Home

Cycle Chic (2)

22 september 2017

Onze drie dochters zijn mijn smaakpolitie.
Met grote regelmaat leggen ze een colleke van mijn hemd in de enige echte corrècte plooi.
Af en toe sturen ze me naar de kapper.
“Het wordt wel tijd hé, pappa?”
Daar hoort een kritische blik bij.
Schoenen worden gekeurd op hun hipheid.
Meestal afgekeurd.
Elk nieuw kledingstuk wordt uitbundig geevalueerd.
Streng maar rechtvaardig.
Ik heb leren hemden kopen.
Fashion!
Je merkt het.
Ik zou het nooit, maar dan ook nooit in mijn hoofd halen om blauwe schoenen te kopen.
Gelukkig is er het scherpe oog van mijn teerbeminde.
Deze zomer op verkenning in Freiburg (wat is mythe? wat is werkelijkheid?) belandden we in een grote schoenenwinkel.
Ik kocht er degelijke slippers in afprijzing.
My most beloved – die een hekel heeft aan verjaardagscado’s kopen- greep haar kans.
Een paar weken voor de Happy Birthday kreeg ik een paar hippe blauwe sneakers. (zeg ik dat correct?)
Uiteraard niet in afprijzing.
Hip is zelden een afdankertje.
Het was onze laatste vakantiedag… dus leve de extra bagage… .
En jawel: terug in Gent klonk uit drie jonge damesmonden bewonderend gefluit / “goed zo papa” / “amai papa, zo hip”, …
Mission accomplished.
De smaakpolitie kan weer een jaartje de boom in.

Dit alles om uit te leggen hoe weinig affectiviteit ik heb met Cycle Chic.
Bij de lancering een paar jaar geleden snapte ik er niks, helemààl niks van.
Ok, het was een kind van het grandioze Copenhagenize.
Maar moet onze fietsersbeweging hier nu mankracht en middelen in stoppen?
Ondertussen denk ik: Het antwoord is ja.
Pas na het lezen van (een deel van 🙂 ) TERRA REVERSA, De transitie naar rechtvaardige duurzaamheid van Peter Tom Jones & Vicky De Meyere begreep ik hoeveel irrationele factoren hun invloed hebben op ons mobiliteitsgedrag.
Onhippe slonzigaards zoals ik hebben zo’n theorie nodig om de hipheidsfactor van fietsen te apprecieren.
Pas daarna begreep ik hoe groot de impact is van winkeletalages met hippe fietsen als decor.
Of modebladen met modellen op of rond glanzend blinkende fietsen.

Even blinkend als de retro racewagen uit de volgende -ahum- reportage/fotoshoot.
Modebladen verhogen de acceptatiegraad van gelijk wat.
Net als soaps zoals Thuis.
Tiens, wordt er in soaps gefietst?

Terug naar mijn blauwe schoenen.
Gisteren deed ik ze aan om te gaan werken.
Ik ben er zuinig op.
Zo mag het niet regenen.
Of mag ik geen werkdag hebben met veel stapkilometers.
En jawel, ook op het werk hadden twee female collega’s de schoenen prompt /onmiddellijk / tout de suite gespot.
Mèt loftrompetten.

De Fietsersbond doet tijdens de Week van de Mobiliteit een fotoronde van Vlaanderen om fietsers te fotograferen op hun cycle chicst.

21sep17, station Brugge

Donderdagmorgen was het station van Brugge hun decor.
Ook de fotografe van Cycle Chic had prompt mijn blauwe stappers in de lens.

21sep17, station Brugge

Dat paste zo mooi bij de Blue Bike.
Tja, dan kon ik toch niet achter blijven?

21sep17, Brugge

Een Vlaamse fietsstad

21 september 2017

Je hebt landen met een ingewortelde fietscultuur, zoals Denemarken en Nederland. Dan zijn er ook half-en-halflanden zoals België en Groot-Britannië. Tenslotte zijn er ook landen waar de fiets traditioneel afwezig is. Frankrijk bijvoorbeeld, waar de fiets alleen beschouwd werd als een sportattribuut. Wie de laatste jaren naar Frankrijk reisde merkte echter dat er daar heel veel aan het veranderen is. Er is een heel groot verschil met België. Hier ging de erkenning van de fiets van onder naar boven: de fietsersbeweging moest –en moet– het beleid overtuigen om de fiets te waarderen. In Frankrijk gaat het vaak omgekeerd: het beleid is erop gericht om mensen te overtuigen fietser te worden.

Ook los van de fiets neemt de overheid in Frankrijk verkeersveiligheid au sérieux, dit in tegenstelling tot bij ons. Bijvoorbeeld: in België bestaat het rijbewijs met punten al meer dan vijfentwintig jaar (K.B. van 18 juli 1992), maar in Frankrijk kan je met het systeem ook nog je rijbewijs kwijtspelen. Dat is natuurlijk een positief punt voor fietsers, die daarmee veiliger op de baan kunnen. Minder positief: een reflecterend hesje is verplicht voor fietsers, zowel ’s nachts als buiten de bebouwde kom. Maar er zijn ook specifieke maatregelen voor de fiets. Niet alleen op straat: sinds 2004 is er een systeem voor fietsregistratie dat er volgens Wikipedia voor zorgt dat 40% van de gestolen fietsen terug bij hun eigenaar geraken. Op heel veel plaatsen zie je dan ook nieuwe fietsinfrastructuur verschijnen:

14 aug17, 7u15, Rue Des Forts, Duinkerke, Frankrijk

Fietswegen zijn vaak lang en functioneel:

14 aug17, 6u28, Route de Bergue, Duinkerke, Frankrijk

Nu hangt het heel erg van het bestuur af of er iets te zien is: sommige steden zien er voor de fietser hetzelfde uit als twintig jaar geleden, andere steden blijken er echt wel werk van te maken. Wat opvalt is dat er weinig ontwerpfouten gemaakt worden.
Bij ons moet je eindeloos zeuren om verkeerslichten voor fietsers op ooghoogte te krijgen, ginds is het standaard:

14 aug17, 6u55, zowat overal in Duinkerke, Frankrijk

Fietspaden kennen meer dan bij ons een logisch begin en einde, en zo voorts, al is zeker niet alles overal perfect.

Duinkerke doet heel wat inspanningen om dé Vlaamse fietsstad te worden, maar naar mijn mening spant Douai –de oud-Vlaamse naam is Dowaai– de kroon. De fietsinfrastructuur past duidelijk in een totaalconcept. Veel ervan is erop gericht om fietsers zichtbaar te maken. Fietssluizen worden niet alleen aangeduid met wegmarkeringen, maar vaak ook met een bord, soms zelfs eentje met oplichtend opschrift:

14aug17, 12u44, Rue Merlin de Douai, Dowaai, Frankrijk

Zoals Gent heeft Dowaai veel eenrichtingsverkeersstraten. Alle straten die niet te smal zijn hebben beperkt eenrichtingsverkeer (double sens cyclable heet dat ginder) en dat is altijd ook met wegmarkeringen aangeduid. Heel zelden is dat bescheiden, zoals hier vlak bij het stadhuis:

14aug17, 12u55, Rue Francis Godin, Dowaai, Frankrijk

Op grotere straten ziet het er bijna uit zoals de Gentse Oude Houtlei:

14aug17, 12u55, Rue de Paris, Dowaai, Frankrijk

Daarbij sneuvelen er regelmatig ook nog een paar parkeerplaatsen:

14aug17, 12u50, Rue des Foulons, Dowaai, Frankrijk

Wist u overigens dat rechtsaf door rood bestond in Frankrijk vóór wij het hadden? En dat het mottige bord dat wij daarvoor gebruiken afgekeken is van het Franse? De overzichtsfoto vat alles samen: de fietssluis, verduidelijkt met een bord, een laag licht voor als je rechtdoor wil, en als je rechtsaf wil heb je de double sens cyclable met een fietspad en moet je niet voor het rode licht wachten.

14aug17, 14u52, Rue des Wetz, Dowaai, Frankrijk

Voilà, veel meer moet dat niet zijn. Dat is ook niet zo verwonderlijk: Douai heeft een systeem van vélo-testeurs: dagdagelijkse fietsers die problemen rapporteren en mogelijke verbeteringen voorstellen. Meer daarover kan je lezen op de website van de stad Douai.

Er zijn nog altijd heel erg weinig fietsers ginder. Ik schat dat Gent per kilometer fietspad ongeveer honderd keer zoveel fietsers heeft als Douai. Zo nu en dan, als je goed kijkt, zie je er wel eentje, maar ze zijn vooralsnog zeldzaam.

Nu we toch in Noord-Frankrijk aan het rondfietsen zijn: ook buiten Duinkerke en Douai zie je meer en meer fietsvoorzieningen. Soms kan je er originele ideetjes opdoen. Zo heb ik niet ver van Douai voor de eerste keer een fietssnelweg gezien met een pechstrook:

14aug17, 15u34, D144, Montigny-en-Ostrevent, Frankrijk

Bovendien werken niet alleen openbare besturen mee. Zelfs Lidl heeft betere fietsstallingen in Frankrijk dan bij ons:

14aug17, 9u41, Chemin des Hamaides, Sint-Amand-les-Eaux, Frankrijk

Omdat het wel eens wringt tussen fietsers en voetgangers, fietsers en automobilisten, fietsers en de tram en fietsers onderling, stelde Fietsersbond Gent een handleiding op. Daarin sommen we 10 dingen op die het fietsen in Gent nog prettiger kunnen maken. Vandaag starten we met de verspreiding!

fietsen in Gent folder.png

Fijne autoloze zondag allemaal!

Dinsdag vergaderden we met Fietsersbond Gent over de wensen voor de gemeenteraadsverkiezingen van 2018.
Met de kern vergaderen we maandelijks de laatste dinsdag van de maand in Herberg Macharius. (nu eind september voor één keer de woensdag)
Nu vergaderden we samen met x aantal Gentse fietsersbondleden.
En – godverdomme! – op het eind bleek één van die mensen zijn fiets gestolen.
Hij was zijn fietsslot thuis vergeten, en had daarom zijn fiets beneden in de Herberg binnen gezet.
En na twee intense vergaderuren was de fiets foetsie.
De deur beneden is uiteraard niet op slot, en lap!
Grumble!

“Was de fiets gegraveerd?” vroeg één van ons?
“Ja… waarschijnlijk… in de zadelpen.” was het antwoord.

Fietscultuur trekt -helaas- ook fietsdiefstallen aan.
Er zijn de junks.
Er zijn de witte-camionetten-die-van-stad-naar-stad-rijden.
Er zijn de wijkgebonden bijverdieners.
Er zijn de studenten, de fundieven.
En de eenmalige dief.
Wat nog?

Vlakbij de Herberg ligt De Lousbergmarkt.
Ook daar verdwijnen de laatste tijd regelmatig fietsen.
Volgens de handelaars uitsluitend van mensen die hun fiets niet op slot zetten.
Vandaar hun vriendelijk advies:

08sep17, Lousbergmarkt

Een fietslot is remedie één.
Als de stad Gent één speerpunt bereikt heeft in fietscultuur dan wel dat geen kat nog denkt dat een goed fietsslot overbodig is.
Daarnaast leerden zeer veel mensen het advies kennen om je fiets aan een vast voorwerp vast te maken: remedie twee.
Het is dan ook onbegrijpelijk dat de Stad nog steeds old school “wielplooiers” waar je je fiets niet kunt aan vastzetten zelf inzet of uitleent voor meer dan evenementieel gebruik.

Je fiets laten graveren is remedie drie.
Een gegraveerde fiets die toch gestolen wordt en teruggevonden geraakt zoveel vlotter terug bij zijn/haar eigenaar.
Het kost niks, en duurt maximaal 10 minuutjes.
Dit is een oud graveermerk:

De gegraveerde cijfers blijven na al die jaren helder leesbaar. 🙂
Voor de shoppers: graveren kan in het Fietspunt van de Fietsambassade onder de stadshal.
Zoek vooral geen signalisatie hiernaartoe, die is er -helaas- niet.
Gewoon naar de fietsstalling links naast het Stadscafé onder de Stadshal fietsen.
Alle graveerinfo van de Fietsambassade: hier.
Zij noemen het nu: “fietsmarkering”.

Zondag aanstaande is het autovrije dag, en kan je je fiets laten graveren op de halfjaarlijkse tweedehandsfietsnmarkt in Klein Turkije vlakbij de Stadshal.
Alle info hier.
Kom vroeg genoeg.
Er zijn wegens groot succes soms fietsgraveerfiles:

09mei09, 11u44, Woodrow Wilsonplein

Dinsdag 20 september organiseert de politie in het parkje aan Ekkergem Kerk een fietsgravering en sensibiliserende fietscontrole. (9u30 – 16u30)
De fietscultuuromslag bij de politie wordt langzaamaan zichtbaar. 🙂
U graveert toch ook uw fiets?

Tot slot: hier staat het volledige programma van Gent Autovrij.

De waarheid van Wout

14 september 2017

Mag ik voor één keer deze blog gebruiken om louter een andere blog te promoten?
Iedereen akkoord?
Ja, dank u.

Wout Baert leidt het Fietsberaad Vlaanderen.
In die zin is het één van onze fietsdenkers.
Dit is een stuk om aan alle ministers en burgemeesters en mobiliteitsbeslissers te lande te sturen:

De boodschap is helder: maak keuzes, herdenk de wegen, knip ze waar nodig.
Zo’n knip is wat de Zuid sinds 2013 zoveel fietsvriendelijker maakte.
Dàt is wat het Gentse Circulatieplan sinds april 2017 deed en doet.
En kijk hoeveel mensen eindelijk in de binnenstad durven fietsen.
Nu graag een identieke, even doordachte methodiek voor de rest van Gent.
En daarna de rest van de wereld.
Iedereen wordt er beter van.
I.e.d.e.r.e.e.n.
Want zoals Kris Peeters, die andere waarheidsleverancier, deze week schreef:
“Elke bijkomende auto maakt mijn auto een beetje minder bruikbaar. Dat komt doordat het automobilisme een systeem is dat vanaf een bepaald punt van ‘succes’ alleen nog zichzelf en anderen in de weg zit.”
En er zouden een pak minder verkeersslachtoffer vallen.
Of is de autovrijheid belangrijker dan dat?

Alcohol en moordstrookjes

11 september 2017

Zelfs als op 24 uur tijd twee jonge fietsers op moordstrookjes –ambtenarenjargon voor aanliggende smalle geschilderde fietspaadjes zonder bufferzone– omvergemaaid worden door een dronken, wegvluchtende automobilist kan je op het digitale café toogpraat lezen over fietsverlichting.
De politieke overheid -los van partijkleur- zal het alweer behandelen als een spijtig voorval, en overgaan tot de orde van de dag.
Of is dit de gruwelijke druppel(s) teveel?
Is dit een deel van onze cultuur?
Blijft het vervangen van moordstrookjes door vrijliggende fietspaden naar Nederlands model een werk dat aan het huidige tempo -vermoedelijk- afgerond zal zijn in 2117?
Wat hebben we de afgelopen 10 jaar al gehad aan Vlaamse excuses?
Het onteigenen is federale materie.
Vervolgens: de overdracht en opstart op Vlaams nivo verloopt met vertraging.
Vervolgens: de 100 miljoen geraakt niet op, terwijl het lijkt alsof het Gewest steeds minder ambtenaren inzet om fietspaden te ontwikkelen. Technisch tekenaars vloeien af.
Hoeveel kilometer moordstrookjes zijn er de afgelopen 10 jaar vervangen door kwaliteitspaden?
Hoeveel kilometer moordstrookjes zijn er nog te vervangen?
Dit is zo’n voorbeeld van beloftes en zéér traag handelen.

En jawel, dit is ook een èn-ènverhaal.
Wat is er afgelopen jaren gerealiseerd qua preventie van dronken autorijden?
Hoe ver zit het met het rijbewijs met punten?
Is onze alcoholcultuur zo heilig?
En ik citeer Bart V: “Onze auto’s zitten vol met de meest gesofisticeerde prullen….ze parkeren volledig autonoom, rijden zelfstandig van a naar b…maar vermijden dat een dronken iemand achter het stuur kruipt lukt blijkbaar niet. Zorgen dat een auto remt voor onverwachte hindernissen lukt niet…
De auto koppelen aan een gps met snelheidsbegrenzer lukt niet…
Ooit komt de dag dat de mensen die nu de instrumenten en de middelen in handen hebben om deze doden te vermijden ter verantwoording geroepen worden.”

Op de dag van de architecuur zag ik dit apparaat hangen, een alcolab:

10sep17, Volta, Nieuwewandeling

10sep17, Volta, Nieuwewandeling

Het werd in 2012 geschonken door het fonds Emilie Leus, fietsslachtoffer van een dronken autobestuurder.
Het apparaat bestaat.
De overheid negeert het.
Nu nog verplicht aan elke uitgang van een drankgelegendheid hangen?
Ach, zolang mobiliteit bekeken wordt als een sidekick van economie, en “de achterban” belangrijker is dan “het algemeen belang” durft onze Brusselse overheid mobiliteitsmisdaden niet handelen.
Ze durft niet met evenveel slagkracht, mankracht en middelen handelen als ze doet met misdaden door extremisme.
Of is extreem alcholgebruik een aanvaarde vorm van extremisme, en de doden een neveneffect?

Brainstormen

7 september 2017

“Wie lid is van de Fietsersbond kreeg een mail om op 12 september mee te brainstormen over de fietsprioriteiten voor de volgende gemeenteraadsverkiezingen.
Wie lid is en de mail niet kreeg, graag een mailtje aan Eva@fietserbond.be.
Zij laat je plaats en uur weten.
Nog geen lid?
Sluit je snel aan.”

Elk jaar komen er weer honderden fietsers bij.
Het blote oog merkt het.
Het gezaag op fietsers -soms terecht, vaker onterecht- etaleert het.
Want de organische critical mass doet zijn werk.
Hoe meer fietsers er zijn, hoe fietsvriendelijker het wordt.
Wat niet steeds geapprecieerd wordt door wie vroeger de weg als het voorrecht van auto’s zag.
Want het zijn er steeds méér.
Of zijn er duizenden fietsers bijgekomen?
Dat ziet het blote oog niet.
Voor cijfers heb je digitale ogen nodig, telpalen of zo.

Vooral de grote instroom van jonge ouders met kleine kinderen valt op, want vaak hopeloos charmant:

06sep17, Eendrachtstraat

Eén bocht verder hoorde ik de mama naar het kind met de tekening zeggen: “Kijk, daar is papa!”
Papa stond al aan het verkeerslicht.
Plots zag hij ze.
En maar zwaaien, want er stond nog een tros fietsers tussen hen in.

De instroom is in alle leeftijdsgroepen en klasses van de maatschappij aan de gang.
Het Circulatieplan gaf een extra grote boost.
Het beeld dat x aantal mensen zaten te wachten op dit plan klopte.
Je zag mensen op de fiets het nieuwe veld “besnuffelen”.
Drie kenmerken: fietshelm, hesje en onzekere, zoekende lichaamstaal.

Het grote effect van het Circulatieplan zette mijn denkkader op losse schroeven.
Het Circulatieplan herschudde de kaarten.
Heeft dat denkkader geen opfrisbeurt nodig?
Waar zijn binnen de R40 vrijliggende fietspaden nog echt/echt nodig?
Waar is een “shared space” een evidentie?
Op basis van het papieren plan was ik zeker dat het effect voor fietsers positief zou zijn. (met als grootste gebrek: dat het niet ingevoerd werd buiten de R40).
Om eerlijk te zijn: ik schrok ervan dat het effect van het verdwijnen van die 30% doorgaand autoverkeer een véél positiever was dan ik in mijn diepste dromen verwacht had.
Naar mijn aanvoelen kreeg de situatie voor fietsers een enorme upgrade.
Zo’n aanvoelen is persoonlijk.
Ik lees wel degelijk de reacties allerhande op onze blog en Facebook, waaruit af te leiden valt dat bij een deel van de fietsers binnen de R40 nog angst, onvrede en ongeduld leeft.
De as Kortrijksepoortstraat / Nederkouter is rot.
De Bagattenstraat gaat eindelijk op de schop.
Sommige knippen van het Circulatieplan mogen voor fietsers snel een definitieve vorm krijgen.
Wat nog?
Op de R40 en de zone daarbuiten is de angst, onvrede en ongeduld nog veel groter.
Fietsers transformeren er zich soms liever tot voetganger, dat voelt veiliger.
(bekijk hier op een kort traject: de ouder met het kind naast zich, de 50plusser met de breekbare lading, de Engelse fietser, de jogger, het contrast tussen de zeer trage en zeer snelle fietser)

05sep17, Vlaamsekaai

05sep17, Vlaamsekaai

05sep17, Vlaamsekaai

Er is nog ontiegelijk veel werk om fietsen haalbaar te maken voor de massa.
Zo is de kleine ring R40 voor fietsers nog steeds niet rond.
De Tolhuisbrug blijft een levensgevaarlijk fietspunt, assertieven only.
Er is de woonwijkengordel buiten de R40.
De vele randgemeentes.
De noodzakelijke fietsverbindingen met alle buurgemeentes.
De haven.
Wat nog?
Laat ons de brainstorm over prioriteiten hier niet voeren.

“Wie lid is van de Fietsersbond kreeg een mail om op 12 september mee te brainstormen over de fietsprioriteiten voor de volgende gemeenteraadsverkiezingen.
Wie lid is en de mail niet kreeg, graag een mailtje aan Eva@fietsersbond.be.
Zij laat je plaats en uur weten.
Nog geen lid?
Sluit je snel aan.”

Dit was het memorandum uit 2012.
En dit was ons tienpuntenplan uit 2012, met de politieke reacties erop.

%d bloggers liken dit: