Home

Fietskinderen (2): de angst

6 november 2014

Schuifel, schuifel.
Een bekentenis?
Niet echt.
Deze foto’s spoken nu al twee maand door m’n hoofd.
Moeilijk om ze te publiceren.
Er zit zoveel emotie in.
Maar het is voor velen de realiteit.
Ze passen in deze reeks. (lees hiervoor de tekst van gisteren…)
Ik hoop dat de vader op de foto het me niet kwalijk neemt, de moed ontbrak om hem achterna te fietsen en te vragen om de foto’s te mogen posten.
Morgen komen er andere, rustiger foto’s.
Vandaag een momentopname van angst.
Bezorgdheid om eigen kroost.
Vader eend en zijn kinderen steken de stadsmuur over:

29aug14, 12u40, Brusselsesteenweg

29aug14, 12u40, Brusselsesteenweg

29aug14, 12u40, Brusselsesteenweg

29aug14, 12u40, Brusselsesteenweg

29aug14, 12u40, Brusselsesteenweg

29aug14, 12u40, Brusselsesteenweg

29aug14, 12u40, Brusselsesteenweg

29aug14, 12u40, Brusselsesteenweg

29aug14, 12u40, Brusselsesteenweg

29aug14, 12u40, Brusselsesteenweg

29aug14, 12u40, Brusselsesteenweg

29aug14, 12u40, Brusselsesteenweg

29aug14, 12u40, Brusselsesteenweg

29aug14, 12u40, Brusselsesteenweg

Ik hoorde hem tijdens het oversteken een paar keer één enkel woord luid zeggen:
“Dichtbij!”
“Dichtbij!”
“Dichtbij!”
Mijnheer eend koos voor de fiets.
Op dat moment, op deze plek, in die situatie vond ik dat moedig.

Advertisements

10 Responses to “Fietskinderen (2): de angst”

  1. David Says:

    En achter die bus een dieselwalm in het gezicht van die kinderen. Ik herinner me dat uit mijn kindertijd, met de fiets achter de bus, in de jaren 80, lang voor euro-uitstootnormen en misschien nog niet loodvrij. Toch beter 1 bus dan 50 extra auto’s.

  2. Frans Says:

    Foto’s tonen niet of het verkeer stilstaat of niet. In deze situatie scheelt het wat.

  3. Marloes Says:

    Heel herkenbaar. Bij mij is het “hier bij mij, nu”. Ik vind het stresserend en ben altijd blij als we er heelhuids geraakt zijn. Maar dat lukt bijna nooit zonder enige paniekmomenten bij mij. Dochterlief is 5 en snapt mijn bezorgdheid niet: “ik kan toch goed fietsen mama?”. Gelukkig zijn er best wel wat automobilisten die wel begripvol en attent zijn. Ik steek vaak mijn hand eens op om merci te zeggen.

    • Vervaeke Marc Says:

      Inderdaad, van mij krijgen de automobilisten met een positieve ingesteldheid naar fietsers toe, altijd een duim.

    • jandefietser Says:

      Dat zie ik erg dikwijls. Als ik naar huis rij moet ik een paar straten kruisen met druk –en dus traag– autoverkeer. Heel vaak word je doorgelaten en heel vaak zie ik de fietsers voor mij dan de hand opsteken als groet. Dat doe ik zelf ook, natuurlijk.

  4. Jeroen Says:

    Mooie reeks. Bemerk ook het leerproces: tot een jaar of 6 op de kindertadem, ideaal om verkeerssituaties aan te leren, vanaf dan op eigen fiets oefenen, zo worden het ervaren fietsers. Met 1 kind om op te letten valt bij mij de stress goed mee, maar met 2 of 3 is het veel lastiger.

  5. Meneer Eend Says:

    Beste ouders met fietskinderen,
    Wees niet bang om met uw kroost de jungle in te trekken. De stad wordt trager en veiliger met een groter aantal kuikens op een fiets. Laat ons, die nu vechten voor onze plaats, niet in de steek!
    De stad is van onze fietskinderen…
    Meneer Eend

    Ps: Het is een denkfout te stellen dat mijn keuze moedig is, want die keuze is er niet. Ik heb geen auto!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: