Home

Schoolomgevingen halen het nieuws pas na een dodelijk ongeval. Dan lees je commentaren zoals deze. Deze column van David De Pue verscheen afgelopen winter in Frontaal, het driemaandelijks magazine van het Gents Milieufront.

Tussen mijn Gentbrugse huis en mijn Ekkergemse werkplek ligt een fietstraject van vijf kilometer, dwars door het stadscentrum. Geen verkeerslichten onderweg, maar wel een aantal kruispunten waar ik moet opletten niet van de straat te worden gemaaid door zwaardere jongens op de weg. Het Sint-Annaplein is zo’n plaats. Gelukkig hebben fietsende forensen het voor het zeggen in andere straten, zoals aan de Visserij, waar de rode loper voor hen is uitgerold. Daar blijven de wagens netjes achter de rijwielen.

Onderweg naar het werk kom ik voorbij een aantal scholen. De basisschool van Nieuwen Bosch, in de Tweebruggenstraat, is er één van. De school waar niet alleen de Gentse Nobelprijswinnaar Literatuur Maurice Maeterlinck, maar ook ondergetekende, hun eerste jaren onderwijs genoten. Een respectabele instelling die teruggaat op een nonnenklooster, waar de barokke kapel met haar sierlijk torentje nog van getuigt. Toen ik er in mijn grijs uniformpje rondliep stonden de laatste stokoude nonnetjes op het punt met Onze-Lieve-Heer te worden verenigd. Het was rond die tijd, midden jaren negentig, dat het schoolbestuur de onbezonnen beslissing nam een ‘drive-in’ aan te leggen. Sindsdien rijden auto’s af en aan op het schoolterrein, waarbij de mooie abdijtuin steevast wordt ontwijd. Het zorgt voor wat extra fijn stof in kinderlongetjes. Verrassend veel ouders komen er hun kroost met een luxewagen afzetten. Sommigen zelfs met een 4×4, alsof het Gentse stratennet er zo slecht aan toe is dat er rally’s op georganiseerd kunnen worden. Elke auto die van de drive-in gebruik maakt kruist het tweevaksfietspad van de Tweebruggenstraat tweemaal. Aangezien dit één van de drukste fietsassen van de stad is laat het gevolg zich raden: pure verkeerschaos. De website van de school vermeldt het volgende: ‘Voor de veiligheid en om alle parkeerproblemen te vermijden beschikt de school over een uniek drive-in systeem voor het afzetten en ophalen van de kinderen’. Uniek in zijn stupiditeit.

02dec16, Tweebruggenstraat

02dec16, Tweebruggenstraat

21okt16, Tweebruggenstraat

21okt16, Tweebruggenstraat

21okt16, Tweebruggenstraat

21okt16, Tweebruggenstraat

21okt16, Tweebruggenstraat

21okt16, Tweebruggenstraat

01feb17, Tweebruggenstraat

01feb17, Tweebruggenstraat

Dat er anno 2016 wijzer over mobiliteit wordt gedacht bewijst de Montesorrischool Klimop in de Theresianenstraat, waar ik langskom net voor ik de steilste fietsersbrug van Gent, over de Coupure, moet bedwingen. De Theresianenstraat is een zogenaamde schoolstraat: rond het begin en het einde van elke schooldag wordt de straat afgesloten voor gemotoriseerd verkeer. Een vrijwillige ouder of leerkracht van dienst houdt het verkeer op de Coupure Rechts tegen als er fietsers of voetgangers de straat kruisen en de schoolstraat inslaan. Het is er niet enkel veiliger, maar ook beduidend gezelliger dan aan de schoolpoort van Nieuwen Bosch. Nadat de kindjes uitbundig de speelplaats zijn opgerend kunnen de ouders er gezellig bijpraten. Ik kijk uit naar het moment dat ook Nieuwen Bosch voor een ambitieus en bijdetijds mobiliteitsplan kiest.

Verjaardagscado

31 oktober 2016

Vraag me niet waarom, maar soms krijg ik verjaardagscadotjes die iets te maken hebben met de fiets.
Deze zomer was het iets met poëzie:

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Weerloos

14 juli 2016

Een mens die sterft in het verkeer… ik ben er steeds niet goed van.
Gisteren nog…
De site van de Gentenaar sprak over een fietster.
De politie ter plaatse sprak over een voetgangster.
Wat telt is dat een mens ten opzichte van een vrachtwagen weerloos is.
Ik wil geen uitspraken doen over dat ongeval.
De statistieken over personenongevallen zijn nog steeds huiveringwekkend hoog, dat weten we.
De manier waarop een massa mensen hiervoor de schouders ophaalt… ik snap het niet.
En het versplinterde beleid durft niet écht beleid voeren.
Bang voor de schouderophalers.
Anno 2016 vinden sommige partijen dat de evolutie traag moet gaan.
Liever trage evolutie dan traag verkeer?

Er is iets eigenaardigs aan de hand.
De onmeetbare kost van menselijk leed maskeert de meetbare kost van gemotoriseerd verkeer.
Het valt me -als intensieve verkeersobservator- op dat auto’s, vrachtwagens etcetera nonstop schade aanrichten aan het publiek domein.
In mijn hoofd spookt al een jaar het idee om een nieuwe blog te starten: autobult.
Elke dag één beschadigde lokatie.
Detailfoto.
Locatiefoto.
Stadsplan met pin.
Méér niet.
Elke dag.
Wie wil: start ermee.
Ik vraag niet liever.
Go.
Het vraagt een beetje tijd.
En een sterk hart.
Hieronder mijn oogst van 13 juli:

13jul06, Rooigemlaan

13jul06, Rooigemlaan

13jul06, Fransevaart

13jul06, Fransevaart

13jul16, Visserij

13jul16, Visserij

Voor alle duidelijkheid: ik heb persoonlijk niks tegen auto’s.
Ik rijd af en toe zelf met een rood werkpaardje.
Een auto kan een (zéér) handig werkinstrument zijn.
Er waren zelfs jaren dat ik genoot van autorijden.
Of beter: van de neveneffecten, zoals landschappen zien.
Muziek keihard beluisteren.
Meezingen.
Alleen zijn.
Nadenken.
En plots immens schrikken dat mijn handen een stuur van een camionette vast hebben.
Het prototype van verstrooidheid.

Een auto is een machine.
Net als een zaagmachine, of een boormachine.
Een auto is een rijmachine.
Een lift is een stijgmachine.
Ik ken méér mensen met angst voor een lift dan angst voor een auto.
Maar ze bestaan.
Onlangs nog: iemand die geslaagd was voor zijn theoretische proeven, die had leren autorijden, maar dan niet meer durfde autorijden.
Net zoals die goede vriend met fysieke angst voor een zaagmachine.
Wie geen grammetje angst heeft voor een zaagmachine doet domme dingen.
Idem met een auto.
=> Er zijn de èchte ongelukken.
Een kleine verstrooidheid met een groot effect.
– Ik ken twee professionals met een afgezaagde vinger.
Gelukkig ken ik niemand met een autowonde. –

=> En er zijn de dommigheden.
Snelheid is zo’n dommigheid.
In het vakjargon: onaangepaste snelheid.
Wie te snel een trap afloopt heeft een grotere kans op vallen.
Wie door een station loopt om een trein te halen heeft…
Wie aan 35 per uur over de Korenmarkt fietst heeft…
Dat zijn van die evidenties, en af en toe hoor je daar een anekdote over.
Bij ongevallen met auto’s zijn er geen anekdotes, maar drama’s.
De overlevingskansen bij frontale botsingen tussen voetgangers en auto’s zijn statistisch berekend op basis van de snelheid van het voertuig.
De kennis wordt verspreid.
En toch…
Laat die trajectcontroles maar komen.
Dit is een voorbeeld van de toekomst.

Tot slot: in Mol plaatsten ze deze paaltjes.
Soms kan je als wegbeheerder niet duidelijk genoeg zijn.

06jul16, Mol

06jul16, Mol


Of maak je een paal die niet weerloos is.
06jul16, Mol

06jul16, Mol

Laurens De Keyzer

15 april 2016

Laurens De Keyzer is dood.
Wat een verlies.
De man ademde én beminde de stad Gent.
Als jongeling las ik de kranten in de bankkluizen op de Kouter.
Af en toe kocht ik de Gentenaar, en knipte menig artikel uit.
Interviews over 2 pagina’s, waw!
Zijn liefde voor deze stad sloeg over.
En zijn liefde voor kunst.

160414 (1)

Zijn bruisende schrijfstijl, in combinatie met de zwartwitfoto’s van Michiel Hendryckx, gaven me het gevoel in een wereldstad te leven.

Maar de man was allesbehalve blind.
Gent was en is een provinciestad, waar ook de Middenstand…
De man had als musicoloog een scherp oor, en als journalist een scherp oog voor medemens en zijn creaturen.
Tussen de lijnen door las je vaak mededogen met het fenomeen “mens”.
Ik sla het fotoboek “Over Gent” (1982) open, en lees “… De transithal van het Sint-Pietersstation is smal in verhouding tot de stroom uit sommige treinen. Daar hebben we vijf sekonden, of tien misschien, geluisterd naar de stappen van de forenzen. Naar scherpe klakken en lome stappen en haastige voeten en hoge hakken en geschuifel van rubber over steen, alles in één oogwenk verzameld en gekruist door echo’s van stemmen. …”

In november mocht ik op de koffie bij hem, op de Antwerpsesteenweg.
De man oogde licht vermoeid, maar niets deed me vermoeden dat het vreselijke K-monster in zijn lijf zat.
De gentleman in hem zweeg erover.
Ik was benieuwd naar zijn “gedacht” over het huidige Mobiliteits- annex Circulatieplan.
Hij noemde zichzelf ondeskundig, wat ik met de tekst hieronder in de hand tegensprak.
Maar hij bedoelde dat hij er niet genoeg mee bezig was om iets zinvols te zeggen.
Hij had een tegenvoorstel: hij wilde GMF en Fietsersbond interviewen.
Dat kwam er niet van.
Daarom -als eerbetoon aan zijn scherpe blik- hieronder het eerste deel van zijn commentaar uit oktober 1987 op het afschaffen van het Lussenplan, de eerste poging om het stijgende autoverkeer in Gent te “beheersen”.

151123 (26)

De lussen dood,
leve de lussen!
_____________
KOMMENTAAR

“De” handelaars hebben het dus gehaald. Het stadsbestuur krabbelt achteruit en heeft het lussensysteem simpelweg afgeschaft. Voorlopig, zo heet het. Opnieuw heeft de schrik voor de stembus en straat het gehaald op rationele motieven en politieke moed.

Opnieuw kunnen we dus met z’n allen staan stinken vanaf het Sint-Michielsplein tot Sint-Baafs, onze uitlaatgassen kwistig strooiend over de hoofden van de dagdagelijkse voetgangers, schoolgaande kinderen en toeristen. Opnieuw kunnen we aanschuiven tussen de honderden auto’s die iedere dag de binnenstad van Gent als doorgangsroute gebruiken. Opnieuw kan het openbaar vervoer zich met een slakkegang door Gent wringen.

Voetgangers, gebruikers van het openbaar vervoer, buschauffeurs, centrumbewoners, schoolgaande jeugd, ze hebben mondjesmaat hun gedacht gezegd, ze waren in de wolken over de frisse rust van hun stad, maar ze waren niet georganizeerd, niet gestruktureerd in een of andere dekenij. Dus kwam hun stem niet in aanmerking.

Al jaren droomt men in Gent van een mentaliteitsverandering.

Gent zou geen doorrijstad meer mogen zijn, de automobilisten zou men desnoods dwingen om honderd meter verder te parkeren dan aan de voordeur van hun bestemming. Het openbaar vervoer zou geherwaardeerd worden, de luchtvervuiling zou aan banden worden gelegd en de lussen zouden die mooie droom in stroomversnelling zetten. Het is een droom gebleven.

De vraag is: wat verandert deze “voorlopige” afschaffing aan de zaak? Kan men nu makkelijker naar de Veldstraat, de Langemunt, de Brabantdam, enzovoort? Ja, want nu kunnen we weer rechtdoor. Daarmee is over de toegankelijkheid alles gezegd.

Was het met de lussen ineens zoveel moeilijker om naar de Korenmarkt te rijden? Was het moeilijker geworden op of rond het Sint-Michielsplein te parkeren om naar de Veldstraat te wandelen? Was het zoveel moeilijker om naar de Hoogpoort te rijden? Was het moeilijker om vanuit het noorden van de stad het Justitiepaleis of de Kouter te bereiken?

Ja, want de auto moest een ommetje maken.

Maar woog dat ongemak op tegen de goede argumenten: de leefbaarheid van de stad, vlot openbaar vervoer, vrijwaring van een eeuwenoud historisch centrum, vermindering van stank, rem op het lawaai, veiligheid voor kinderen, noem maar op, goede argumenten om het princiep van het lussenplan te behouden, hooguit te verfijnen en vooral beter en strenger te organizeren.

*

De stem van de luidste roeper heeft het gehaald. Nochtans, het was een volstrekt demagogische redenering te stellen dat de lussen en zij alleen de schuld van een lagere handelsomzet droegen.

Een paar honderd mensen – waarvan niet weinigen zich bij ons fluisterend verontschuldigden omdat ze door enkelen “al te zeer onder druk werden gezet” – hebben niet alleen de politici maar ook een goed deel van de pers de stuipen op het lijf gejaagd, de schrik voor de kliënt, de kiezer, de lezer, de adverteerder.

“De” handelaars waren niet tegen de lussen, als er maar meer parkeerplaats kwam. Met de invoering van de lussen viel er echter geen enkele parkeerplaats weg (integendeel, de stad zorgde ervoor dat er links en rechts parkeerplaatsen bijkwamen). Het verband tussen lussen en parkeerplaatsen is dus niet zo duidelijk.

Hoe zou Gent eruit gezien hebben had Laurens De Keyzer deze kommentaar niet moeten schrijven?
Deze vraag kunnen we hem niet meer stellen.

Filelectuur

16 maart 2016

Op een winterse vrijdagmorgen knapt een stroomkabel aan het drukke treinstation Gent Sint-Pieters.

26feb16, Sint-Pietersstation

26feb16, Sint-Pietersstation


Tezelfdertijd is tussen Heuvelpoort en Gent Sint-Pieters de opbouw aan de gang van de start- en aankomstplaats van de wielerwedstrijd Omloop Het Nieuwsblad.
26feb16, Citadellaan

26feb16, Citadellaan

26feb16, Heuvelpoort

26feb16, Heuvelpoort


Gevolg: de autorijdende medemens zoekt zijn weg als waren auto’s water.
26feb16, Keizervest

26feb16, Keizervest

26feb16, Sint-Lievenslaan

26feb16, Sint-Lievenslaan

De avondspits in dit stadsdeel was -in mijn Gentse beleving- de meest agressieve sinds jààren.
Automobilisten reden elkaar klem met een verbetenheid als waren ze beursmakelaars tijdens een financiële crash.

26feb16, Bellevue

26feb16, Bellevue


Op zo’n moment begrijp je de term “zachte weggebruiker”, en laveer je voorzichtig tussen de agressie op vier wielen.
26feb16, Bellevue

26feb16, Bellevue

Gent heeft een auto-injectienaald.
Een autostrade -baf!- tot aan de rand van de historische stad.
In de jaren 60 was dit: vooruitgang.
Nu weten we beter.
Op dagen als deze is het een agressie-verzamelplaats.
Gelukkig zijn er nog tramhaltes, met aangepaste inspirerende lectuur:

26feb16, Zuidparklaan

26feb16, Zuidparklaan

26feb16, Zuidparklaan

26feb16, Zuidparklaan

…en lach terug!

Op een mooie zonnige (bijna lente) dag als vandaag kan je niet anders dan de bloemetjes buiten zetten.
Het leek mij dan ook de ideale gelegenheid om het leuke aan fietsen nog eens extra in de verf te zetten.

Dat het goed is voor het milieu, is ondertussen geen verrassing meer maar er zijn nog vele andere voordelen:

1Eco_5vervoer1

Je brengt je lichaam in beweging en regelmatig fietsen zorgt voor een goed conditie. Willen we dat niet allemaal?
Tijdens het weekend is het zeer rustig op de baan (behalve in centrum Gent). Je kan nog meer genieten van de omgeving. Frisse lentebries doorheen je haren.
Zoeken naar een parkeerplaats is niet nodig. Met de fiets ben je heel flexibel.
En zo heb je extra geld voor een ijsje of verfrissend drankje en het smaakt 1000 keer beter na een fietstocht!
Grote kans dat je een bekende tegen het lijf fietst. Stoppen en kletsen is geen enkel probleem.
De zon geeft je gratis een vitamine D boost.
Dankzij de elektrische fiets, kan iedereen fietsen en een aangename fietstocht afleggen langs fietsknooppunten.
En niet te vergeten fietsen laat je hart sneller slaan!

Dus haal je fiets uit en kruip op het zadel, je zal er veel deugd aan hebben!

Ride_Your_Love_LR

De sterren

22 februari 2016

Het stond in de sterren geschreven.
Elk mobiliteitsplan groot en klein roept weerstand op.
Dat was -en is- overal ter wereld zo, waarom zou het in Gent anders zijn?
Altijd is er boegeroep bij voorbaat.
Altijd is er 3 jaar na de invoering van gelijk welk mobiliteitsplan wààr ook ter wereld instemmend applaus.
Dat contrast zou een mooi thesisonderwerp zijn.
Het Gentse Mobiliteitsplan uit 1997 zou in die thesis passen.

In èlke stad draait het om een plan dat autoverkeer iets (slechts iets!) minder ruimte geeft dan voorheen.
Dat roept emoties op, meestal angst en boosheid, met domme uitwassen.
Frank Beke en Sas Van Rouveroi kregen in 1997 een dreigbrief met een kogel.
Zij waren niet de eersten.
Alfred Wassard, de politicus die in 1962 in Kopenhagen de eerste winkelwandelstraat invoerde, kreeg toen doodsbedreigingen.
Maar kijk waar Kopenhagen nù staat.
Kijk hoe evident het Gentse voetgangersgebied nu is.
Altijd weer duikt diezelfde angst op.
De angst voor verandering.
En altijd weer datzelfde argument, dat nooit –nooit– waar blijkt te zijn: de stad zal dood worden.
Alsof steden vóór de komst van de auto dode steden waren.
Tarara!

05pkt15, Walpoortstraat

05pkt15, Walpoortstraat

Er is een reden voor deze hevige reacties: de mens is een gewoontebeest.
En ik begrijp dat.
Ik ben toevallig een mens die veranderingen in de stad, bijvoorbeeld wegenwerken met hun omleidingen, vlot kan verwerken.
Plattegronden landen via mijn ogen per direct in mijn hersencellen.
Ik sluit mijn ogen, en zie de wegenkaart.
De ideale weg is snel gevonden.
Zelfs de kronkelende Schelde zit ondertussen in mijn hoofd.
De Ringvaart ook.
De Leie nog niet.
Maar ik ben traag in àndere dingen.
Inwerken in een nieuw computersysteem vraagt tijd, méér tijd dan mijn collega’s nodig hebben.
Nieuwe kleren laat ik soms een jaar liggen.
Ongebruikt.
Mijn ultieme argument hiervoor: zo kunnen die kleren wennen aan hun nieuwe omgeving…
De vrouw die ik bemin gaat met nieuwe kleren helemààl anders om.

Laat me uit de biecht klappen, maar vertel het niet verder…
Een paar jaar geleden kochten we hier thuis een nieuwe diepvriezer.
De kinderen vlogen af en toe het huis uit, voorraden waren minder nodig.
De bakdiepvriezer werd te groot, en verhuisde naar mijn ouders.
Er kwam een zuiniger staande diepvries met lades.
Lady M -volgens al haar patiënten een empatisch én intelligent wezen- bleef een jaar lang de oude bakdiepvriezer in de verste kelderruimte opzoeken.
Ik overdrijf niet: een jaar lang, misschien 14 maanden.
Onderweg daarheen passeerde ze het nieuwe model.
Toch stuurde de gewoontemodus in haar cortex haar naar de plaats waar ze 16 jaar lang heenstapte.
En dan maar vloeken.
Om maar te zeggen: ik begrijp dat de mens een gewoontebeest is.

Zo is het voor vele mensen ook met hun dagelijkse verplaatsing.
Wee!
Oh wee!
Wee de snoodaard die uw dagelijkse route per fiets/bus/trein/auto naar school, werk of winkel durft te blokkeren of wijzigen.
Het kot is gegarandeerd te klein!
Alle historische èn onhistorische banbliksems worden door de lucht geslingerd.

12nov15, Sint-Denijslaan

12nov15, Sint-Denijslaan


De massa wil geen verandering.
Dat is in èlke stad zo.
Het is meer iets gevoelsmatig dan rationeel.
Mensen bekijken mobiliteit meestal vanuit de ik-vorm.
De eigen voordeur.
Het eigen comfort.
De gekende weg.
Het bumper-perspectief.
Twee weken geleden sprak ik met een buurman.
Hij had twee pijnpunten:
– het verkeer in onze straat werd elk jaar erger.
– het Circulatieplan ging het verkeer nog erger maken.
Het eerste pijnpunt is een dagelijks waarneembaar feit.
Het tweede punt toont angst voor wat komen gaat.
De toekomende tijd.
Ongeloof dat het beter kan worden.
05okt15, Kortedagsteeg

05okt15, Kortedagsteeg

De macht der gewoonte is een echte màcht.
Alle politieke partijen weten dat zéér goed.
Gewenning gaat trà-aag.
Volgens sommige theorieën is er maar één mogelijke verandering: de trage manier, ook wel “de zéér trage” genoemd.
Als je kijkt naar het immense gemak waarmee vrienden en buren de massa verkeersongevallen, autofiles en luchtvervuiling aanvaarden klopt die theorie.
Dat maakt me soms pessimistisch.
Je wil niet weten hoeveel artikels er in de Vlaamse pers verschenen over deze onderwerpen.
De impact?
Euh… kijk rondom u.
Want er is de massale marketing om dromen op vier wielen verkocht te krijgen, dat verhaal kent u wel.
Maar in het Gentse straatbeeld is de verandering duidelijk zichtbaar.
Elk jaar gebruiken méér mensen de fiets.

08okt15, Kortrijksepoortstraat, Nederkouter

08okt15, Kortrijksepoortstraat, Nederkouter

Goed beleid stuurt verandering, en steekt zijn nek uit.
Verandering is ondankbaar.
En de macht van de (auto)marketing is immens.
Politici weten dat zéér goed.
Goede oppositie controleert, corrigeert waar nodig, en zoekt mee het algemeen belang.
Het “politieke spel” zoekt helaas niet altijd het algemeen belang.
Hadden de politieke partijen in de jaren 80 de mobiliteit met moed aangepakt, dan was Gent misschien het Kopenhagen van de lage landen.

De Gentenaar 20 juni 1987

De Gentenaar 20 juni 1987


Alhoewel: goede mobiliteit vraagt creativiteit, geld én efficiënte structuren.
Die twee laatste zaken waren er in de jaren 80 zeker niet.
Gent, Vlaanderen èn België hebben decennialang ondergeïnvesteerd in mobiliteit.
Had Geert Noels het daar ook over?
De inhaalbeweging is bezig, daar ben ik soms optimistisch in.
Er is nu een Mobiliteitsbedrijf.
De Provincie heeft méér personeel op de ontwikkeling van fietspaden gezet.
Het Gewest geeft de kleine ring eindelijk de aandacht die het nodig had.
Laat dat Circulatieplan maar komen.
Vanavond wordt het gestemd in de Gentse gemeenteraad.
Een dik jaar later -maart 2017- wordt het plan ingevoerd.

Goede handelaars kijken hoe de wind waait.
Echte handelaars zijn creatieve geesten.
Handelaars die hun “onbereikbaarheidsangsten” luid toeteren jagen hun eigen klanten weg, en schieten in hun eigen been.
Wat als die klant gaat geloven dat Gent onbereikbaar wordt?
Die komt wel terug als zijn buurman hem vertelt hoe Gent -alwéér- zoveel aangenamer geworden is.
Maar zal hij nog terugkeren naar de winkel van de Angsthaas?

Zal dit plan een verbetering zijn voor fietsers?
Daar ben ik zeker van.
Er komt méér bewegingsruimte voor fietsers, bijvoorbeeld hier:

08okt15, Verlorenkost

08okt15, Verlorenkost

Zal dat overal zo zijn?
Dat zeker niet.
De auto blijft dominant aanwezig, zij het minder dominant dan nu.
Zal het genoeg zijn?
Dat wordt vanaf de invoering de basisvraag.
Dat hangt voor een deel (een deeltje) af van de Gentenaars.
Het word wennen, dat staat vast, voor ons àllen.
We hebben nog alle tijd om het plan in ons hoofd te prenten.
De handelaars hebben nog alle tijd om hun klanten te informeren.
Het stadsbestuur heeft een jaar om de nieuwe spelregels helder en duidelijk te communiceren.
Het zal na de invoering even duren om zich “te zetten”.
Tot ook de tragen onder ons de nieuwe diepvries weten staan.
Pas dan zal het applaus goed te horen zijn.

%d bloggers liken dit: