Home

Laurens De Keyzer

15 april 2016

Laurens De Keyzer is dood.
Wat een verlies.
De man ademde én beminde de stad Gent.
Als jongeling las ik de kranten in de bankkluizen op de Kouter.
Af en toe kocht ik de Gentenaar, en knipte menig artikel uit.
Interviews over 2 pagina’s, waw!
Zijn liefde voor deze stad sloeg over.
En zijn liefde voor kunst.

160414 (1)

Zijn bruisende schrijfstijl, in combinatie met de zwartwitfoto’s van Michiel Hendryckx, gaven me het gevoel in een wereldstad te leven.

Maar de man was allesbehalve blind.
Gent was en is een provinciestad, waar ook de Middenstand…
De man had als musicoloog een scherp oor, en als journalist een scherp oog voor medemens en zijn creaturen.
Tussen de lijnen door las je vaak mededogen met het fenomeen “mens”.
Ik sla het fotoboek “Over Gent” (1982) open, en lees “… De transithal van het Sint-Pietersstation is smal in verhouding tot de stroom uit sommige treinen. Daar hebben we vijf sekonden, of tien misschien, geluisterd naar de stappen van de forenzen. Naar scherpe klakken en lome stappen en haastige voeten en hoge hakken en geschuifel van rubber over steen, alles in één oogwenk verzameld en gekruist door echo’s van stemmen. …”

In november mocht ik op de koffie bij hem, op de Antwerpsesteenweg.
De man oogde licht vermoeid, maar niets deed me vermoeden dat het vreselijke K-monster in zijn lijf zat.
De gentleman in hem zweeg erover.
Ik was benieuwd naar zijn “gedacht” over het huidige Mobiliteits- annex Circulatieplan.
Hij noemde zichzelf ondeskundig, wat ik met de tekst hieronder in de hand tegensprak.
Maar hij bedoelde dat hij er niet genoeg mee bezig was om iets zinvols te zeggen.
Hij had een tegenvoorstel: hij wilde GMF en Fietsersbond interviewen.
Dat kwam er niet van.
Daarom -als eerbetoon aan zijn scherpe blik- hieronder het eerste deel van zijn commentaar uit oktober 1987 op het afschaffen van het Lussenplan, de eerste poging om het stijgende autoverkeer in Gent te “beheersen”.

151123 (26)

De lussen dood,
leve de lussen!
_____________
KOMMENTAAR

“De” handelaars hebben het dus gehaald. Het stadsbestuur krabbelt achteruit en heeft het lussensysteem simpelweg afgeschaft. Voorlopig, zo heet het. Opnieuw heeft de schrik voor de stembus en straat het gehaald op rationele motieven en politieke moed.

Opnieuw kunnen we dus met z’n allen staan stinken vanaf het Sint-Michielsplein tot Sint-Baafs, onze uitlaatgassen kwistig strooiend over de hoofden van de dagdagelijkse voetgangers, schoolgaande kinderen en toeristen. Opnieuw kunnen we aanschuiven tussen de honderden auto’s die iedere dag de binnenstad van Gent als doorgangsroute gebruiken. Opnieuw kan het openbaar vervoer zich met een slakkegang door Gent wringen.

Voetgangers, gebruikers van het openbaar vervoer, buschauffeurs, centrumbewoners, schoolgaande jeugd, ze hebben mondjesmaat hun gedacht gezegd, ze waren in de wolken over de frisse rust van hun stad, maar ze waren niet georganizeerd, niet gestruktureerd in een of andere dekenij. Dus kwam hun stem niet in aanmerking.

Al jaren droomt men in Gent van een mentaliteitsverandering.

Gent zou geen doorrijstad meer mogen zijn, de automobilisten zou men desnoods dwingen om honderd meter verder te parkeren dan aan de voordeur van hun bestemming. Het openbaar vervoer zou geherwaardeerd worden, de luchtvervuiling zou aan banden worden gelegd en de lussen zouden die mooie droom in stroomversnelling zetten. Het is een droom gebleven.

De vraag is: wat verandert deze “voorlopige” afschaffing aan de zaak? Kan men nu makkelijker naar de Veldstraat, de Langemunt, de Brabantdam, enzovoort? Ja, want nu kunnen we weer rechtdoor. Daarmee is over de toegankelijkheid alles gezegd.

Was het met de lussen ineens zoveel moeilijker om naar de Korenmarkt te rijden? Was het moeilijker geworden op of rond het Sint-Michielsplein te parkeren om naar de Veldstraat te wandelen? Was het zoveel moeilijker om naar de Hoogpoort te rijden? Was het moeilijker om vanuit het noorden van de stad het Justitiepaleis of de Kouter te bereiken?

Ja, want de auto moest een ommetje maken.

Maar woog dat ongemak op tegen de goede argumenten: de leefbaarheid van de stad, vlot openbaar vervoer, vrijwaring van een eeuwenoud historisch centrum, vermindering van stank, rem op het lawaai, veiligheid voor kinderen, noem maar op, goede argumenten om het princiep van het lussenplan te behouden, hooguit te verfijnen en vooral beter en strenger te organizeren.

*

De stem van de luidste roeper heeft het gehaald. Nochtans, het was een volstrekt demagogische redenering te stellen dat de lussen en zij alleen de schuld van een lagere handelsomzet droegen.

Een paar honderd mensen – waarvan niet weinigen zich bij ons fluisterend verontschuldigden omdat ze door enkelen “al te zeer onder druk werden gezet” – hebben niet alleen de politici maar ook een goed deel van de pers de stuipen op het lijf gejaagd, de schrik voor de kliënt, de kiezer, de lezer, de adverteerder.

“De” handelaars waren niet tegen de lussen, als er maar meer parkeerplaats kwam. Met de invoering van de lussen viel er echter geen enkele parkeerplaats weg (integendeel, de stad zorgde ervoor dat er links en rechts parkeerplaatsen bijkwamen). Het verband tussen lussen en parkeerplaatsen is dus niet zo duidelijk.

Hoe zou Gent eruit gezien hebben had Laurens De Keyzer deze kommentaar niet moeten schrijven?
Deze vraag kunnen we hem niet meer stellen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: