Home

De Voetgangersbond

8 oktober 2015

Het voordeel van internet is: je leest wat anderen denken.
En jawel, dat voordeel is even vaak een nadeel: je leest te veel onversneden cafépraat.
Neem nu deze Facebookreactie op Hindernis Kortrijksesteenweg (2): “Waarom moeten de fietsers altijd in de watte worden gelegd? Wij als voetgangers moeten soms ook op straat omdat voet of fietspad niet toegankelijk is.”
Cafépraat, zucht ik dan.
Of cynisme.
En hij ging ongeloofwaardig verder:
Dit voorbeeld toont aan hoe er wordt gereageerd maar wees maar zeker dat De Lijn niet anders kon om veiligheidsredenen om dit zo te plaatsen.
Maar toen kwam de aap uit de mouw, de èchte achterliggende reden voor het cynisme van dit betoog:
Hoeveel voetpaden en zelfs fietspaden blijven geen maanden open liggen na gewoon een nieuwe huisaansluting terwijl dit binnen de week zeker dicht zou kunnen liggen. Daar vind je nooit iets van in Facebook of kranten. In mijn woonomgeving zijn er zo verschillende plaatsen terwijl die straat nog maar pas heraangelegd was en toch weer open gebroken en herstelling laten op zich wachten.
Daar heeft de man een punt.
Vervang het woord “maanden” door “weken” en je komt in de buurt van de realiteit.
Onder het mom van efficiëntie splitsen nutsmaatschappijen putje open – reparatie – putje dicht op in drie stappen.
De ene doet het efficiënter dan de andere.
In mijn Gentse beleving is Farys de meest efficiënte nutsmaatschappij, en is Eandis het luie beestje van de klas, maar ik wil mijn persoonlijke ervaringen niet naar voor schuiven als de waarheid.
Nutsmaatschappijen (en hun aannemers) zijn niet vergunningsplichtig.
Zij gaan hun gang.
Bij waterlekken, gasgeur of een stroomonderbreking -noodingrepen dus- is dat evident.
Nood breekt voetpad.
De efficiëntie om het euvel te herstellen is – alweer in mijn individuele ervaring – meestal groot.
De efficiëntie om het voetpad snel terug te geven aan de voetgangers is er niet.
Daar zit ook geen prioriteitensysteem in.
Zo lijkt het toch.
Het wordt pas èrg als een aannemer leidingen trekt.
Dan wordt een drukke stationsomgeving op een gelijke manier verwaarloosd als een doodlopende boerenwegel in Zevergem:

21sep15, Kortrijksesteenweg

21sep15, Kortrijksesteenweg

21sep15, Kortrijksesteenweg

21sep15, Kortrijksesteenweg

Voetpad opengebroken?
Ach, er is toch nog een fietspad?

02okt15, Voskenslaan

02okt15, Voskenslaan

Met “verwaarloosd” bedoel ik hier: de continuïteit van de werf.
Of beter: het ontbreken van continuïteit.
Het ontbreken van de wil om zoveel mankracht als mogelijk op de werf te zetten.
De krant de Gentenaar had er een mooie uitdrukking voor: een werf uitsmeren in tijd.
Ik weet wel: niet alle werven kunnen volle prioriteit krijgen.
Maar een stationsomgeving verdient de helft van de intense inzet van een noodinterventie, niet één honderdste ervan.
Kort samengevat: een aannemer zoekt de makkelijkste -meestal ook de goedkoopste- manier.
Dat kan je hem niet kwalijk nemen, aldus de verdedigers van de vrije markt.
Aan de nutsmaatschappij om als opdrachtgever duidelijke normen te stellen.

26sep15, Sint-Denijslaan

26sep15, Sint-Denijslaan

26sep15, Sint-Denijslaan

26sep15, Sint-Denijslaan

Hoeveel weken liggen die buizen hier al?

02okt15, Koningin Mathildeplein

02okt15, Koningin Mathildeplein


(Let op de “details”: achter de naders is er plaats genoeg plaats)
07okt15, Koningin Mathildeplein

07okt15, Koningin Mathildeplein

De voetgangers pikken dat.
De fietsers pikken dat.
Ze krijgen de restruimte, en vloeken af en toe op elkaar.

Een Voetgangersbond zou véél werk hebben.
En daar lees je nooit iets van op Facebook.🙂
In alle ernst: welk parlementslid kuist de wetgeving dienaangaande eens op, zodat steden en gemeenten nutsmaatschappijen en hun aannemers méér kunnen sturen?

Er is voor voetgangers gelukkig ook goed nieuws.
Op korte tijd verschenen twee voorbeelden waar stappers meer ruimte krijgen.
Achteraan het Sint-Pietersstation kan je sinds kort droog (!) de bijna volledige breedte onder de spoor 11 en 12 stappen: van de Ganzendries tot de Voskenslaan.
Tot nu toe was dat in twee delen geknipt.

07okt15, Sint-Pietersstation

07okt15, Sint-Pietersstation

07okt15, Sint-Pietersstation

07okt15, Sint-Pietersstation

Dat maakt dat de smalle gang (met de buizen) langs de werfketen op het Mathildeplein minder voetgangers zal tellen.

Ook aan de werf Brusselsesteenweg kreeg een krakkemikkige voorlopige voetgangersdoorgang een comfortabeler vervolg:

07okt15, Fransevaart

07okt15, Fransevaart

Leve de Voetgangersbond!

7 Responses to “De Voetgangersbond”

  1. Renaat Says:

    Ik erger mij vreselijk aan de vaak beschamende werfinrichting en het vaak laattijdige en slechte herstel van het wegdek na wegenwerken. Maar één nuance is toch wel heel belangrijk. Het is onmogelijk/ongewenst onmiddellijk na het dichtleggen van een put (die b.v. gemaakt werd voor een huisaansluiting) over te gaan tot ‘definitief herstel’. De grond die terug gegraven put wordt gedaan heeft immers tijd nodig om zich te zetten. Als men b.v. onmiddellijk terug asfalt zou gieten dan mag men er zeker van zijn dat die asfalt na enige weken verzakt is.

    Het beste is dus eerst (onmiddellijk) over te gaan tot tijdelijk herstel en pas na enkele weken over te gaan tot definitief herstel. Dat beiden natuurlijk goed en met de nodige aandacht voor veiligheid en comfort dient te gebeuren spreekt voor zich maar blijkt in de praktijk vaak nog niet zo te zijn.

    • toon Says:

      Er zijn gemeentes die dergelijke 2-stappen herstelling opnemen in hun lastenboek. Er zijn zelfs gemeentes die jaarlijks de planning van de nutsbedrijven opvragen, bespreken en verplicht laten samenvallen.
      Indien de uitgegraven grond door zand vervangen wordt en bvb met een trilplaat verdicht is er weinig kans op verzakkingen. Doen ze dit niet dan is enkele weken zelden voldoende voor spontane volledige verdichting.
      Ik heb het al eerder geopperd, waarom geen nutsbuizen met her en der aansluitputten (cfr riolering), deksel open, kabeltje trekken, deksel dicht.
      Noodsituaties zullen er blijven maar veel kan mits enig wil gepland worden.

      • Renaat Says:

        Antwerpen werkt inderdaad met zo’n tweestapssysteem. Ik kan me voorstellen dat het voldoende aantrillen en perfect gelijkaardig met de omliggende (onaangeroerde) grond aantrillen met een trilplaat problematisch is als het om kleine oppervlakten gaat, maar misschien vergis ik me. (Ik zal het volgende week eens vragen op het werk.)


  2. Zolang wegbeheerders niet voor hun verantwoordelijkheid gesteld worden – en wat aannemers uitspoken op hun wegen is OOK hun verantwoordelijkheid – zal hieraan niets veranderen.

  3. Koen Says:

    Een andere reden is dat de nutsbedrijven vaak personeel inschakelen dat zich enkel bezig houdt met de eigenlijke nutswerken. Het deeltje weg of voetpad terug aanleggen wordt dan door een goedkopere onderaannemer gedaan, die dan meerdere werkjes op een dag kan combineren.

  4. Renaat Says:

    Er kan trouwens nog een reden zijn om bepaalde werken te laten samen komen. Het maken van asfalt is behoorlijk kostelijk als men slechts kleine hoeveelheden maakt. Voor ‘gewoon’ zwart asfalt zijn er eventueel nog alternatieven. Voor gekleurd asfalt (b.v. rood asfalt voor een fietspad) is het bijna noodzakelijk om meerdere kleinere herstellen te laten samen komen om voldoende (betaalbaar) rood asfalt te kunnen produceren.

    Begrijp me niet verkeerd, mits voldoende goede wil en kennis zou er veel meer mogelijk zijn dan nu het geval lijkt. Maar er zijn wel bepaalde grenzen.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: