Home

Bailey(s)

18 april 2019

Er is de Britse drank, en er is de Britse brug.
Baileys en Bailey.
Ze zijn allebei in ons leven aanwezig.
Ik leerde Baileys kennen op de terugweg van Oxford naar Gent.
Daar was niks high society aan.
Er waren minder geslaagde alibi’s om de plas over te steken met de ferry Oostende-Dover.
Ik vergezelde vrienden op een treintocht heen en terug omdat één van hun medebewoners met zijn Gents/internationaal theatergroepje een paar voorstellingen speelde in een keldertheater in Oxford.
Ik weet niet meer precies of we in London al dan niet onze aansluiting naar Dover misten.
In all cases: we had to wait some hours for our train home.
Alweer volgde ik de boezemvrienden hun voorbeeld.
Ze introduceerden me in de zwoele smaak van Baileys.
Begin jaren 80 denk ik, toen fietsers in Gent zombies waren.
Nooit van gehoord!
Irish Cream!
Even zwoel als Kind of Blue van Miles Davis.
Ik ben ze er nog altijd dankbaar voor.
Net als om ons de tip te geven dat het huis rechtover het hunne te koop stond.
Dat was half de jaren 90.
Het werd een zware verbouwing, die eindigde met onze verhuis op 21 juli 1996.
Een jaar lang hadden we heen en weer gefietst tussen ons stekje in de Kerkstraat en ons nieuwe nest.
Fietszakken vol met werfmateriaal, flessen water, stalen van tegels, boterhammen.
Heen en terug over de smalle, hobbelige Saskes, laverend tussen de anti-fietshekkens.
De stad Gent lanceerde in die jaren de piste om over de Saskes – officiëel de Sluizenweg- een fietsroute te leggen.
Het moddert daar nog altijd aan, want de Vlaamse Waterweg, de opvolger van Waterwegen en Zeekanaal, wil het niet echt.
Deels daarom lanceerden we met de Fietsersbond in 2007 een oproep om fietsbeleid te bekijken met de bril “als was het oorlog”.

Michiel Hendryckx kan zoveel beter fotograferen én schrijven dan ik.
In de tijd van mijn kennismaking met Baileys knipte ik zijn zwart wit foto’s met zwart randje uit de krant De Gentenaar.
Momenteel heeft de Muinkparkenaar, met roots in De Panne (wat zou Gent zijn zonder die Westvlamingen!), een grandioze reeks op de laatste pagina van DS Weekblad: “Altijd ergens, altijd iets”
Hendryckx kan er zich als gepensioneerde globetrotter ten volle in uitleven.
Op 30 maart 2019 verscheen zijn stuk over de Baileybrug in Sint-Laureins, 51°14’25,61’’N | 3°29’06,38”O.
Lees het hier.
Citaat:
“Het wonder van de baileybrug is het samengaan van stevigheid en eenvoud. Ze kan snel worden gebouwd en in een mum van tijd weer worden afgebroken. De brug bestaat uit elementen die door zes man kunnen worden gedragen. Voor het bouwen van een volledige brug zijn in wezen niet meer manschappen nodig. De verschillende delen worden als een meccano met ­pennen en moerbouten aan elkaar gezet. Volgens de ­gewenste draagkracht kan de brug opgebouwd worden tot drie lagen.”

Dat is wat er reeds jarenlang aan de Saskes moest liggen: een eenvoudig te plaatsen en eenvoudig weg te nemen Baileybrug.
Als in een oorlog.
Zo een die door zes man te bouwen is.
Fietsers (en de Stad Gent) wachten hier al meer dan 20 jaar op een goede brug.
Misschien moeten we hiervoor een crowdfunding houden (met of zonder miljonair), en zelf op een nacht bouwen, want “wat we zelf doen, doen we beter”?

De oversteekplaats op de R40 aan de Eendrachtstraat gaat ergens dit jaar op de schop.
Ze wordt vervangen door een oversteekplaats vanuit de Zalmstraat.
Op die manier kan het fietsverkeer in een rechte lijn naar de Saskes fietsen.

De fluotekens op het asfalt doen vermoeden dat de werf binnenkort start.

16apr19, Vlaamsekaai

16apr19, Vlaamsekaai

Het archeologisch onderzoek is alvast begonnen:

16apr19, Vlaamsekaai

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: