Home

Vandaag, 2 december is er om 20u in zaal MELAC in Zwijnaarde een informatie- en debatavond over de plannen voor het Technologiepark en de effecten op het verkeer en de leefbaarheid in de omgeving. Dit beeldverhaal toont hoe achterhaald de combinatie van de weginfrastructuur en het snelheidsregime kan zijn. En net als gisteren: de leerlingen van Don Bosco Zwijnaarde rijden huiswaarts.

29nov19, 16u25, Grotesteenweg-Noord
29nov19, 16u26, Grotesteenweg-Noord
29nov19, 16u27, Grotesteenweg-Noord
29nov19, 16u27, Grotesteenweg-Noord
29nov19, 16u27, Grotesteenweg-Noord
29nov19, 16u28, Grotesteenweg-Noord
29nov19, 16u28, Grotesteenweg-Noord
29nov19, 16u28, Grotesteenweg-Noord
29nov19, 16u28, Grotesteenweg-Noord
29nov19, 16u28, Grotesteenweg-Noord
29nov19, 16u29, Grotesteenweg-Noord
29nov19, 16u29, Grotesteenweg-Noord
29nov19, 16u29, Grotesteenweg-Noord
29nov19, 16u29, Grotesteenweg-Noord
29nov19, 16u29, Grotesteenweg-Noord
29nov19, 16u29, Grotesteenweg-Noord

Opritten vanuit steenwegen naar autostrades zullen de komende halve eeuw blijven bestaan. Hoe fixen we dat veilig? Ik kan me niet inbeelden dat automobilisten dit een prettige situatie vinden. Een rustige open vraag, zonder beschuldigend te willen zijn: hoe zou men dit in pakweg Utrecht aanpakken? Daar lopen toch ook autostrades vlakbij het stedelijk weefsel? Met 100% veilige verkeerslichten, of…?

Elf klinkers

25 november 2019

Vandaag, 25 november, zou op de R40 de nieuwe oversteekplaats tussen Zalmstraat en de Schelde in gebruik genomen worden. Het wordt daar kant Schelde een raar nieuw fietskruispunt, waarover ik mijn twijfels heb. Hoe zal de afwikkeling van het fietsverkeer hier verlopen? Maar laat me starten met wat beelden om aan te geven dat het voor de werkmannen niet simpel was om deze klus op zo’n beperkte ruimte te klaren. Ze zochten duidelijk manieren om de flow van fietsers niet bruusk te onderbreken.

19nov19, Vlaamsekaai
19nov19, Vlaamsekaai
21nov19, Vlaamsekaai
21nov19, Vlaamsekaai

Na de historie met het geblokkeerde fietspad kreeg de werf vrijdag nogmaals een surrealistisch tintje:

22nov19, Vlaamsekaai

Nog voordat het nieuwe oversteekplaats ingebruik genomen werd, verdween de verf van de bestaande oversteekplaats. Het weekend kon beginnen.

22nov19, Vlaamsekaai

Over naar de hoofdzaak van dit stuk. Het nieuwe fietskruispunt wordt een druk kruispunt. In oktober telde ik op de sluisdeur in een uurtje ochtendspits 431 fietsers en 51 voetgangers, zie deze Fietsbult. Dat zullen er komende jaren alleen maar meer worden. En dit zijn de oplossingen die verzonnen zijn om deze stroom aan te kunnen:

22nov19, Vlaamsekaai

Fietsers die stadinwaarts willen hebben -in tegenstelling tot voorheen- géén wachtruimte meer. Indien ze flink achter de haaietanden wachten hebben ze er het raden naar wanneer het groen wordt. Dat laatste wil ik niet overdrijven: de flow vanuit Gentbrugge zal als eerste vertrekken, en daar kunnen ze zich dan hopelijk nog bij aansluiten. Ondertussen is de flow richting Gentbrugge wel geblokkeerd, tenzij ze gaan spookfietsen. Kortom: véél functies / richtingen op een véél te klein oppervlak. Om precies te zijn: op de breedte van 11 klinkers.

22nov19, Vlaamsekaai

De fietsstroom die vanuit Gentbrugge rechtdoor wil heeft een heldere stopstreep. Daar horen ze dus te wachten tot het voor hen groen geworden is.

22nov19, Vlaamsekaai

Dat wil zeggen dat de fietsers die rechtsaf willen richting Jan Delvinlaan en Denderlaan de wachtende stilstaande fietsers links moeten voorbijsteken. Euhhhh… een primeur?

23nov19, Vlaamsekaai

Ik ben vergeten kijken of de fietsers die van Heuvelpoort komen ook een stoplicht kregen, dat zou wel moeten. En oh ja, de kasseien bleven -driewerf helaas- onaangeroerd.

Dit is de luchtfoto van het kruispunt. Daarop zie je helder dat de Zalmstraat niet recht op de Saskes aantakt.

In de Fietsbult van 25 september las u: “Vraag is of wegbeheerder AWV geen “Infrabelleke” wil doen: onder het (terechte) argument van onveiligheid “overwegen schrappen”, zo de gewenste (auto)stroom handhaven, en het muureffect versterken. De oversteekplaats aan de Snoekstraat is onveilig; Maar is van twéé oversteekplaatsen één maken de oplossing die voetgangers en fietsers nodig hebben? Het aantal vierkante meters waar voetgangers en fietsers kunnen oversteken zal drastisch verminderen. AWV had evenzeer de twee oversteekplaatsen die er nu zijn (Eendrachtstraat en Snoekstraat) kunnen uitrusten met state of the art verkeerslichten. Dat zou voor fietsers en voetgangers een èchte verbetering zijn. Ik vrees vooral dat de nieuwe oversteekplaats qua wachtzones te weinig plaats / capaciteit zal hebben. Maar ik hoop dat ik me vergis. “ en “Kortom: ik ben niet overtuigd dat dit project voor fietsers een verbetering zal zijn, en zal samen met u kijken wat het wordt.” De vraag is: wat als deze ingreep niet werkt? Of vertonen fietsers ook op zo’n zéér beperkte oppervlakte, vér onder de normen van het fietsvademecum, spreeuwengedrag?

Hoeveel slachtoffers en nabestaanden van verkeersongevallen zouden er in België leven? Hoeveel in Gent? Hoeveel in onze straat? Ze zijn met velen. Véél te velen. Het aantal doden kennen we. In 2018: 310. Dat is bijna 1 dode per dag in “ons” verkeer. En toch is verkeersveiligheid anno vandaag geen maatschappelijke prioriteit, zeker niet als je kijkt naar de middelen die de overheid hieraan besteedt. Onbegrijpelijk is dat. Zal de nieuwe minister van mobiliteit, Lydia Peeters, het verschil kunnen maken?

Rondpunt vzw organiseert jaarlijks de Internationale Herdenkingsdag voor Verkeersslachtoffers. Dit jaar was het in Gent, op de Hogeweg.

17nov19, Hogeweg
17nov19, Hogeweg

De getuigenis van Martijn Derese kwam helemààl binnen. De ouders van Nikita luisterden stil. Martijn sprak namens Over-Hoop, een vereniging voor families met jonge verkeersslachtoffers, deze tekst:

Op een mooie zomerdag in juli 2003 lette ik even niet goed op. Mijn leven veranderde voorgoed toen ik als fietser in aanrijding kwam met een auto. Ik kreeg de klap vol op mijn hoofd, en belandde in coma op de intensieve zorgen. Twee maanden en een tiental operaties later kon ik aan de revalidatie beginnen. Ik moest alles opnieuw leren: eten, praten, stappen, schrijven. De revalidatie had goede resultaten, maar ik heb blijvende problemen met praten, lezen, geheugen en structureren. Ik ben ook sneller vermoeid dan normaal.

Een studierichting met dikke cursussen zat er niet meer in, en op zoek naar een alternatief kwam mijn creatieve kant naar boven. Ik studeerde met succes af als beeldend kunstenaar, en probeer nu in die richting verder mijn weg te vinden. Werk zoeken in loondienst is in mijn geval heel moeilijk en al ben ik nu wel gelukkig met mijn deeltijdse baan als onthaalbediende in een Gents museum.

17nov19, Hogeweg

Ik ben nu een wandelaar en fervent gebruiker van het openbaar vervoer, want autorijden is voor mij te complex, ik zou een gevaar voor anderen zijn, en fietsen voelt voor mij ook niet veilig aan.

In het verkeer heb je je volle aandacht nodig, dat kan ik getuigen, want ik beschik niet over die noodzakelijke alertheid. Daarom deze dringende boodschap: hou je niet bezig met je GPS of GSM tijdens het rijden, en ook alcohol en drugs zijn absoluut niet aanvaardbaar. Een ongeval zit in een klein hoekje, en de gevolgen zijn vaak verwoestend.

Ik roep ook de beleidsmakers op om voor een betere weginfrastructuur te zorgen. Mijn ongeval was te vermijden geweest door de aanleg van 150 meter extra fietspad. Ik ben blij te zien dat er meer en meer gescheiden fietsroutes aangelegd worden. Maak die dan graag breed genoeg, want het fietsverkeer en de verscheidenheid aan fietsen neemt ook dagelijks toe.

Voorkomen is hier inderdaad beter dan genezen. Het persoonlijk, maatschappelijk en zelfs economisch leed van een jongere die aangereden wordt is zeer groot, en eigenlijk onherstelbaar, zoals ook aan mij te merken is.

Martijn Derese

17nov19, Hogeweg

Minister Peeters geraakte -helaas- niet in Gent. En burgemeester De Clercq was eerst aanwezig op de protestactie na de beschadiging van het Michael Lustigmonument op de Lindeleie. Schepen Watteeuw improvizeerde gepast: “Voorkomen is beter dan genezen, maar voorkomen is ook beter dan herdenken”.

Verf en asfalt

8 november 2019

Met wat verf en asfalt kan je voor fietsers een wereld van verschil maken. Neem nu de aanpassingen van de laatste jaren (Wanneer precies? Wie weet dat?) rondom Wijmakker:

17okt19, Adolf Bayensstraat / Wijmakker

In 2014 lag aan het eind van de Sint-Baafskouter nog een olifantenpaadje:

Hier ligt een school. Zo’n veilige aansluiting met een vrijliggend fietspad vlakbij lijkt dan de logica zelve, maar het duurde vele jaren voor het er kwam. Goed dat het er nu is. Het is één van de zalige kleine ingrepen van het vorige (of is het het huidige?) stadsbestuur.

17okt19, Wijmakker / Sint-Baafskouterstraat

Let op de vele paaltjes die nodig zijn om het “veilig” te houden tegen de échte olifanten. Let ook op de afwerking op het nieuwe pad: één paaltje in het midden, een signalerende middenstreep, paaltjes op de zijkant, voldoende breedte tussen de paaltjes om comfortabel te fietsen. Als er dan toch paaltjes moeten komen, dan is dit de norm.

Héél anders is het op de Antwerpsesteenweg op de Oude Bareel. Ook daar is vlakbij een school, maar veranderde de laatste jaren louter een stukje weg op een manier waarbij je je afvraagt wat de bedoeling is: de betonnen strookjes die vroeger het fietspad waren werden geasfalteerd (Wanneer? Ergens nà 2013). En dat is het dan.

17okt19, Antwerpsesteenweg
17okt19, Antwerpsesteenweg

Wàt een breedte voor een straat die voor autoverkeer dood loopt. Wat een hoop parkeerplaatsen. En wat een gebrek aan fietsinfrastructuur.

17okt19, Antwerpsesteenweg
17okt19, Antwerpsesteenweg / Achtenkouterstraat

Hier was ruim plaats voor fietspaden. Hier kon men fietsen aantrekkelijk maken, en een oversteekplaats van de N70 creëren. Een oversteekplaats die naam waardig voor voetgangers en fietsers. Hier zijn géén onteigeningen nodig. Hier is het wachten op de wil om het veiliger en fietsvriendelijk te maken. Ik weet niet wie de wegbeheerder is: het gewest of de stad?

17okt19, Antwerpsesteenweg / Achtenkouterstraat

Wie durft het aan om zijn kinderen op deze amorfe massa asfalt te laten oversteken?

Blok

6 november 2019

Het recept is bizar. Terwijl de nieuwe fietsoversteek van de Vlaamsekaai nog niet klaar is wordt de oude al voor de helft afgesloten. Was dit het plan? Of… improvisatie?

05nov19, Eendrachtstraat / Vlaamsekaai
05nov19, Vlaamsekaai / Eendrachtstraat

Ist Al Gruun?

3 november 2019

Beste Gentse fietsers, ben je soms benieuwd hoeveel minuten van jullie fietstraject je verspilt aan wachten voor het rood licht? Kom het nu te weten via de ‘Ist Al Gruun’-App!

15okt19, Forelstraat

Download de App tot 15 november, in de Apple Store of Google Play. Kies een gebruikersnaam en wachtwoord, duw bij het opstappen van je fiets op ‘start route, bij aankomst op ‘stop route’. Dan verschijnt je totale wachttijd. Zo simpel is het!

15okt19, Sint-Lievenspoort

Met dit onderzoek wil de Fietsersbond in Gent testen of fietsers met deze App waardevolle data kunnen verzamelen, waarmee bijvoorbeeld kan worden aangegeven welke verkeerslichten anders moeten afgesteld worden. Want het (te lang) wachten aan lichten wordt door fietsers als zeer hinderlijk en fietsonvriendelijk ervaren. Vlotte doorstroming voor fietsers is dan ook een belangrijk fietsbeleid-speerpunt voor de Fietsersbond. 

Test mee!

https://www.fietsersbond.be/nieuws/istalgruun

Vrijdag gaan in de vijf provinciehoofdsteden Critical Masses XL door. Fietstochten voor veilig verkeer. Ze komen er op initiatief van het VTM-programma “Make Belgium Great Again”. Je kan aflevering drie hier herbekijken. We werken daar als Fietsersbond Gent, en samen met Critical Mass Gent en andere fietsorganisaties, gemotiveerd aan mee. Omdat we 100% achter de boodschap staan. Het is geen prettige boodschap. Wie het programma niet zag: politici van vijf verschillende partijen worden na een fietstocht langs typisch Belgische fietspaden geconfronteerd met honderden nabestaanden van fietsslachtoffers. Vijf nabestaanden lezen een brief voor, een harde brief:

BRIEF OUDERS

Proficiat beste politici, alweer een fietstocht overleefd. In tegenstelling tot onze kinderen. 
Wij zijn de ouders, de broers en zussen, de grootouders, en vrienden en vriendinnen van iemand die z’n fietstocht jammer genoeg niet overleefd heeft. Wij staan hier in naam van onze kinderen, die naar school vertrokken en nooit meer thuiskwamen. In naam van onze broers of zussen, die brutaal van het fietspad gemaaid werden. In naam van onze kleinkinderen die we nooit zullen zien opgroeien. In naam van onze vrienden, die het leven lieten op moordstrookjes die jullie zo mooi ‘fietspaden’ noemen. 

‘Moordstrookje’. Zelden was een woord zo goed gekozen. De fietsinfrastructuur in Vlaanderen is een ijskoude moordenaar. Ons land is namelijk het 3de meest dodelijke land voor fietsers in Europa. Voor elke fiets die hier achter ons staat, liet vorig jaar iemand het leven in ons verkeer. Vorig jaar nog 44. En dan hebben we het nog niet gehad over de meer dan 10.000 gewonden.

Bijna de helft van de Vlamingen laat zijn kinderen niet met de fiets naar school rijden uit angst dat hen iets overkomt. Ben, Meyrem, John, Hilde & Alexander, zouden jullie je eigen kinderen naar school sturen langs de route die jullie net hebben gefietst? Ik hoop van niet. 

“Deze regering investeert recordbedrag in fietspaden” lazen we dit jaar nog in de kranten. 138 miljoen euro. Het Rekenhof berekende dat het aan dit tempo nog 37 jaar duurt voor we veilige fietspaden hebben. 37 jaar, dat zijn 1628 levens. Geen cijfers, geen statistieken. Maar mensen van vlees en bloed. 

Beste politici, hoeveel slachtoffers moeten er nog vallen? Wij willen geen 37 jaar meer wachten. En ja, ons land heeft een historische achterstand opgebouwd op het vlak van fietsinfrastructuur. Maar het is tijd voor een radicale ommekeer. Een bocht van 180 graden. 

Natuurlijk moeten we allemaal onze verantwoordelijkheid nemen voor een veiliger verkeer. Maar jullie kunnen dingen structureel veranderen. 

Daarom, beste politici, vragen we jullie: 

… een verkeersinfrastructuur op maat van fietsers en voetgangers, en niet enkel op maat van automobilisten.  

… wij vragen betere, bredere en afgescheiden fietspaden, zodat we nooit meer over moordstrookjes hoeven te spreken. 

…wij vragen échte conflictvrije kruispunten.

Kortom: wij vragen geen steekvlampolitiek meer na een dodelijk ongeval, geen opbod van grote woorden, geen loze beloftes voor de verkiezingen, maar wel daadkracht, investeringen en concrete ingrepen na de verkiezingen. 

Beste politici, onze vraag is heel concreet. Wij willen meer prioriteit voor fietsveiligheid. 
En daarom vragen wij jullie om vanaf nu elk jaar 500 miljoen euro te investeren in fietsinfrastructuur.

We staan aan de vooravond van een nieuwe regering. Het is het uitgelezen moment om jullie verantwoordelijkheid te nemen en ons land fietsveilig te maken. 

Doe het voor onze kinderen. Zodat ze tenminste niet voor niets gestorven zijn. En doe het voor alle mogelijke toekomstige fietsers. Zodat zij wel onbezorgd, onbekommerd en veilig door ons land kunnen fietsen
.

In meerdere krantenartikels bleken de betrokken politici “not amused”. Ze hekelden de methode. Sta me toe politiek te reageren: ik heb daar begrip voor, en ik heb daar helemààl géén begrip voor. Enerzijds. Anderzijds.

Enerzijds: politici zijn mensen. Uiteraard was dit geen plezante ervaring. In de bubbel van middenveld, politiek en politieke journalistiek is geweten en aanvaard dat je een politicus best nooit “koud pakt”. Dat is contraproductief. Een politicus weet niet alles, en wil voorbereid aan de start, aan de micro of aan het notitieboekje komen. Een politicus met een mond vol tanden zegt soms – soms: dus niet altijd– domme dingen. Dat zijn van die wetmatigheden, beweert de zijlijn. Wie tijdens Make Belgium Great Again naar de vijf betrokken politici luisterde merkte dat ze door de speech geraakt werden, alle vijf. Alleen: geen enkele weende. Ze deden hun best om zich “te vermannen”. Toen ik de tekst op mail te lezen kreeg hield ik het niet droog. Wenen is de eerste stap voor echte betrokkenheid. Moet dat? Nee, natuurlijk niet. Het mag. Hetgeen we van politici het meeste verwachten zijn daden. Zèker als het om mensenlevens gaat. Daar draait de speech om:

Daarom, beste politici, vragen we jullie: 

… een verkeersinfrastructuur op maat van fietsers en voetgangers, en niet enkel op maat van automobilisten.  

… wij vragen betere, bredere en afgescheiden fietspaden, zodat we nooit meer over moordstrookjes hoeven te spreken. 

…wij vragen échte conflictvrije kruispunten.

Ik vond het een knappe move van de programmamakers om politici van vijf partijen uit te nodigen. Van meerderheid en oppositie. Van gewestelijk èn nationaal beleidsniveau. Het was geen move om één individu op de brandstapel te zetten, maar om “de politiek” – in zijn brede betekenis -met deze vreselijke realiteit te confronteren. Ik kan me niet inbeelden dat er in de bubbel van het politieke bedrijf grapjes gemaakt werden over deze uitzending. Dat is goed, en de uitzondering. Het gaat tenslotte om het rechtzetten van een vreselijke erfenis, die vandaag nog steeds mensenlevens kost. De erfenis is: wegeninfrastructuur in functie van één soort gebruiker, de auto. De afgelopen 10 jaar heb ik als Fietsersbondvrijwilliger het politieke bedrijf goed leren kennen. In de kranten lees je maar een fractie van wat er allemaal gebeurt. En je leest zelden over de technische complexiteit. En over de complexe relatie tussen ambtenarij en politiek. Politicus is een hondenstiel, vandaag méér dan vroeger. Mijn respect voor de (meeste) personen die politicus worden is de afgelopen 10 jaar immens gegroeid. Mijn respect voor het politieke bedrijf is er alleen maar door achteruit gegaan. Het systeem bijt in zijn eigen staart, en moet zich herpakken.

Zo komen we bij de anderzijds: de nabestaanden van verkeersslachtoffers zijn mensen. Zij zijn de mensen die achterbleven met containerschepen vol emoties. Zij zijn de mensen die troost behoeven. Oplossingen zijn een deel van de troost. De rust waarmee ze om oplossingen vroegen was indrukwekkend. Hoed af voor hen, en voor de Ouders van Verongelukte Kinderen – SAVE vzw. Bekijk dit filmpje. De (op dat ogenblik ontslagnemende) minister wordt treffend aan het woord gelaten: “Twee zaken. Eén: de middelen. Twee: de snelheid van procedures.” Ik kan me over beide boos maken. Eén: de middelen zijn nodig om doden te vermijden. D.o.d.e.n. Ik kan enkel vaststellen dat de nieuwe Vlaamse regering niet / niet van plan is om een kwantumsprong te maken, en er prioritair op in te zetten. Twéé: de procedures zijn ontwikkeld door het politieke bedrijf. Dat is een erfenis, die opgekuist moet worden. Politici vertellen me dat ze weten dat het Verkeersreglement hopeloos verouderd is, maar er gebeurt niks. Ambtenaren vertellen me: als we nog maar één boordsteen willen verplaatsen moet er een bouwvergunning zijn. Procedures die in de vorige eeuw zinvol waren, en nu achterhaald zijn, blijven bestaan. De versplintering (wie is voor welke vierkante meter bevoegd?) is te groot voor woorden. Het getouwtrek, en vooral: het tijd- en energieverlies, over wèlke adminsitatie wàt zal betalen is te gek voor woorden. Een voorbeeld? Vlaanderen wil geen fietspaden betalen op de hellingen naar de bruggen over autostrades. Dat is op kosten van de gemeentes. De brug zelf wel, maar nièt de hellingen. Ambtenaren vertellen dat de grote budgetten bij de ambtenaren van de autostrades zitten. Dààr zit de prioriteit. De moordstrookjes moeten wachten. De verouderde verkeerslichten? Ach… Zie je ergens een slagkrachtig plan? Ik blijf erop hopen. Of zoals de communicatieverantwoordelijke het in dit artikel -kuch- treffend zegt: “We kunnen niet alle oude geërfde toestanden in één keer wegwerken. “ Dat gaat dan over de Antwerpsesteenweg. Een perspectief is er niet.

Vrijdag, 2 dagen voor de uitzending van Make Belgium Great Again kregen we deze mail:

Subject: moordstrookje Antwerpsesteenweg

Date: Fri, 25 Oct 2019 16:24:01 +0200 (CEST)

From: H M

To: gent@fietsersbond.be

Beste,

Hierbij een foto van het moordstrookje langs de Antwerpsesteenweg in Sint-Amandsberg vandaag: de parkeerstrook is te smal voor sommige auto’s en al helemaal voor grote bestelwagens. Resultaat: het sowieso reeds smalle moordstrookje moet soms gedeeld worden met geparkeerde voertuigen… Veilig is anders!

mvg,

HM, Oostakker

Het volstaat om een andere politicus te citeren, met een quote die we al jààààren zelf uitspreken: “De norm is: durf ik mijn kinderen hier te laten fietsen?”

Ik had graag hoopvol afgerond met de quote van de ex-minister: “Het grootste voordeel is dat fietsen niet meer van één partij is.” Maar helaas, alweer: enerzijds – anderzijds.

Enerzijds. Ook ik dacht bij de laatste verkiezingen: tiens, dat is nu de éérste keer dat het woord fiets in het programma van alle partijen voorkomt. Dat wil zeggen dat er in àlle partijen mensen zijn die hard aan de bel hangen.

Anderzijds: en ondanks dat wordt er géén grote inhaalbeweging gemaakt. Niet alle partijen menen het dus. De 300 miljoen waarvan sprake is voor 2024. Terwijl er in Gent alleen al prompt x aantal miljoen kunnen geïnvesteerd worden in fietsvriendelijke maatregelen. Het is een kwestie van middelen (geld èn ambtenaren om projecten uit te voeren) en van willen. Keuzes dus. Daar schort het. Op Vlaams niveau hebben de miljarden kostende autoprojecten (zoals het koppig willen doorduwen van een vierde rijstrook op de E40) alwéér gewonnen. Dààrom gaan we vrijdag fietsen.

Tot slot: mijnheer de ex-minister vergist zich. Fietsen is reeds lang niet van één partij, maar van meerdere partijen. Het was de CVP die in 1984 deze fietstocht organiseerde:

Koning Albertlaan 2014 is anno vandaag nog steeds het Gentse kantoor van de CD&V.

Op deze affiche staat geen jaartal, en geen politiek teken van leven:

Op deze affiche uit 1991 staat – naast een intens middenveld- politieke betrokkenheid van Agalev, Volksunie en Jong-Socialisten:

De roep om veiliger fietsinfrastructuur klinkt dus reeds – minstens- 35 jaar, zéér breed. Alleen zijn sommigen selectief doof.

En het woord “moordstrookje”? Dames en heren politici in Brussel, deal with it. Ik hoorde het woord 10 jaar geleden reeds uit de mond van ambtenaren, die het meenden. Had “het politieke bedrijf” er ècht werk van gemaakt, het was misschien nooit in de kranten geraakt. En waren er minder fietsdoden gevallen. Aan u om het woord te doen verdwijnen. Aan u om er een topprioriteit van te maken.

——————————————————————————————————————–

Tot vrijdag, op het Sint-Pietersplein! Verzamelen om 15u, start om 15u30.

Het parcours van de tocht:

Sint-Pietersplein – Sint-Amandstraat – Kunstlaan –kleine ring R40 Charles De Kerchovelaan – Ijzerlaan – Godshuizenlaan – Martelaarslaan – Antonius Triestlaan – Einde Were – Nieuwewandeling – Contributiestraat – Begijnhoflaan – Opgeëistenlaan – Blaisantvest – Neuseplein – Muidelaan – Dok-Noord – Stapelplein – Dok-Zuid – Kasteellaan (hier verlaten we de kleine ring R40) – Kasteellaan – Tweebruggenstraat – Nieuwebosstraat – Sint-Annaplein – Keizer Karelstraat – Sint-Jacobnieuwstraat – Vlasmarkt – Belfortstraat – Poeljemarkt (Stadshal) – napraten (geen speech of muziek) en naar huis!

De Gentse politie begeleidt de tocht, waarvoor dank! Ouders met kleine kinderen fietsen vooraan. Een mooie symboliek, en zo blijft het tempo op kindermaat. En: slecht weer bestaat niet, alleen slechte regenkledij… .

%d bloggers liken dit: