Home

Velo-droom wil dat kinderen veilig kunnen fietsen

5 juni 2018

Een persbericht van Velo-droom

Meer dan 100 mensen fietsen zondag 3 juni vanuit De Rozebroeken door de Gentse deelgemeente Sint-Amandsberg.
Ze passeerden hierbij langs heel wat schoolpoorten.
Hiermee wilden ze aandacht vragen voor meer veiligheid voor fietsende kinderen.
Bart Pannemans: “Vroeger was het heel normaal dat kinderen alleen naar school of naar vriendjes gingen. Nu durven veel ouders dat niet meer. Er rijden heel veel auto’s en daardoor is fietsen onveilig en onaangenaam geworden. Wij hebben heel veel zwarte punten in onze wijk; plaatsen waar al een ernstig ongeval gebeurd is met fietsers.” Om tot een veilige wijk te komen vraagt Velo-droom aan huidige en toekomstige beleidsmakers in te zetten op 3 speerpunten: veilige Steenwegen, groene fietsassen door de wijk en een circulatieplan met de schoolomgevingen als vertrekpunt”.
Schepen van mobiliteit Filip Watteeuw was alvast aanwezig om naar de bezorgdheden van de ouders te luisteren.

13 Responses to “Velo-droom wil dat kinderen veilig kunnen fietsen”

  1. Lodewijk Says:

    Velo-droom

    Wat vroeger normaal was
    voor jonge mensen
    zonder vrees voor lijf en leden

    Wat nu abnormaal werd
    voor jonge mensen
    uit de vrees voor lijf en leden

    Maar normaal zo niet hoort
    voor jonge mensen
    in een gezond lijf en leden

    Wie ook abnormaal vindt
    van jonge mensen
    die vrezen voor lijf en leden

    Die droomt dezelfde droom
    van jonge mensen
    die fietsen met lijf en leden

    Wie droomt dezelfde droom
    van jonge mensen
    die fietsen met lijf en leden?

    Velo-droom!

  2. Frans Says:

    Dat het vroeger veiliger was voor kinderen om te fietsen, is een fabel. Voor de meeste was de afstand tussen thuis en school wel korter.

    • Coen Says:

      Dat is een logisch gevolg van het kleinere aandeel schoolgaande jeugd en grotere scholen.

    • Lodewijk Says:

      Waar staat in de tekst van Yves dat het vroeger veiliger was voor kinderen?

      Ik zie: “Vroeger was het heel normaal dat kinderen alleen naar school of naar vriendjes gingen. Nu durven veel ouders dat niet meer. Er rijden heel veel auto’s….”

      Gaat over de zelfstandigheid van kinderen van vroeger die men wil laten terugkeren. Niet een terugkeer naar de verkeersveiligheid van vroeger.

    • yves Says:

      Ook daar is het Gentse beleid stimulerend: lagere schoolkinderen worden sinds een paar jaar zoveel als mogelijk “toegewezen” aan een school vlakbij. Gedaan met die honderden autoverplaatsingen naar de -ahum- ideale school. Dat maakt stappen en fietsen zoveel evidenter, wat je ook in het straatbeeld ziet.

  3. jandefietser Says:

    Dat klopt. In de jaren ’70 waren er drie of vier keer meer doden op de weg dan nu. Wat wel veranderd is is de perceptie: die zeer vele doden waren blijkbaar acceptabel. Door de verkeerskalmerende ingrepen (‘traffic calming measures’ is een gangbare Engelse term) is het schoolverkeer terug minder onveilig geworden, maar ouders zijn wel meer attent op het gevaar dan vroeger.

    • Lodewijk Says:

      Die vele doden toen waren objectieve verkeersonveiligheid.
      Of het acceptabel is voor de mensen/bevolking hangt af van hun perceptie. Dus van de subjectieve verkeersonveiligheid. Die veranderde traagjes, bv. doordat er alweer een zwaar verkeersongeval in het nieuws kwam.

      Na de verontwaardiging van de bevolking voerden politici pas veranderingen door.

      De invoering van een alcoholsot zou een gevolg zijn van het verkeersongeval in Walfergem door een dronken chauffeur die aan hoge snelheid op 25 april 1966 een lerares en 14 kinderen van dezelfde klas in Walfergem aanreed (10 ervan stierven).

      Toen heette zo’n verkeersongeval ook nog verkeersongeluk. Het slachtoffer had gewoon pech/ongeluk.

      Ouders werden inderdaad toen ook steeds meer attent voor het gevaar op straat. Want steeds meer ouders lieten hun kinderen niet meer zelfstandig de straat op gaan.

      Het schoolverkeer werd daarna ook traagjes minder onveilig. Toch voor de kinderen op de achterbank van de auto van de ouders.
      De zogenaamde ‘achterbankgeneratie’.

      De daling in objectieve verkeersveiligheid van de afgelopen jaren is helaas bij fietsers en voetgangers geen daling maar een quasi-stagnasatie.

  4. Jan Says:

    Aan de foto’s te zien heeft geen enkele deelnemer die goeie oude tijd meegemaakt.

    Er waren misschien minder auto’s in de jaren ’70, maar ze reden wel sneller en fietspaden waren (als er al waren) 1m breed.

    Dromen mag uiteraard, maar het lijkt mij eerder een nachtmerrie.
    Wat uiteraard niet wegneemt dat het vandaag ook nog veel beter kan.

    • Lodewijk Says:

      Waarom zou het een nachtmerrie zijn om kinderen dezelfde zelfstandigheid te geven als vroeger? En tegelijkertijd ook te eisen van onze wegbeheerders dat ze daarom moeten zorgen voor hoge verkeersveiligheid.

      Veel kinderen in Nederland kunnen zich veilig zelfstandig verplaatsen.
      Voor hen is zoiets geen droom, maar gewoon realiteit.

      • Jan Says:

        Ik schreef dat fietsen in de jaren ’70 toen een nachtmerrie was. Zeer veel ongevallen (hoewel het minder druk was). Men stond er toen alleen niet bij stil. De jaren ’80 en ’90 waren overigens niet beter. Pas rond de eeuwwisseling ging men in Vlaanderen meer aandacht geven aan verkeersveiligheid (en fietsers).

        Het is ook wel heel gemakkelijk om alle schuld bij de wegbeheerder te leggen. Ik zou mijn kinderen ook niet naar de lagere school in mijn buurt laten fietsen. Op de infrastructuur is weinig aan te merken, op het gedrag van vele ouders die kun kind komen afzetten daarentegen… parkeren kan blijkbaar overal, zone 30 is niet voor hun van toepassing,… Het is duidelijk dat ze gehaast zijn (het flauwste excuus dat er bestaat).

        • Lodewijk Says:

          Ik ben het volledig eens met uw historische analyse.

          Ik geef ook niet àlle schuld/verantwoordelijkheid aan de wegbeheerder/overheid.

          De individuele schuld/verantwoordelijkheid voor negatief menselijk gedrag blijft. Er komt gewoon bovenop een schuld/verantwoordelijkheid van de overheid van zodra meer dan 1 individu negatief gedrag op een locatie doet. Want dat is zeer waarschijnlijk systematisch gedrag.

          Onze overheden weten: gedragssturing van gebruikers van weginfrastructuur gebeurt het efficiënst aan de hand van de volgorde van de 3 E’s (eerst Engineering, dan Education en dan pas Enforcement) .

          Dus is mijn vraag in verband met de lagere schoollocatie van uw kinderen:

          Heeft onze overheid via de wegbeheerder effectief de Engineering goed uitgevoerd rond die school?

          Want uw beschrijving van gehaaste ouders die:
          – overal parkeren (dus nog vlak bij schoolingang geraken?)
          – te snel rijden in zone 30 (dus doorrijdend verkeer nog mogelijk?)
          en u als ouder die zijn kinderen er niet durft naar toe laten fietsen (dus hoge subjectieve onveiligheid).

          Dat klinkt allemaal alsof het Engineering-deel nog sterk kan verbeterd worden. Dus dat er op vlak van infrastructuur wel wat is op aan te merken.

          Wat dus de verantwoordelijkheid/schuld is van de wegbeheerder/overheid. (Zonder daarmee afbreuk te doen aan de verantwoordelijkheid/schuld van de individuen).

          • Jan Says:

            Ik ben niet helemaal volledig geweest in mijn beschrijving.
            Aan de school zelf is de infrastructuur vrij goed, het probleem heeft zich gewoon verplaatst naar 2 zijstraatjes op korte afstand van de school.

            Hoe ver moet je gaan in de heraanleg?
            Die zijstraatjes zijn overigens niet zo slecht aangelegd, maar: parkeren op het zebrapad, parkeren op het voetpad,… en het is inderdaad systematisch gedrag.
            Die mensen hebben allemaal een rijbewijs, dus weten ze allemaal dat ze slecht bezig zijn. Helaas is een beetje enforcement hier wel nodig denk ik.

          • Lodewijk Says:

            @Jan
            Om het bij een school op vlak van Engineering in orde te hebben voor kinderen (en ouders) is er meer nodig dan dat het in orde is in een straal van 100 of 200 meter rond de schoolingang.
            Verschillende veilige routes voor kinderen naar die schoolomgeving zijn het absolute minimum.

            In principe wonen de meeste basisschoolkinderen ook niet heel ver van hun school. Dus zoveel heraanleg is dat nu ook weer niet.

            De meeste scholen staan er ook al enkele decennia.
            Een straat wordt gemiddeld om de 30 jaar heraangelegd.

            Met andere woorden: die ruime schoolomgeving had waarschijnlijk al in orde kunnen zijn. Indien bij de gemiddelde 30-jaarlijkse straatheraanleg het wegontwerp kindvriendelijk was geweest.

            Het is niet dat men niet al verschillende decennia weet dat er bovengemiddeld veel kinderen verkeersslachtoffer worden.
            In Nederland werd exact 45 jaar geleden daarom ook de stichting opgericht ‘Stop de Kindermoord’.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: