Home

Eén jaar

19 februari 2019

Wat schrijf je over verdriet?
Wat schrijf je over woede?
Wat schijf je over de meest pure vorm van machteloosheid?
Nikita Everaert stierf een jaar geleden op een verwaarloosd kruispunt in Oostakker een volstrekt onnodige dood.
Een zwart punt werd zwarter dan zwart.

19feb18, Antwerpsesteenweg

Vandaag reed ik met de auto naar Bassevelde.
Mijn bejaarde ouders verhuisden vorig jaar naar een assistentieflat.
Ik ben er al een paar keer naartoe gefietst.
En ik rij er af en toe met de auto heen.
Op zo’n ritten snap ik méér dan ooit in wat voor fietsgevaarlijk land we leven.
Mijn doorsnee leven speelt zich af in een stukje stad waar er voor fietsers elke maand, soms elke week, zaken verbeteren.
Gent is nog steeds geen fietsstad, maar er wordt hard aan gewerkt.
Het stadsbestuur heeft zes jaar geleden de schuchterheid laten varen om een fietsbeleid met hoofdletter F te voeren.
Schepen van Mobiliteit en Openbare Werken Watteeuw voert een beleid dat werkt aan een stad met méér voetgangers, fietsers en openbaar vervoer.
Auto’s zijn er niet ongewenst, hun dominantie en dodelijke snelheid is dat wèl.
Wie 7 jaar geleden Gent verliet komt terug in een leefbaarder stad.
Buiten de R40 is dat nog niet ècht voelbaar.
Wie de grote stad verlaat komt helemààl terug in een autodominant land.
Moordstrookjes alom op de gewestwegen.
Of erger: een slingerende N-weg zonder voet- of fietspad.
Kan er me iemand vertellen hoeveel kilometer N-wegen er nog in deze staat zijn?
Hoeveel kilometer N-wegen zijn er de afgelopen 10 jaar fietsveilig gemaakt?
Bespaar me het riedeltje van moeizame onteigeningen.
Bespaar me het riedeltje van “je kan niet zeggen dat er niks gebeurd is”.
De realiteit is: tot nu toe zijn veilige N-wegen géén/géén Vlaamse topprioriteit.
De hoofdfocus zit nog steeds op de autostrades.
Daar gaat op àlle vlakken het grootste wegenbudget naartoe, dat tonen we binnenkort.
Er zijn verdienstelijke projecten.
Het blijven korreltjes.
Een korreltje hier, een korreltje daar: kijk eens wat we doen!
Want er zijn nog honderden / honderden rotte fietsplekken, waar de factor geluk je veilig naar huis brengt.
Niet de factor veilige infrastructuur.

Ik woon vlakbij een kruispunt op de R40 dat een zwart punt was.
Het verdween van de lijst met zwarte punten zonder dat er één steen verlegd werd.
We lazen mails met beloftes.
Niks.
Ondertussen staat het kruispunt wéér op de zwarte lijst.
Na het drama met Nikita laaide een discussie op over die lijst.
Ik heb niet gevoel dat het beleid in Brussel ondertussen fundamenteel anders is.
Ik heb niet het gevoel dat er definitieve lessen getrokken zijn, die een snelle omslag zullen teweegbrengen.
Toen ik de minister afgelopen zomer hierover beschaafd aansprak focuste hij op “persoonlijke verantwoordelijkheden” van weggebruikers.
Niet op “ministriële verantwoordelijkheden”.
Niet op het hopeloos achterhaalde verkeerslichtenbeleid.
Niet op het tekort aan mankracht en middelen, 100% zijn bevoegdheid.
Kortom, verkeersveiligheid op zijn Vlaams: “we doen wat we kunnen”.
Wat Wetstratees is voor: “het is -zoals zoveel zaken- wel belangrijk, maar géén topprioriteit”.
Op één punt heeft de minister gelijk: nog teveel mensen kijken louter naar hun eigen mobiliteitscomfort (en -gewoontes), niet naar wat we samen nodig hebben.

05maa18, Antwerpsesteenweg

Afgelopen jaar mocht de Fietsersbond mee aan tafel zitten op een paar GBC’s.
Dat zijn Gemeentelijke BegeleidingsCommissies, waar (voor)ontwerpen intens besproken worden.
Aan tafel zagen we gedreven en gemotiveerde ambtenaren en ontwerpers.
We zagen het voorontwerp voor de heraanleg van het vervloekte kruispunt.
We hebben onze dank uitgedrukt voor de inspanningen om dit dossier op te pakken, en van 0 te herbeginnen.
We hebben de goede zaken in het voorontwerp benoemd, die waren hoopvol.
We hebben ook benoemd waar het ontwerp faalde, waar fietsers nog stééds het risico liepen om in de zij of in de rug aangereden te worden door afslaand autoverkeer.
En we hebben op een rationele manier een dringende vraag gesteld: maak alsjeblieft èlk nieuw wegenontwerp zodànig veilig dat je er als ontwerper je eigen kinderen zelfstandig durft laten fietsen.
Met minder nemen we geen vrede, dat beloofden we de ouders van Nikita.

05maa18, Antwerpsesteenweg

=> De toespraken op de dodenwake van 6 maart 2018
=> De open brief aan minister Weyts

7 Responses to “Eén jaar”

  1. Anne Says:

    Eerlijk? Ik heb zitten wenen bij dit bericht.
    Persoonlijke verantwoordelijkheden, godverdomme. De N-VA is de mening toegedaan dat “de mensen het goede zullen doen”. Yeah right.
    En inderdaad, fiets van Gent eens naar Bassevelde. Of gewoon naar Evergem. Of naar Oosteeklo.
    Hoe noem je eigenlijk wegen waar zo fietsjes op de grond gespoten zijn, in plaats van een fietspad of een moordstrookje? (Goelingen-Reibroekstraat in Evergem bijvoorbeeld, als ik het me goed herinner, op Google Street View is het nog gewoon een witte streep)

    • TS Says:

      Tja, hoe noem je zulke wegen … ? Accidents waiting to happen? Ik denk aan Langendam, Sleidinge. 70km/u, met een breedte om twee personenwagens gewoon te laten kruisen, maar pakweg twee bussen of vrachtwagens moeten al in de remmen gaan. En daar worden dan van die fietsers-icoontjes links en rechts op de weg geschilderd, om de 20m.

    • Hilde Says:

      Het is inderdaad om bij te wenen, om meer dan één reden.
      “Persoonlijke verantwoordelijkheden”, dat werd ook gezegd toen in 2001 twee tienermeisjes werden doodgereden op de Nieuwe Vaart door een vermoedelijk dronken chauffeur; de verantwoordelijkheid werd toen zowel bij de chauffeur als bij de meisjes gelegd.
      Dat het een ministeriële verantwoordelijkheid was om te zorgen dat daar geen 100 km per uur kan gereden worden, was toen niet aan de orde.

  2. Etienne Says:

    Ja dit soort berichten stemmen niet hoopvol. In Nederland is er een onderzoek gaande naar de 0-factor, dwz hoeveel kost het om 0 verkeersslachtoffers te hebben en hoeveel levert ons dat op. De burgemeester van Londen is ook met zo’n project bezig en in de Metropoolregio Rotterdam Den Haag (MRDH) zijn ze ook met zo’n project een paar jaar geleden aan de slag gegaan. Wat kun je hieruit lezen? Dat de belangen van de lokale zwakke weggebruikers beter behartigd worden door lokale partijen zoals een Metropoolregio. Filip Watteeuw heeft ivm de Oosterweelverbinding en de problemen voor Gent-Zuid al een oproep hiervoor gedaan: een overkoepelend orgaan zoals de BAM in Antwerpen. De Vlaamse regering zit en zat veel te veel op de hand van de gemotoriseerde mobiliteit. En hoeveel ging ons (NL) dat kosten die 0-score van verkeersgewonden? 15 miljard voor de periode 2020 tot 2050, dus 500 miljoen per jaar en het leverde 14 miljard op volgens de SWOV. En dan hebben wij al een enorme voorsprong op Vlaanderen met hun notoire N-wegen en moordstrookjes (en dan te bedenken dat bij jullie in de wetgeving staat dat auto’s op minimaal 1m afstand een fietser moeten passeren) en etc. etc. etc.. Ook die R-wegen (bijvoorbeeld Gent-Zelzate 90 km/u) met fietsstrook zijn verschrikkelijk. Ook in Nederland zijn er diehard ambtenaren die durven schrijven (in e-mails dan nog wel) dat de mensen( lees: ook kinderen, ouderen en mensen met een beperking) zelf moeten uitkijken, gelukkig gaan rechters daar (meestal) niet in mee. Die diehards zijn gelukkig een uitstervend ras. Bij de Russische roulette van het verkeer moeten we veel inzetten.

    • Jan Says:

      Wat gaat zo’n “BAM” oplossen?
      Niet om negatief te doen, maar de BAM is in Antwerpen al sinds 2000 “actief”. Dat fantastische resultaat heb ik nog niet gezien.
      De BAM is exact hetzelfde als AWV, maar dan met beter betaalde bestuurders, hippe communicatie en andere nutteloze zaken.
      Uiteindelijk kost het meer aan de belastingsbetaler en net daar wringt het schoentje: het budget dat Vlaanderen voorziet voor infrastructuur is veel te laag. Een groot deel, maar eigenlijk te weinig, gaat naar de autosnelwegen, een kleiner deel, totaal ontoereikend, gaat naar de N-wegen en over de gemeentewegen zullen we maar niet beginnen.
      Hoe denk je de regio met het dichtste wegennet van Europa ooit op peil te krijgen van bv Nederland dat een veelvoud uitgeeft aan infrastructuur?
      Het budget in Vlaanderen is niet eens toereikend om overal fatsoenlijk onderhoud te doen, laat staan infrastructuur te vernieuwen zodat er iets kan verbeterd worden.
      Met de huidige mentaliteit gaat het alvast nooit lukken.

      • Etienne Says:

        De BAMnv is een samenwerkingsverband van de Vlaamse regering, stad Antwerpen (’t Stad) en de haven van Antwerpen en werken samen met burgercomités https://www.bamnv.be/toekomstverbond-wordt-concreet-in-18-leefbaarheidsprojecten/. Ze hebben samen met de StRaten-Generaal een plan opgesteld om de Antwerpse ring te overkappen (luchtkwaliteit) en de Ring-barrière op te heffen. Daardoor zou Antwerpen bereikbaarder worden vanuit het buitengebied voor de zwakke weggebruiker. Ook zitten ze meer om de tafel met burgers om via allerlei alternatieve routes (water) de stad ook met de fiets en te voet bereikbaarder te maken. ook de Schelde is een grote barriérre. Dus ik zou niet zeggen dat de BAM en de AWV hetzelfde zijn. Maar je hebt gelijk het budget moet flink omhoog en meer richting schoon en duurzaam vervoer en de combinatie van verschillende modi. Maar zoals we hier hebben gemerkt dat als er meer uitgewerkte plannen (en de bijkomende aangetoonde voordelen) komen, er ook meer geld beschikbaar komt.
        Alle kleine wegen aanpakken hebben wij ook niet gedaan, het gaat om potentiële fietsroutes te creëren die belangrijke punten verbinden en dat met zo min mogelijk barrières zoals verkeerslichten, oversteken, steile viaducten of bruggen, onverlichte paden etc.. Vaak ook om verschillende soorten routes aan te leggen zoals groene of meer sociale (in de buurt van huizen) of hele snelle. Voor elk wat wils en die kunnen op bestaande routes geënt worden. Ik heb prachtige mogelijkheden gezien in Vlaanderen en als de natuurbeheerorganisaties mee willen werken kunnen er routes aangelegd worden die de natuurbeleving zullen stimuleren. In verschillende landen zien we meer van dat soort fietspaden: functioneel en toch groen. Niet van die onverharde paden die je in West-Vlaanderen ziet op de IJzerlinie. En wat heel belangrijk is, dat als er minder auto wordt gereden en meer gefietst wordt de wegen automatisch veiliger worden door: meer empathie voor de fietser, macht van het getal en … minder auto’s.

        • Jan Says:

          Als ik het artikel waar je naar verwijst even mag misbruiken. De 4de zin geeft aan dat ze er 17 jaar over gedaan hebben om samen eindelijk te gaan samenwerken. En dan moet je weten dat ze dat enkel gedaan hebben omdat de Vlaamse overheid constant zichzelf vastreed omwille van (terechte!) inspraak van burgers. Dus nee, zo’n positief verhaal vind ik het niet.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: