriendelijk maken van haar steden is tekort doen aan de voorbeeldigheid ervan dat ze bereikt heeft. Na het bereiken van de voorbeeldigheid is de overtreffende trap ervan zich aan het realiseren. Nantes, Bordeaux, Poitiers, enz.. die reeds een groot verkeersvrij gebied hadden hebben dat jaar na jaar vergroot. Niet alleen ten aanzien van auto’s maar niet in het minst ten aanzien van het loggere openbaar vervoer. Ook nu haar successen wereldwijd erkend worden gaan ook de voorbeeldsteden in andere landen nog verder en kiezen ze resoluut voor een binnenstad exclusief voor de zwakke weggebruiker. Haar burgers willen na dagelijkse beleving ervan, allen het voordeel van verkeersvrije straten. Tweeverdieners met kinderen bewonen terug de stad. Elk begin aldaar was een plots ‘Let’s go for it’. Kiezen en doen, dat is wat aan de orde was, ook al kende zo’n begin tegenwind. Een goed overdacht parkeerplan is daartoe essentieel. Bewoners van de voorbeeldsteden kozen pas met volle overtuiging voor verdere uitbreiding van het verkeersvrije gebied als ze de voordelen ervan dagelijks hadden kunnen ervaren. De stroomversnelling en effectieve voorsprong neemt dan ook exponentieel toe. De successen kunnen door het eventjes als toerist vertoeven in zulke steden verinnerlijkt worden waardoor men het in zijn eigen stad ook wilt.
    Enkel door onwetendheid van deze ‘state of the art’ om een stad aan te pakken kunnen situaties zoals in Gent bestaan waar dieselbussen en trams smalle verkeersvrije winkelstraten en pleinen permanent aan hoge frequenties mogen doorkruisen, waar fietsers op het voetpad gejaagd worden, waar kinderen gevaar lopen. Gent is dan ook de stad waar twee winkelstraten rechtstreeks van en naar de autostrade een verbinding hebben (Vlaanderenstraat en Brabantdam), waar toeristenbussen een centrumplein mogen bezetten, waar fijn stof en Black Carbon geen item is om een mobiliteitsplan aan te sturen, waar vernieuwing synoniem is aan ongewijzigde heraanleg van wat veertig jaar geleden werd aangelegd, waar inspraak of voeling met de vermelde ‘state of the art’ afwezig blijft.
    In Vlaanderen blijkt het fietsen iets te zijn voor ‘op den buiten’. Kinderen in de stad kijken daar best TV of spelen met hun Play Station want in het centrum van de stad is er geen plaats voor hen. Ook al liggen de lagere scholen in het centrum van de stad én worden ze cfr de wens van de overheden gestimuleerd om met de fiets naar school te gaan, diezelfde overheid staat openbaar vervoer toe die deze jonge fietser dagelijks met angst het voetpad opjaagt. Dat deze jonge fietser 63 keer meer levensrisico loopt bewijst de immaturiteit dan wel gebrek aan verantwoord leiderschap van hen aan wie een volmacht tot besturen werd gegeven. De eenzijdigheid aan visie bij besturen van het openbaar vervoer ontneemt hen zicht op een wensbare stad. Mogelijks is inspraak via gerechtsprocedures samen met vrijwillige inzet van geëngageerde architecten en stedenbouwkundigen wat hier aan de orde is om een doorbraak te realiseren.

    • Chris Scuri Says:

      Take your pick:

      ‘Ze zijn zo dom, meneer.’
      of
      Ze (onze beleidsmensen) denken niet meer gezond (het denken), voelen het volk niet meer aan (het voelen), hebben geen ruggegraat meer (het willen).
      of
      Verdienen wij als Vlamingen maar zulke politiekers?
      of
      Puur economisch is èlke stad die haar kern volledig verkeersvrij heeft gemaakt (incl. openbaar vervoer, met uitzond. van fietsers) erop vooruitgegaan, ondanks – telkenmale – premature protesten. Mits natuurlijk een goede planning en alles wat errond hangt. Hebben wij goede planners?
      of
      Leven we niet welbeschouwd in een kapitalistisch communisme? (mix van geconcentreerde kapitaalmachten en politieke partijen, daartussen wat gewriemel van kleine mieren).
      of
      Politiek is plat opportunisme.
      of
      Hoe gaan we dat politiek cordon sanitaire kunnen doorbreken? Hopelijk met massale volgehouden fietsprotesten doorheen Gent, niet ene keer, maar frekwent en volhardend met op den duur een voldoende aantal mensen (‘critical mass’ is in deze context wél betekenisvol, voor de rest is voor mijn part deze term enkel voorbehouden voor fietsvriendelijke landen).
      of
      Wat????


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: