Gentse Feesten 2018 (4)

Wat is fietscultuur?
In mijn visie heeft dat niks te maken met eigendom.
Is er een fietscultuur als iedereen een fiets bezit?
Is er een stofzuiger als iedereen een stofzuiger bezit?
Of wat met de boormachine- of wasmachinecultuur?
In mijn beleving is er een fietscultuur als àlle (of minstens: een flink pak) geledingen van de maatschappij zorg dragen voor het vlot en veilig verloop van ons aller fietsgedrag.
Zorg.
Zorg dragen.
Zorg dragen voor.
En verantwoordelijkheid nemen.
Dat wil zeggen: voldoende fietsstallingen.
Dat wil zeggen: politie met aandacht voor de fietsroutes.
Dat wil zeggen: fietsers die elkaar aanspreken op huftergedrag.
Dat wil zeggen: dat èlke fietser ook de deur kan uitstappen en niet eerst 100 meter op het voetpad moet fietsen voordat het veilig wordt (of hoe denk je dat de bewoners van -bijvoorbeeld- de Heernislaan of de Kortrijksepoortstraat of Rozemarijnstraat thuis met de fiets vertrekken?)
Dat wil zeggen: voldoende fietsreparatiecapaciteit.
Dat wil zeggen: fietsverzekeringen.
Dat wil nog véél meer zeggen.
Vééééééél meer.

De Gentse Feesten is een jaarlijkse mastodont, die erin slaagt om het oude maar frisse mega-event elk jaar opnieuw nòg beter te organiseren dan het jaar ervoor, met als kers op de taart: elk jaar nòg fietsvriendelijker.
Alle ergernissen over stadsdiensten die “tijdens het jaar” soms naast of -erger!- tegen elkaar werken verdwijnen tijdens de Fieste als ijsjes voor de zon.
Wat even mooi is: ook de pleinorganisatoren tonen soms hun liefde voor de fiets.
Zo haalt het uitmuntende straattheaterfestival Miramiro een fietshersteller naar hun festivalterrein:

17jul18, Coyendanspark
17jul18, Coyendanspark

En zo heeft het even grandioze Boomtown een hoogst originele sponsorstand:

17jul18, Kouter

17jul18, Kouter
17jul18, Kouter
17jul18, Kouter

Auteur: yves

Deze blog wil berichten over het fiets-wel en wee in een leuke stad.

Eén gedachte over “Gentse Feesten 2018 (4)”

  1. Zou kunst bestaan als er geen uiterlijke manifestatie mogelijk was? (schilderij, lied, beeldhouwwerk, …)
    Ik begrijp jouw punt van gedrag en faciliteiten rond de fiets anderzijds wel en dat het de goede kant op gaat. Nochtans gaat onze overheid er prat op dat wij een fietsland zijn binnen Europa.
    Een cultuur kan echter ook anti-iets zijn. En anti-kunst bestààt, zie hoe het eraan toe gaat in de hedendaagse (anti-)kunst, het is springlevend en tegelijk doods, het is onderaards geworden terwijl een elite het ophemelt en alle andere kunstvormen doet wijken – ze tellen niet meer mee. Zo kan men zich een autocultuur of mobiliteitscultuur indenken die tegen fietsen is en dus vernietigend werkt. Multiculturele samenleving is vanuit dat standpunt een contradictio in terminis, net zoals men iets zou zeggen als ‘een vierkante cirkel’. Het is een nepbegrip. Is cultuur niet een geheel van waarden, normen, inzichten naar waar de mensen samen leven? Dat is dus per definitie monocultureel. Men kan niet tegelijk pleiten voor vrije meningsuiting en tegelijk het zwijgen opleggen. Dat creëert sociale ellende waar een samenleving uiteindelijk aan ten gronde gaat. Er moet dus een gemeenschappelijk streven zijn. Wat men eenvoudig kan inzien bij een fietscultuur die enkel kan leven als alles wat rond fietsen gebeurt gesteund wordt (één cultuur), dat durft men niet doortrekken naar andere samenlevingsfenomenen. Soit.

    Afein, een bloeiende fietscultuur zal wellicht wel een fiets als ding an sich nodig hebben zeker, het een leeft niet zonder het ander. Tenzij men zich content stelt met een abstract-ideële vorm. Maar ik begrijp wel jouw punt. 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s