Home

Bailey(s)

18 april 2019

Er is de Britse drank, en er is de Britse brug.
Baileys en Bailey.
Ze zijn allebei in ons leven aanwezig.
Ik leerde Baileys kennen op de terugweg van Oxford naar Gent.
Daar was niks high society aan.
Er waren minder geslaagde alibi’s om de plas over te steken met de ferry Oostende-Dover.
Ik vergezelde vrienden op een treintocht heen en terug omdat één van hun medebewoners met zijn Gents/internationaal theatergroepje een paar voorstellingen speelde in een keldertheater in Oxford.
Ik weet niet meer precies of we in London al dan niet onze aansluiting naar Dover misten.
In all cases: we had to wait some hours for our train home.
Alweer volgde ik de boezemvrienden hun voorbeeld.
Ze introduceerden me in de zwoele smaak van Baileys.
Begin jaren 80 denk ik, toen fietsers in Gent zombies waren.
Nooit van gehoord!
Irish Cream!
Even zwoel als Kind of Blue van Miles Davis.
Ik ben ze er nog altijd dankbaar voor.
Net als om ons de tip te geven dat het huis rechtover het hunne te koop stond.
Dat was half de jaren 90.
Het werd een zware verbouwing, die eindigde met onze verhuis op 21 juli 1996.
Een jaar lang hadden we heen en weer gefietst tussen ons stekje in de Kerkstraat en ons nieuwe nest.
Fietszakken vol met werfmateriaal, flessen water, stalen van tegels, boterhammen.
Heen en terug over de smalle, hobbelige Saskes, laverend tussen de anti-fietshekkens.
De stad Gent lanceerde in die jaren de piste om over de Saskes – officiëel de Sluizenweg- een fietsroute te leggen.
Het moddert daar nog altijd aan, want de Vlaamse Waterweg, de opvolger van Waterwegen en Zeekanaal, wil het niet echt.
Deels daarom lanceerden we met de Fietsersbond in 2007 een oproep om fietsbeleid te bekijken met de bril “als was het oorlog”.

Michiel Hendryckx kan zoveel beter fotograferen én schrijven dan ik.
In de tijd van mijn kennismaking met Baileys knipte ik zijn zwart wit foto’s met zwart randje uit de krant De Gentenaar.
Momenteel heeft de Muinkparkenaar, met roots in De Panne (wat zou Gent zijn zonder die Westvlamingen!), een grandioze reeks op de laatste pagina van DS Weekblad: “Altijd ergens, altijd iets”
Hendryckx kan er zich als gepensioneerde globetrotter ten volle in uitleven.
Op 30 maart 2019 verscheen zijn stuk over de Baileybrug in Sint-Laureins, 51°14’25,61’’N | 3°29’06,38”O.
Lees het hier.
Citaat:
“Het wonder van de baileybrug is het samengaan van stevigheid en eenvoud. Ze kan snel worden gebouwd en in een mum van tijd weer worden afgebroken. De brug bestaat uit elementen die door zes man kunnen worden gedragen. Voor het bouwen van een volledige brug zijn in wezen niet meer manschappen nodig. De verschillende delen worden als een meccano met ­pennen en moerbouten aan elkaar gezet. Volgens de ­gewenste draagkracht kan de brug opgebouwd worden tot drie lagen.”

Dat is wat er reeds jarenlang aan de Saskes moest liggen: een eenvoudig te plaatsen en eenvoudig weg te nemen Baileybrug.
Als in een oorlog.
Zo een die door zes man te bouwen is.
Fietsers (en de Stad Gent) wachten hier al meer dan 20 jaar op een goede brug.
Misschien moeten we hiervoor een crowdfunding houden (met of zonder miljonair), en zelf op een nacht bouwen, want “wat we zelf doen, doen we beter”?

De oversteekplaats op de R40 aan de Eendrachtstraat gaat ergens dit jaar op de schop.
Ze wordt vervangen door een oversteekplaats vanuit de Zalmstraat.
Op die manier kan het fietsverkeer in een rechte lijn naar de Saskes fietsen.

De fluotekens op het asfalt doen vermoeden dat de werf binnenkort start.

16apr19, Vlaamsekaai

16apr19, Vlaamsekaai

Het archeologisch onderzoek is alvast begonnen:

16apr19, Vlaamsekaai

Volgende week donderdag is het 25 april.
Dan opent de fietstunnel onder de Dampoorttreinsporen officiëel zijn “deuren”.
Daarna is het zondag 28 april.
Dan is er om 14u vanop de Vrijdagsmarkt een Critical Mass XL, een fietstocht langs de 13 kilometer lange kleine ring, met als eindpunt een collectieve duik in de nagelnieuwe de fietstunnel. (het Facebookevent staat hier, meer details leest u op vrijdag 26 april op Fietsbult)

Op 25 april krijgt Sint-Amandsberg een zesde doorbraak onder de spoorlijn Gent-Antwerpen richting Gent.
Kwisvraag: waar zijn die vijf bestaande doorgangen?
– Jan Delvinlaan.
– Forelstraat
– de vier Dampoortbogen
– Een werktunneltje tussen Spijkstraat (?) en Koopvaardijlaan
– Hogeweg
De verwachting is dat deze fietstunnel snel een grote stroom fietsers zal aantrekken.
Hopelijk zijn de verkeerslichten aan de Kasteellaan / Gandastraat hierop voorzien.

Het voelt een beetje bizar dat de nieuwe pijl aan Dampoortstation wijst naar Gent Centrum en Gentbrugge, en niet naar Sint-Amandsberg:

15apr19, Dampoortstation

Dat komt omdat het tunneltje uitkomt op het snijpunt van een uiterste hoek van Gent (het eerste deel van de Dendermondsesteenweg is 9000 Gent), en de meest Zuidelijke wijken van Sint-Amandsberg rondom Dendermondsesteenweg (met postcode 9040).
Gentbrugge kan je bereiken via de as Bijgaardepark – Denderlaan – Jan Delvinlaan – Vlaamsekaai – Saskes, of via de oversteek aan de Gandastraat, en zo verder via Kasteellaan en Eendrachtstraat naar de Saskes.

Tussen alle fietstallingen, en knal op de fietsroute naar de fietstunnel naar Gentbrugge en Gent Centrum zit er nog een kleine autoparking-enclave met 20 à 30 plaatsen:

15apr19, Dampoortparking


Zou dat de bedoeling zijn?

15apr19, Dampoortparking

15apr19, Dampoortparking

In de hoek van het terrein ligt nog een stapel fietsstallingsdaken stof te vergaren / te wachten op een locatie.
Mogen we hopen dat die hier opgebouwd worden?

15apr19, Dampoortparking

Nog een Dampoortstallingsnieuwtje: op 3 mei wordt er een electriciteitsleiding gelegd voor een toekomstige nieuwe stek van de Fietsambassade.
Daarom moeten flink wat fietsstallingen tijdelijk ontruimd worden, vermoedelijk voor korte tijd.
De stallingen zelf zouden blijven staan.

15apr19, Dampoortparking


Wie de oude “tijdelijke” barakken, ooit geplaatst door Max Mobiel, qua comfort en isolatie van naderbij bekijkt weet dat ze (hoogst) dringend mogen vervangen worden.
Het grappige Nie neute, nie pleuje-bord dat er zaterdagavond nog stond is er helaas niet meer te vinden:

13apr19, Dampoortparking

Dieren

11 april 2019

Sommige wegbeheerders durven zich nogal laatdunkend uitlaten over fietsers. Maar dat het zo openlijk gebeurt als hier in Sinaai, dat had ik nog niet meegemaakt.

10apr19, 15u05, Weimanstraat, Sinaai.

Heb je dat ook?
Dat als er iets plaats vindt waar je eigenlijk héél héél blij zou moeten mee zijn, dat dan eerst de ergernis uit het rotte verleden naar boven spuit?
Dat je jezelf bijna moet verplichten om blij te zijn?
Dat lukt meestal pas als de frustratie over wat niet was plaats ruimt voor de blijdschap over de andere toekomst.
Ik heb dat soms.

De schop die de grond raakt is het belangrijkste moment om van een gevaarlijk punt iets anders te maken.
De openstelling is het tweede belangrijkste moment.
Vorige week ging de schop in de grond.
Pas dan weet je dat er hoop is.
Tot aan de opening van de onderdoorgang onder de autostrade B401 is de Sint-Lievenspoort één van de ergste stadsmuren, waar fietsers en voetgangers oversteken op eigen risico.
Het is dè plek bij uitstek waar bleek dat de Vlaamse overheid de auto centraal bleef stellen in haar mobiliteitsbeleid.
Waar bleek dat verkeerslichtenbeleid een restant was uit de vorige eeuw, zonder middelen, en zonder mankracht.
Een middelgrote Nederlandse stad als Maastricht heeft méér kruispunt- en verkeerslichtenambtenaren in dienst dan de Vlaamse Overheid voor zijn ganse grondgebied.
Als er in Vlaanderen vergaderd wordt over de herinrichting van een kruispunt, dan is zonder een verkeerslichtenspecialist aan tafel.
Waar automobilisten luid claxoneerden naar overstekende fietsers, en waar je het ze niet eens kwalijk kon nemen omdat hun blik enkel het tweede licht op rood kon zien, en niet het eerste licht, dat voor fietsers op groen stond.
Waar de palen herschilderen in geel en zwart een prioriteit was.

Genoeg!
De schop zit in de grond, en daar ben ik blij om.
De helse oversteek van de Sint-Lievenspoort krijgt een onderdoorgang.
Vanaf dan fietsen we onder de hel.
Daarna is het hopelijk de beurt aan de hel van het Tolhuis.

05apr19, Sint-Lievenslaan

05apr19, Sint-Lievenslaan

05apr19, Sint-Lievenslaan

05apr19, Sint-Lievenslaan

05apr19, Bovenschelde

05apr19, Bovenschelde

05apr19, Sint-Lievenslaan / Bovenschelde

05apr19, Bovenschelde

05apr19, Bovenschelde / Sint-Lievenslaan

05apr19, Bovenschelde

Hier blijft het wachten op een verhoogd tweerichtingsfietspad. Er is plaats zat:

05apr19, Bellevue

05apr19, Keizervest

05apr19, Bovenschelde, kant Keizervest

Eén jaar

19 februari 2019

Wat schrijf je over verdriet?
Wat schrijf je over woede?
Wat schijf je over de meest pure vorm van machteloosheid?
Nikita Everaert stierf een jaar geleden op een verwaarloosd kruispunt in Oostakker een volstrekt onnodige dood.
Een zwart punt werd zwarter dan zwart.

19feb18, Antwerpsesteenweg

Vandaag reed ik met de auto naar Bassevelde.
Mijn bejaarde ouders verhuisden vorig jaar naar een assistentieflat.
Ik ben er al een paar keer naartoe gefietst.
En ik rij er af en toe met de auto heen.
Op zo’n ritten snap ik méér dan ooit in wat voor fietsgevaarlijk land we leven.
Mijn doorsnee leven speelt zich af in een stukje stad waar er voor fietsers elke maand, soms elke week, zaken verbeteren.
Gent is nog steeds geen fietsstad, maar er wordt hard aan gewerkt.
Het stadsbestuur heeft zes jaar geleden de schuchterheid laten varen om een fietsbeleid met hoofdletter F te voeren.
Schepen van Mobiliteit en Openbare Werken Watteeuw voert een beleid dat werkt aan een stad met méér voetgangers, fietsers en openbaar vervoer.
Auto’s zijn er niet ongewenst, hun dominantie en dodelijke snelheid is dat wèl.
Wie 7 jaar geleden Gent verliet komt terug in een leefbaarder stad.
Buiten de R40 is dat nog niet ècht voelbaar.
Wie de grote stad verlaat komt helemààl terug in een autodominant land.
Moordstrookjes alom op de gewestwegen.
Of erger: een slingerende N-weg zonder voet- of fietspad.
Kan er me iemand vertellen hoeveel kilometer N-wegen er nog in deze staat zijn?
Hoeveel kilometer N-wegen zijn er de afgelopen 10 jaar fietsveilig gemaakt?
Bespaar me het riedeltje van moeizame onteigeningen.
Bespaar me het riedeltje van “je kan niet zeggen dat er niks gebeurd is”.
De realiteit is: tot nu toe zijn veilige N-wegen géén/géén Vlaamse topprioriteit.
De hoofdfocus zit nog steeds op de autostrades.
Daar gaat op àlle vlakken het grootste wegenbudget naartoe, dat tonen we binnenkort.
Er zijn verdienstelijke projecten.
Het blijven korreltjes.
Een korreltje hier, een korreltje daar: kijk eens wat we doen!
Want er zijn nog honderden / honderden rotte fietsplekken, waar de factor geluk je veilig naar huis brengt.
Niet de factor veilige infrastructuur.

Ik woon vlakbij een kruispunt op de R40 dat een zwart punt was.
Het verdween van de lijst met zwarte punten zonder dat er één steen verlegd werd.
We lazen mails met beloftes.
Niks.
Ondertussen staat het kruispunt wéér op de zwarte lijst.
Na het drama met Nikita laaide een discussie op over die lijst.
Ik heb niet gevoel dat het beleid in Brussel ondertussen fundamenteel anders is.
Ik heb niet het gevoel dat er definitieve lessen getrokken zijn, die een snelle omslag zullen teweegbrengen.
Toen ik de minister afgelopen zomer hierover beschaafd aansprak focuste hij op “persoonlijke verantwoordelijkheden” van weggebruikers.
Niet op “ministriële verantwoordelijkheden”.
Niet op het hopeloos achterhaalde verkeerslichtenbeleid.
Niet op het tekort aan mankracht en middelen, 100% zijn bevoegdheid.
Kortom, verkeersveiligheid op zijn Vlaams: “we doen wat we kunnen”.
Wat Wetstratees is voor: “het is -zoals zoveel zaken- wel belangrijk, maar géén topprioriteit”.
Op één punt heeft de minister gelijk: nog teveel mensen kijken louter naar hun eigen mobiliteitscomfort (en -gewoontes), niet naar wat we samen nodig hebben.

05maa18, Antwerpsesteenweg

Afgelopen jaar mocht de Fietsersbond mee aan tafel zitten op een paar GBC’s.
Dat zijn Gemeentelijke BegeleidingsCommissies, waar (voor)ontwerpen intens besproken worden.
Aan tafel zagen we gedreven en gemotiveerde ambtenaren en ontwerpers.
We zagen het voorontwerp voor de heraanleg van het vervloekte kruispunt.
We hebben onze dank uitgedrukt voor de inspanningen om dit dossier op te pakken, en van 0 te herbeginnen.
We hebben de goede zaken in het voorontwerp benoemd, die waren hoopvol.
We hebben ook benoemd waar het ontwerp faalde, waar fietsers nog stééds het risico liepen om in de zij of in de rug aangereden te worden door afslaand autoverkeer.
En we hebben op een rationele manier een dringende vraag gesteld: maak alsjeblieft èlk nieuw wegenontwerp zodànig veilig dat je er als ontwerper je eigen kinderen zelfstandig durft laten fietsen.
Met minder nemen we geen vrede, dat beloofden we de ouders van Nikita.

05maa18, Antwerpsesteenweg

=> De toespraken op de dodenwake van 6 maart 2018
=> De open brief aan minister Weyts

Het brokkelviaduct

7 januari 2019

In een uithoek van Ledeberg gebruikt één of andere autorijschool een stuk onder het viaduct van de B401 als oefenterrein.
Vlak daarnaast volgt het fietspad richting Merelbeke de Bovenschelde.

05jan19, jaagpad Ledeberg

Op het oefenterrein gaat het er soms schools aan toe.
Getuige daarvan de twee naar buiten geplooide afsluitingen, die het fietspad smaller maken:

05jan19, jaagpad Ledeberg


Kwam dat door “schoolse maneuvers”?
Of was het een pedaalstoot bij het schrikken van een vallend brokstukje van de B401?
Wie zal het zeggen?
Zou de rijschool weten dat er soms betonstukjes nederdalen?
Zou Agentschap Wegen en Verkeer het weten?
Zou de NMBS het weten?
Of is dat hun zorg niet, maar die van Infrabel?

05jan19, Frans de Mildreef


Zou de Vlaamse Waterweg weten wat er soms in de Bovenschelde valt?
Zou de Stad Gent weten dat de bewoners van de Meierij in het hetzelfde betonrotschuitje zitten als de Gentbruggenaars naast de E17?
Ik zou het niet weten.

Het viaduct van de grote broer van de B401, de E17, staat al een poos in de schijnwerpers.
De Gentbrugse burgerbeweging ViaduKaduk kaart de bedenkelijke staat van het viaduct reeds een paar jaar aan.
Wie het viaduct bekijkt ziet flink wat betonijzer:

05jan19, Brusselsesteenweg

05jan19, Brusselsesteenweg

Roestend betonijzer zwelt, en duwt zo de buitenste betonschil weg.
Die schil kan als keitjes naar beneden vallen, maar evengoed als scherpe betonschijfjes, of als zware brokken.
Na een bijna fataal incident met een bus van de Lijn kon het Agentschap Wegen en Verkeer niet langer de hete aardappelbrok voor zich uit schuiven.
In allerijl werden de busstalling van de Lijn, de Park & Ride en de fietsenstallingen onder het viaduct ontruimd:

05 jan19, Land van Rodelaan

05 jan19, Land van Rodelaan

De problemen met vallende betonbrokjes situeren zich louter rond de pilaren.
Daardoor kan de doorgang voor fietsers en voetgangers vanuit de parallele straten behouden blijven.
Aan de pilaren naast de Brusselsesteenweg is het andere koek.
Daar werden voor fietsers en voetgangers “veilige doorgangen” gecreëerd.
Die doorgangen voelen wereldvreemd aan.
Ze zijn smal en laag:

05jan19, Brusselsesteenweg

05jan19, Brusselsesteenweg

Bekijk hoe de fietsers zich bukken:

05jan19, Brusselsesteenweg

05jan19, Brusselsesteenweg

“Veilig” is een rekbaar begrip.
De werkmannen deden hun best.
Ze plooiden de uitstekende metalen pinnen, en sierden ze kersboomgewijs met signaallint:

05jan19, Brusselsesteenweg

05jan19, Brusselsesteenweg

Een paar “plafonds” buigen door onder het water:

05jan19, Brusselsesteenweg

05jan19, Brusselsesteenweg

Minstens even belangrijk: niets zegt mij dat hier geen scherp betonblokje door kan suizen.
Van waar haal ik de theorie van de scherpe betonblokjes?
Van het viaduct van de B401 in Ledeberg.
Daar had ik ergens in november al eens een betonschijf zien liggen.
Ik dacht nog: laat me dit aan ViaduKaduk melden.
De E17 en de B401 zijn tweelingbroers van hetzelfde geboortejaar.
Maar er waren dringender dingen aan mijn hoofd.
Pas na het incident met de bus van de Lijn drong de ernst tot me door.
En ik dacht dat de onvermijdelijke en grondige controle door Agentschap Wegen en Verkeer het wel zou vinden.
Maar niet zo.
De betonschijf uit november lag er gisteren nog steeds, samen met een paar kleinere exemplaren:

05jan19, Frans de Mildreef

05jan19, Frans de Mildreef

Wie omhoog kijkt ziet de natte boosdoener, en ook een paar loshangende stukje beton.

05jan19, Frans de Mildreef

05jan19, Frans de Mildreef

05jan19, Frans de Mildreef

05jan19, Frans de Mildreef

Ook hier in Ledeberg zijn netten tegen vallende betonbrokjes nodig.
Er passeren dagelijks honderden fietsers, joggers en wandelaars:

05jan19, jaagpad Bovenschelde

Hoe groot is zo’n vallend betonstuk?
Dat varieert.
Dit zijn de stukken die ik mee naar huis nam:

05jan19


Het kleinste is het scherpste.

05jan19

Het grootste stuk weegt een goede 200 gram:

05jan19

Onder de E17 en B401 lopen verschillende bruggen en viaducten.

Zouden die allemaal nagekeken zijn?
Om u gerust te stellen: aan het viaduct van de E17 met de geplaagde Jozef Vervaenestraat is geen centimeter roest betonijzer te zien.
Hoe herken je een brokkelsteen van een viaduct?
Brokkelbeton heeft meestal een bruinrode roeststreep.
Links een stuk van de Berlijnse muur anno 1990, rechts een stuk van de B401 anno 2018:

06jan19


Je kan mooi de lijn van het vroegere betonijzer in de Berlijnse muur zien.

Meer weten over de Gentbrugse brokkelviaduct?

05jan19, Brusselsesteenweg

Hi yvanovich
Eentje voor de fietsbult:


het is op die plek onmogelijk om met je auto niet op het fietspad te staan wegens: parkeerplek veel te dicht en een bord + parkeermeter in het zicht
heb al veel discussies gezien
fietsers zijn begrijpelijk vaak boos als de auto op het fietspad staat
maar er is geen andere mogelijkheid omdat je niets kunt zien
da’s waar de posthoornstraat uitkomt op de brusselsesteenweg
sowieso al een raar gat om uit te rijden
laat staan dat er dan nog geparkeerde wagens en een parkeermeter in het zicht staan
voila
getekend
Stefaan Gruyaert
een bezorgde burger 🙂

%d bloggers liken dit: