Home

Kamagurka (2)

23 mei 2019

U ziet het goed. Dit is een tekening van Kamagurka.

Maandag had ik weekend, en zag bij toeval dat Kamagurka op de Facebook van de Standaard live tekende over de verkiezingen. Ik stuurde hem de vraag: “hoe vat je het het mobiliteitsbeleid van de afgelopen vijf jaar samen in 1 tekening?”. Hij dacht achtien seconden na, en begon aan deze tekening. Waanzin hoe snel die man denkt en tekent. Bij de eerste getekende lijnen dacht ik “ah nee, alwéér een auto…”. Tot hij zijn pointe uitrolde: vierkante wielen, als samenvatting van het beleid, èn als oplossing. Geniaal. Dat vierkante is ook mijn persoonlijke indruk van het nationale en gewestelijke mobiliteitsbeleid van de afgelopen jaren. Dat beeld heb ik trouwens al 20 jaar. Uiterààrd zijn we geen ontwikkelingsland (dat was ooit de verdediging de kabinetschef van minister Crevits, een zwaktebod pur sang…). Maar we zijn ook geen beschaafd ontwikkeld mobiliteitsland. Wat we zelf doen doen we niet beter. De meeste good practices worden ontwikkeld in de steden. Maar alweer: ik wil mild zijn voor de werknemers van AWV, de Lijn, de Vlaamse Waterweg, de Vlaamse Landmaatschappij, Infrabel en de NMBS. Ze roeien verder met een budget dat een pak kleiner is dan in gidsland Nederland. Sommigen zijn in de zomer van 2018 al begonnen aan hun onderhoudsbudget van 2019. Zo komen we uit bij de Brusselse politiek. Daar worden de budgetten beslist. Daar wordt beslist welke projecten niet mogen doorgaan, of wachten op andere tijden. Minstens even belangrijk: daar worden de structuren beslist. De versplintering van bevoegdheden wordt daar beslist. Een duidelijk, toekomstgericht plan om onze mobiliteit te organiseren heb ik nog niet gehoord. Zo’n plan is niet simpel. In mobiliteit heeft àlles wel degelijk met àlles te maken. Vraag dat maar aan de ontwerpers van het Gentse Circulatieplan. Dat plan was voor mij een echte eye-opener: het toonde dat gerichte keuzes maken minstens even belangrijk was als infrastructuurwerken. Niet dat het Brusselse beleid geen keuzes maakte: ze kozen decennialang consequent voor auto-infrastuctuur. Tot het marketingsucces van de handige machine op vier wielen in zijn eigen uitlaat / staart beet. Maar Gent koos dus om die ongelimiteerde vrijheid van autoverkeer een stukje aan banden te leggen: geen doorgaand autoverkeer meer. Stedelijke leefbaarheid als prioriteit. Ook in Kortrijk, Leuven en Brussel groeien de inzichten en keuzes. In Parijs zijn mobiliteitskeuzes te zien die we 20 jaar geleden met zijn allen onmogelijk vonden. Wat je hieronder ziet zijn fragmenten van een miljoenenstad:

12apr19, Paris
12apr19, Paris
13apr19, Paris
13apr19, Paris
13apr19, Paris
13apr19, Paris
13apr19, Paris
13apr19, Paris

Het zijn fragmenten. Ook in Parijs is de auto dominant. Parijs is niet het mobiliteitsparadijs. Deze fragmenten geven een tendens weer. En steden lopen hierin voorop. Je kan onmogelijk zeggen dat ons Gewestelijk en Nationale nivo onze steden hier volop in steunen. Een voorbeeld: naast de integrale heraanleg van deeltjes van gewestwegen worden er ook gewestwegen voorzien van nieuw asfalt, terwijl de behoeftes voor fietsers veel verder gaan dan dat. Erger nog: soms wordt een voorbeeldig concept niet verder gezet. Op grondgebied Merelbeke loopt een gewestweg met vrijliggende fietspaden:

27okt18, Zwijnaardsesteenweg
27okt18, Zwijnaardsesteenweg
27okt18, Zwijnaardsesteenweg

Op grondgebied Gent wordt het een ouderwetse weg met aanliggende fietspaden. Agentschap Wegen en Verkeer hield er in september 2017 een “onderhoudsbeurt”. Positief punt: de belijning met verf wordt voor fietsers iets beter dan voorheen. Het lijkt nu meer op een schrikstrook dan op een parkeerstrook.

27okt18, Adophe della Faillelaan
27okt18, Adophe della Faillelaan

Op dit kruispunt had rode coating moeten liggen. Besparing of vergetelheid? Sowieso is het not done. Bovendien stierf op dit kruispunt reeds een fietser.

27okt18, Adophe della Faillelaan
27okt18, Adophe della Faillelaan / Kappetragel

Negatief : dit is nog steeds geen fietspad waar je je kinderen met een gerust hart laat fietsen. Want het neigt af en toe naar een moordstrookje:

27okt18, Adophe della Faillelaan

Zo’n strookjes liggen er ook onder de E17. Net op de plaats waar er ruimte zat is voor een vrijliggend fietspad.

27okt18, Adophe della Faillelaan
27okt18, Adophe della Faillelaan
27okt18, Adophe della Faillelaan
27okt18, Adophe della Faillelaan

Het kruispunt is voor fietsers een rommeltje, dat uitnodigt om rommelig te fietsen.:

27okt18, Adophe della Faillelaan / Joachim Schayckstraat
27okt18, Adophe della Faillelaan / / Joachim Schayckstraat

Het gerucht ging dat deze weg na de herasfaltering overgedragen werd aan de lokale overheid, de Stad Gent. Dat zou pas een lepe besparingstruuk zijn. Ik vind hierover niks terug op internet, en ga er dus van uit dat het niet zo is. Maar de kans dat deze Gewestweg de komende 15 jaar heraangelegd wordt is na deze asfaltering nihil geworden, en dat is zonde.

Is zo’n “onderhoud” een vorm van besparing? Ik vermoed het. Zuinig zijn kan geen kwaad. Maar dit toont aan dat het fietsbeleid van de Vlaamse Gemeenschap er een is met een serieuze handrem op. Als we Gewestlijke ambtenaren vragen naar het wààrom van dit of van dàt, waarom het niet écht goed wordt, dan is het antwoord meestal: “er is geen geld voor”, gevolgd door een zucht van onmacht. Dat staat in scherp contrast met het gepoch van de minister dat hij het meeste geld uitgaf aan fietsinfrastructuur. Soms is het: “de procedures zijn te complex”. Als ik het goed heb is er aan die complexe procedures afgelopen vijf jaar weinig veranderd. Het fietsbeleid bij de Stad Gent kreeg pas een stroomversnelling doordat er 7 jaar geleden meer ambtenaren voor aangeworven werden. Enkel zo kunnen ze de procedures aan. Bij het Gewest merken we eerder een grote vermoeidheid, soms gelatenheid. Mij moet je dus niet wijs maken dat Brussel -lees: de minister- àlles deed om een degelijk fietsbeleid uit te bouwen.

Conclusie: gemiste kansen zoals de della Faillelaan kunnen we missen als kiespijn. Zolang fietsen op Gewestwegen niet overal aantrekkelijk, veilig en comfortabel is, en zolang er geen degelijk openbaar vervoer is, zullen de autofiles blijven bestaan. Zo krijg je vierkante autowielen.

3 Responses to “Kamagurka (2)”

  1. Hilde Says:

    De weg langs de Seine in Parijs: hoe is het om daar te fietsen? Veel fietsers, elektrische steppers en voetgangers door elkaar, lijkt me….

  2. Etienne Says:

    Uitkijken met het interpreteren van kunst. Je ziet er in dat je wilt zien, maar de anderen kunnen er totaal iets anders in zien. Voor een pure automobilist zou het een verwijzing naar files kunnen zijn en de vraag om meer autoweg en dan blijft (snap je hem) de auto prominent aanwezig. Voor een fietser is het een beeld van de auto (spatie) weg. Maar jouw verhaal is wel duidelijk.

  3. Tom Vzn Wynsberge Says:

    De opmerkingen inzake de slechte fietsinrichting van de brug naar Merelbeke, de Adolphe della Faillelaan en de Tramstraat zijn volkomen terecht en de ronduit gevaarlijke toestand voor de (talrijke) fietsers die hier passeren op weg naar school of werk, werd reeds herhaaldelijk aangeklaagd op het overlegplatform Zwijnaarde, maar kregen helaas nooit passend gevolg! Blij dat dit met deze fietsbult-post ook eens in de kijker wordt gezet!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: