Home

Respect?

8 augustus 2019

7 maart 2013. Fietsersbond Gent houdt een dodenwake aan wat toen nog de stadsbibliotheek was. De Gentse fietsersgemeenschap – en vele anderen – was collectief verontwaardigd na het dodelijke ongeval waarbij Iris Aper omkwam. Er werd op die plaats een ghostbike – een witte fiets – gezet.

Dit ongeval leidde ertoe dat kort erna het hele plein autovrij werd.

4 juli 2019. De 6 jaar oude ghostbike was in slechte staat, na door minstens één auto (jawel, in het autovrije gedeelte en dan nog op de stoep) en een fiets aangereden te zijn. Er werd voor vervanging gezorgd: een nieuwe witte fiets kwam in de plaats.

IMG_20190704_200323425_HDR

Net zoals de vorige werd ook deze met een ketting en slot vastgelegd en voorzien van een herdenkingsplaat. Dit is duidelijk niet zomaar een fiets, maar meer een monument om een omgekomen fietser te herdenken. Je zou denken dat iedereen dit ondertussen wel weet.

27 juli 2019: we worden door de politie verwittigd dat iemand het herdenkingsplaatje van Iris Aper binnengebracht heeft. Een ‘gevonden voorwerp’. Verdacht…

Diezelfde dag zegt een vriendin dat ze een witte fiets met rode bloemen zien staan heeft langs de Schelde in Merelbeke. Dat zal wel geen toeval zijn.

28 juli 2019: na een optreden bijgewoond te hebben op de Gentse Feesten, rij ik langs de plaats waar de ghostbike verondersteld wordt te staan. Zoals gevreesd, is er slechts een lege plek. Geen spoor meer van de fiets die er stond. Geen ketting, geen bloemen, niets…

29 juli 2019: na het werk fiets ik via de Schelde Gent binnen. Normaal neem ik een andere route, maar deze keer doe ik dat via de kant van Merelbeke om te controleren of de gesignaleerde witte fiets de verdwenen ghostbike is.

Jawel: daar staat hij. Netjes met blauwwit politielint vastgelegd aan een paal.

IMG_20190729_172514268

Omdat dit met politielint gedaan is, neem ik contact op met de lokale politie. Ze sturen diezelfde avond nog een inspecteur ter plaatse: het lint is niet van hen. Nadat ik de bewijzen doorgestuurd heb dat het wel degelijk om ‘onze’ ghostbike gaat, wordt die door de politie opgehaald en in het kantoor in Melle gestockeerd tot ik tijd heb om erom te gaan.

De vraag is: wie doet zoiets? Het gaat alvast niet om ‘even lenen’, want de fiets lag vast met een ketting en is duidelijk herkenbaar als ghostbike. Neen: de ketting is doorgebroken, het plaatje van de fiets gehaald. Wie het ook deed, hij/zij trapte op vele harten. De dader heeft blijkbaar geen greintje respect voor iedereen die de ghostbike ziet als een plek om herinneringen aan een dierbare op te halen.

Gelukkig was hij/zij zo vriendelijk om de fiets netjes aan de kant te zetten.

De vorige diefstal (fiets voor Vic Tack, Mariakerke) werd gepleegd door enkele beschonken, baldadige tieners, die geen enkel benul hadden van wat ze gedaan hadden. De manier waarop het deze keer gebeurde, duidt er – volgens mij toch – op dat de dief niet beschonken was; kijk naar de manier waarop de fiets achtergelaten werd. Hij/zij was ook niet baldadig, want de fiets is – gelukkig – ongeschonden. Het moet wel iemand geweest zijn die enkel aan zichzelf dacht; die totaal geen rekening hield met het feit dat hier een monument, een symbool, gepikt werd. ‘Ik moet naar huis en heb een fiets nodig’, was vermoedelijk de enige motivatie. Hoe egoïstisch kan je zijn…

We zullen wellicht nooit te weten komen wie dit deed. Maar indien de dader dit leest, kunnen we maar hopen dat hij/zij beseft wat hij/zij eigenlijk deed.

De les die ik eruit leerde: vanaf nu zorgt Fietsersbond Gent ervoor dat de ghostbikes enkel nog monumenten zijn. We zorgen ervoor dat met die fietsen niet kan gereden worden. Ik heb er alvast de fietsketting afgehaald.

Fietsersbond Gent gaat verder met de trieste traditie van dodenwakes voor fietsers die omkomen in het verkeer. Woensdagavond 8 mei 2019 organiseerden we in alle luwte een dodenwake ter nagedachtenis aan Thibault Joncheere, die op 23 februari stierf na een fietsongeval in de nacht van 21 op 22 februari 2019.

08mei19, Kramersplein
08mei19, Kunstlaan
08mei19, Kortrijksesteenweg
08mei19, Kortrijksesteenweg


We organiseerden deze wake met de ouders en de vrienden van Thibault. Thibault viel om een onverklaarbare en onbekende reden ter hoogte van de spoorviaduct van de Kortrijksesteenweg. Uit het onderzoek bleek dat er niemand anders bij het ongeval betrokken was, een eenzijdig ongeval dus. Als orgaandonor heeft Thibault zeven andere levens gered.

08mei19, Kortrijksesteenweg
08mei19, Kortrijksesteenweg


Als nagedachtenis aan Thibault plaatsten we een ghostbike vlakbij de plaats van het ongeval.

08mei19, Kortrijksesteenweg

Dank aan de Gentse Politie voor de ondersteuning.

De buurvrouw

3 april 2019

Op weg naar huis staat links in de verte een ziekenwagen dwars over de weg.
Het zal toch niet waar zijn?
Doet de Dampoort alweer haar rotte reputatie “eer” aan?
Naar huis, of toch even passeren?
Een witte 4×4 van een duur Duits merk met een dure nummerplaat staat voorbij het het kruispunt, iets verderop.
Schuin.
Een vrouw wordt door ambulanciers verzorgd.

02apr19, Antwerpenplein

Hoe zou het haar zijn?
Op HLN.be wordt de chauffeur geprezen omdat hij geen vluchtmisdrijf pleegde.

02apr19, Antwerpenplein

Maar ik ken dat kapsel… en die jas… het is precies een buurvrouw uit de straat…
Jawel ze is het.
Dju!

Dag mevrouw, hoe is het?
Oh, zijdet gij?
Gaat het?
Geen pijn pijn aan uw hoofd?
Mijn hoofd is goed, maar zovéél zéér aan mijn been!
Hij – den dienen daar- kwam veel te rap van de Dampoort, en hij had mijn achterwiel mee!

Zal ik uw man verwittigen?
Jaaaa, want hij neemt zijn telefoon niet op.
Zeg me nog eens uw huisnummer?
…… Ja, en zegt hem dat ik mijn papieren niet mee heb.
Mijn been doe zo zeer.

Het been is ingepakt.
Een ambulancier brengt haar hoofd omhoog, waarbij ze roept van de pijn.
Naar welk ziekenhuis wordt mevrouw gebracht?
Ik woon in haar straat, en zal haar man verwittigen.
Sint-Lukas.
De politie arriveert.

Ik breng mijn fiets naar huis, omhels mijn teerbeminde -die naar haar werk vertrekt- een paar seconden langer dan bij andere thuiskomsten, vertel haar nog snel het verhaal, stap naar het huis van de buurvrouw, en vind de man niet thuis.
Ook de directe buren kunnen me niet helpen.
10 à 20 minuten later zie ik hem wel, hij komt dan net met per fiets terug van het kruispunt.
Ik vraag of er overtreden snelheid in het spel was?
Hij reageert innemend en rustig: “Ik ken de omstandigheden niet, laat ons afwachten.”

Ik ga naar huis, eet, en zet de tv aan.
Het is De afspraak, bekijk het hier.
Het gaat over Brussel.
Maar even vaak over de rest van het land.

02feb19, De Afspraak


Daar vallen zinnen als:
– Autodoorstroming is belangrijker dan verkeersveiligheid.
– Het gaat over hoe wij als maatschappij onze stad, onze samenleving inrichten.
– Met de groei van onze steden moeten we gewoon het autoverkeer gaan beperken.
– Over 50 jaar kijken we terug naar deze tijd, en kunnen mensen zich niet voorstellen hoe roekeloos we met onze kinderen, met onze infrastructuur zijn omgegaan.
– Het is niet omdat je op een fiets zit dat je een heilige bent.
– Het ISA-systeem geeft aan als je te snel rijdt.
– Apparatuur om te verkennen, om te zien of er voetgangers zijn, kosten héél kleine bedragen; daar kan een sierstrip op een auto een veelvoud van zijn.
– Waarom kan je een auto kopen die 300 kilometer per uur kan rijden?
– Het enige alternatieve politieke objectief is nul verkeersdoden.
– Hoffelijkheid is iets ontzettend belangrijk.
– De politiek van de hoffelijkheid kan moeilijk rechtstreeks geimplementereerd worden in de geesten van de mensen. Je moet het doen via de ruimtelijke infrastructuur, politietoezicht en technologie in de auto’s. Hopelijk krijg je zo de hoffelijkheid.

Buurvrouw is een niet assertieve fietser.
Steeds op haar hoede.
Steeds traag.
Vaak zie ik haar te voet oversteken.
En toch…
Ze leeft nog, en daar ben ik blij om.

18 na 1.
Buurman mailt.
Ben net terug van het ziekenhuis.
B stelt het relatief goed.
Ze heeft wel een complexe breuk van het bovenbeen.
Voorlopig hangen er gewichten aan en normaal wordt ze morgen geopereerd.

Had ISA dit ongeval kunnen voorkomen?

Vrijdagavond stond ons hart weer stil.

24feb19, Hogeweg


Een vrachtwagen reed een fietster aan.
Twee fietsters stuurden Fietsbult een boodschap.

——————————————————————————————-

Daarnet gebeurde het zoveelste (wellicht dodehoek)ongeval aan het Gentse kruispunt Grondwetlaan-Hogeweg-Bernadettestraat.

24feb19, Hogeweg / Bernadettestraat


Een drietal jaar geleden overleed daar een fietser onder een containerwagen.
Daarstraks zelfde situatie, andere hoek van het kruispunt.
Ik vrees het ergste.

Het is een van de gevaarlijkste kruispunten die ik ken in Gent, misschien omdat ik er zelf alle dagen voorbijkom.
Massa’s scholieren (van Visitatie en Edugo) nemen die route in twee richtingen, daarenboven veel zwaar verkeer naar de haven via de Hogeweg.
Onbegrijpelijk dat dit kruispunt nog niet conflictvrij werd gemaakt.
Zit dit in de plannen, samen met de aanleg fietsstraat binnenkort?
In dit verband: ik stel de laatste jaren vast dat veel mensen niet meer stoppen of zich opzij zetten als de hulpdiensten eraan komen.
De ambulance die op weg was naar dit ongeval moest bijna andere fietsers omver rijden aan de Dampoort omdat die gewoon bleven doorfietsen.
Individualisme ten top!

Annelies De Waele

————————————————————————————————————————-

Beste,

vandaag vernam ik dat er opnieuw een zwaar accident is gebeurd op grens Oostakker / Sint-Amandsberg.
Mijn vriend en ik zijn 1 jaar geleden verhuisd van Gent naar Oostakker en we staan versteld van de afwezigheid van fietspaden en fietsveilige infrastructuur.

Mijn vriend doet dagelijks de tocht naar de Wiedauwkaai, een ramp…
Motorstraat, Hogeweg is onverantwoord om te nemen.

24feb19 , Hogeweg / Motorstraat / Farmanstraat

24feb19 , Hogeweg / Farmanstraat


Dagelijks brengen wij onze zoon van 6 maand naar de crèche.
Het is met de fietskar de hel om de Groenstraat te doen.

Dagelijks ga ik met de fiets richting Ghelamco.
Ik passeer het kruispunt waar vandaag het zware ongeval gebeurde, maar ook de Waterstraat is echt gevaarlijk.
Automobilisten rijden je liever van de weg dan je veilig te laten rijden.

Dagelijks heb ik het gevoel dat ik moet vechten met mijn fiets.
Ik besef dat jullie niet alles kunnen veranderen maar voor ons is Oostakker echt wel achter op vlak van fietsinfrastructuur.
Volgens mij is er geen enkele deelgemeente zo slecht aan toe.
Hopelijk kan dit via jullie de nodige prioriteit krijgen.

Groetjes,
Marij

Eén jaar

19 februari 2019

Wat schrijf je over verdriet?
Wat schrijf je over woede?
Wat schijf je over de meest pure vorm van machteloosheid?
Nikita Everaert stierf een jaar geleden op een verwaarloosd kruispunt in Oostakker een volstrekt onnodige dood.
Een zwart punt werd zwarter dan zwart.

19feb18, Antwerpsesteenweg

Vandaag reed ik met de auto naar Bassevelde.
Mijn bejaarde ouders verhuisden vorig jaar naar een assistentieflat.
Ik ben er al een paar keer naartoe gefietst.
En ik rij er af en toe met de auto heen.
Op zo’n ritten snap ik méér dan ooit in wat voor fietsgevaarlijk land we leven.
Mijn doorsnee leven speelt zich af in een stukje stad waar er voor fietsers elke maand, soms elke week, zaken verbeteren.
Gent is nog steeds geen fietsstad, maar er wordt hard aan gewerkt.
Het stadsbestuur heeft zes jaar geleden de schuchterheid laten varen om een fietsbeleid met hoofdletter F te voeren.
Schepen van Mobiliteit en Openbare Werken Watteeuw voert een beleid dat werkt aan een stad met méér voetgangers, fietsers en openbaar vervoer.
Auto’s zijn er niet ongewenst, hun dominantie en dodelijke snelheid is dat wèl.
Wie 7 jaar geleden Gent verliet komt terug in een leefbaarder stad.
Buiten de R40 is dat nog niet ècht voelbaar.
Wie de grote stad verlaat komt helemààl terug in een autodominant land.
Moordstrookjes alom op de gewestwegen.
Of erger: een slingerende N-weg zonder voet- of fietspad.
Kan er me iemand vertellen hoeveel kilometer N-wegen er nog in deze staat zijn?
Hoeveel kilometer N-wegen zijn er de afgelopen 10 jaar fietsveilig gemaakt?
Bespaar me het riedeltje van moeizame onteigeningen.
Bespaar me het riedeltje van “je kan niet zeggen dat er niks gebeurd is”.
De realiteit is: tot nu toe zijn veilige N-wegen géén/géén Vlaamse topprioriteit.
De hoofdfocus zit nog steeds op de autostrades.
Daar gaat op àlle vlakken het grootste wegenbudget naartoe, dat tonen we binnenkort.
Er zijn verdienstelijke projecten.
Het blijven korreltjes.
Een korreltje hier, een korreltje daar: kijk eens wat we doen!
Want er zijn nog honderden / honderden rotte fietsplekken, waar de factor geluk je veilig naar huis brengt.
Niet de factor veilige infrastructuur.

Ik woon vlakbij een kruispunt op de R40 dat een zwart punt was.
Het verdween van de lijst met zwarte punten zonder dat er één steen verlegd werd.
We lazen mails met beloftes.
Niks.
Ondertussen staat het kruispunt wéér op de zwarte lijst.
Na het drama met Nikita laaide een discussie op over die lijst.
Ik heb niet gevoel dat het beleid in Brussel ondertussen fundamenteel anders is.
Ik heb niet het gevoel dat er definitieve lessen getrokken zijn, die een snelle omslag zullen teweegbrengen.
Toen ik de minister afgelopen zomer hierover beschaafd aansprak focuste hij op “persoonlijke verantwoordelijkheden” van weggebruikers.
Niet op “ministriële verantwoordelijkheden”.
Niet op het hopeloos achterhaalde verkeerslichtenbeleid.
Niet op het tekort aan mankracht en middelen, 100% zijn bevoegdheid.
Kortom, verkeersveiligheid op zijn Vlaams: “we doen wat we kunnen”.
Wat Wetstratees is voor: “het is -zoals zoveel zaken- wel belangrijk, maar géén topprioriteit”.
Op één punt heeft de minister gelijk: nog teveel mensen kijken louter naar hun eigen mobiliteitscomfort (en -gewoontes), niet naar wat we samen nodig hebben.

05maa18, Antwerpsesteenweg

Afgelopen jaar mocht de Fietsersbond mee aan tafel zitten op een paar GBC’s.
Dat zijn Gemeentelijke BegeleidingsCommissies, waar (voor)ontwerpen intens besproken worden.
Aan tafel zagen we gedreven en gemotiveerde ambtenaren en ontwerpers.
We zagen het voorontwerp voor de heraanleg van het vervloekte kruispunt.
We hebben onze dank uitgedrukt voor de inspanningen om dit dossier op te pakken, en van 0 te herbeginnen.
We hebben de goede zaken in het voorontwerp benoemd, die waren hoopvol.
We hebben ook benoemd waar het ontwerp faalde, waar fietsers nog stééds het risico liepen om in de zij of in de rug aangereden te worden door afslaand autoverkeer.
En we hebben op een rationele manier een dringende vraag gesteld: maak alsjeblieft èlk nieuw wegenontwerp zodànig veilig dat je er als ontwerper je eigen kinderen zelfstandig durft laten fietsen.
Met minder nemen we geen vrede, dat beloofden we de ouders van Nikita.

05maa18, Antwerpsesteenweg

=> De toespraken op de dodenwake van 6 maart 2018
=> De open brief aan minister Weyts

Gentse Feestenburgemeester Christophe Peeters (Open VLD) vond het nodig om een persoonlijke aanvaring met een hufter op een fiets op te blazen tot een case van testmarketing.
Citaat: “Maar misschien moeten we daarover nadenken om de Gentse feesten vanaf 13 uur vrij te maken voor alle voertuigen, dus ook de fietsers. Het is tijd dat we nozems op twee wielen aanpakken.”
Het zijn bijna verkiezingen.
Hoe reageert mijn achterban?

Ondertussen werd nogmaals pijnlijk duidelijk waar de zware ongevallen gebeuren: op onze oudbollige kruispunten waar groen licht wil zeggen dat je risico loopt.
Deze zondagnamiddag was het alwèèr van dat.
Een vrouw van 27 werd aangereden door een afslaande auto.

22jul18, Brusselsesteenweg

22jul18, Brusselsesteenweg

22jul18, Brusselsesteenweg

Het kruispunt Brusselsesteenweg met de op- en afritten van de E17 is een Russische roulette.
Er zijn geen aparte fases groen licht voor fietsers en voetgangers.
Autodoorstroming is de topprioriteit.
Dat wil zeggen: afslaand autoverkeer kan fietsers met groen licht dwarsen.

22jul18, Brusselsesteenweg

22jul18, Brusselsesteenweg

Een aanslag op het gezond verstand, én op fietsers.
Het beleid analyseert zo’n ongevallen als een menselijke fout, wat het ook is.
Wij analyseren dergelijke kruispunten als totaal foute infrastructuur.
De mama van Nikita Everaert vat het 100% samen: “hoe leg je aan een kind uit dat groen onveilig is?”

Wordt het geen tijd dat Gent alle kruispunten zelf aanstuurt?

Maandag 05 maart 2018 kwamen 800 à 900 mensen samen om Nikita Everaert te gedenken.
Het was een massale opkomst.

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

Op deze droeve dodenwake namen drie mensen het woord.
U kan deze teksten hier (her)lezen.

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

Mieke Nolf is één van de mensen van Velo-Droom, een groep ouders uit Sint-Amandsberg, en sprak als eerste:

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

Beste Nikita,

Ik ken je niet.
Ik zag je gezicht voor het eerst in de krant.
Sinds die dag herken ik je.
Ik herken je in ieder kind, in iedere jongere op weg naar school.
Ik herken je in de tiener die me voorbij fietst en met losse haren van de zon geniet.
Ik herken je in mijn dochter die met rode wangen tegen de wind inbeukt en vraagt of we er bijna zijn.
Ik herken je in ons allemaal.
Iedereen die hier is voelt hoe verdomd oneerlijk het is dat je hier niet meer bent.
Het is waanzinnig dat onze kinderen niet op een veilige manier naar school, naar de jeugdbeweging of naar vrienden kunnen gaan.
Maar er is ook hoop.

Dat we hier met zoveel aanwezigen zijn is dan ook een signaal dat er radicale veranderingen nodig zijn, waardoor kinderen zich op een veilige manier kunnen verplaatsen.
– Fietsen buiten de R40 moet even evident zijn als in de binnenstad.
– Er moeten veilige fietsassen aangelegd worden die verbonden worden die met de verschillende scholen in Sint-Amandsberg-Oostakker en Lochristi.
– De verkeerslichten moeten zo afgestemd zijn dat fietsers en voetgangers veilige groentijd hebben.
– Een kindtoets moet er mee voor helpen zorgen dat alle kruispunten veilig zijn.
Wij willen daar, als ouders uit Sint-Amandsberg, verbonden aan Velo-Droom ons de komende jaren samen met de Fietsersbond en andere organisaties voor blijven inzetten.

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

Laat vandaag een oproep zijn om hier samen voor te blijven vechten.
Als ik zie hoeveel volk hier is dan hebben we echt een stem, samen kunnen we het verschil maken.
Voor jou kwamen we te laat Nikita, laten we voor geen enkel ander kind te laat komen.
Laten we tonen at we dit niet langer aanvaarden.
Rust zacht Nikita.
We herdenken je in al onze acties.

Mikaël Van Eeckhoudt, sprak als directeur van de Fietsersbond, èn als vader van 2 kinderen:

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

Nikita,
Beste ouders, familie en vrienden,

(Mijn naam is Mikaël Van Eeckhoudt en ik ben de directeur van de Fietsersbond).
Wij zijn samengekomen om ons verdriet, onze verontwaardiging, onze woede te uiten.
Wij zijn samengekomen om te laten weten dat ons geduld op is,
om te eisen dat fietsveiligheid eindelijk aan de wortel aangepakt wordt,
zodat dit leed zich niet meer herhaalt.

In Vlaanderen valt er één fietsdode per week.
Dat is al jaren zo: een daling is er niet.
Hoeveel fietsdoden moeten er nog bijkomen vooraleer men ingrijpt?

We zijn hier samen op wat ondertussen het bekendste kruispunt van Vlaanderen is.
In 2002, toen Nikita één jaar oud was, werd dit kruispunt aangeduid als zwart punt.

Een zwart punt is een plek waarvan men weet dat het verkeersonveilig is.
Sinds 2002 wist men dat hier, vroeg of laat, een ongeval ging gebeuren.

Sinds 2002 kwamen er ontwerpen om het kruispunt opnieuw in te richten.
En toch staan wij hier omdat, 16 jaar later, het kruispunt nog altijd gitzwart kleurt.

Zijn wij dan een cynische samenleving?
Een samenleving waar fietsdoden “faits divers” zijn, de onvermijdelijke risico’s van onze mobiliteit, van onze economie, van onze welvaart?
Neen, wij leggen ons daar niet bij neer.

Vanavond moet een moment van hoop worden.
Zodat wij niet, binnenkort, opnieuw een ghost bike moeten gaan plaatsen op een kruispunt.
Dit moet een kantelmoment worden voor verkeersveiligheid in Vlaanderen en in België.

Want, voor alle duidelijkheid: niemand, noch autobestuurders, noch vrachtwagenchauffeurs noch fietsers zijn gediend met gevaarlijke kruispunten.

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

Tot nu toe was het motto bij wegenaanleg “vlot duurzaam veilig”. In die volgorde. Maar zolang autodoorstroming voorgaat, zal fietsveiligheid er niet op vooruit gaan.
Wij eisen dat hier verandering in komt: onze wegen moeten “veilig, duurzaam en dus vlot” worden. In die volgorde.

Veilige kruispunten zijn conflictvrij: geen conflicten mogelijk tussen weggebruikers.

Men zegt ons dat conflictvrij maken, samengaat met langere wachttijden aan kruispunten, dat daarmee de doorstroming, en dus onze economie en dus onze welvaart, in het gedrang komen.
Dat is pas cynisch.
Alsof ons welzijn enkel afhangt van autodoorstroming.
Alsof fietsveiligheid niet bijdraagt tot ons welzijn.

Men zegt dat standaardoplossingen niet mogelijk zijn, dat elk zwart punt een eigen aanpak nodig heeft.
Maar er zijn nog veel kruispunten zoals dit hier, waar fietsers en afslaand autoverkeer tezamen groen krijgen.
Al die kruispunten zijn “standaard gevaarlijk”.
Voor standaard gevaarlijke kruispunten eisen wij een standaardoplossing waarbij fietsers en afslaand verkeer zich niet meer kunnen kruisen.

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

Onze boodschap is dus duidelijk. Ons geduld is op.
Wij willen van zwarte punten snel witte, voorbeeldige kruispunten maken.
Veiligheid moet voorrang genieten op doorstroming.
Hoe veilig is veilig? Hanteer de kindertoets:
“Is dit kruispunt veilig om uw kinderen zelfstandig over te laten fietsen?”
Zolang het antwoord neen is, dan klopt de inrichting niet.

De ouders van Nikita en alle fietsers, wij hebben 3 kerneisen voor minister Ben Weyts en schepen Filip Watteeuw:
wij willen snel conflictvrije lichten op dit kruispunt
wij willen dat de herinrichting van dit kruispunt alle garanties van fietsveiligheid èn fietsvriendelijkheid biedt.
wij willen een ambitieus, toekomstgericht plan van veilige fietsroutes naar alle Gentse rand- en buurgemeenten.

Samen met Ouders van Verongelukte kinderen en Rondpunt vzw , hamert de Fietsersbond al jaren op het belang van veiligheid en zal dat blijven doen.
Maar we kunnen het niet alleen.
Het is belangrijk dat iedereen, elke verantwoordelijke, elke burger dit verhaal kent.
Blijf erover praten, verenig jullie net als Velo-Droom, voer actie,
steun en werk samen met de Fietsersbond.
En vooral: laat ons met zijn allen blijven fietsen.

Nikita, onze verontwaardiging is groot vanavond. Maar dit geeft ons opnieuw moed om fietsveiligheid af te dwingen, hier en overal ten lande. Dank je voor de moed die je ons geeft.

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

Alicia De Boo speelde piano voor Nikita, en daarna las buurvrouw Bénedicte een brief van Nikita haar ouders:

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

Nikita, onze schat

Vandaag is het 2 weken geleden dat we een telefoontje kregen over jou.
De grond zakte weg van onder onze voeten.
We konden het niet geloven, nog steeds niet eerlijk gezegd.
Het lijkt net alsof je op een dag onze deur zult binnenstappen, en hallo zult zeggen met een brede glimlach.
Elke keer als we aan jou denken, denken we automatisch aan jouw lach, jouw grote mond, geratel, maar vooral aan jouw persoonlijkheid en eerlijkheid.
Met ons allen hebben we ieder voor zich mooie herinneringen, die we 1 voor 1 zullen koesteren.
We staan hier dan ook met z’n allen om jou te herdenken, en onze mooie momenten boven tehalen, we zullen onze momenten dan ook met elkaar delen.
Voor jou gaan er honderden ballonnen de lucht in.
We hopen dat je 1 zult ontvangen, laat je het ons dan weten?
Elke keer als we hier zullen passeren voor het werk, voor de winkels, voor school, zullen we terug denken aan 19~02~18
Dat was de dag dat ze jou uit ons leven rukten.
De dag dat je nog zei, goeiemorgen mama, tot vanavond papa.
Je was een familiemeisje, waarbij wij altijd op de eerste plaats kwamen.
Als je naar ’t stad ging shoppen, bracht je altijd wel iets mee voor mama of papa of broer en zussen, voor jouw meter, peter en de rest van onze familie.
Dit is wat je graag deed, jouw familie en vrienden opvrolijken.
Dat zullen we nooit vergeten.
Je was een prachtmeisje, perfecter bestond niet.
Wij namens de familie zullen je hard missen meid.

Slaapzacht xx je familie

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

05maa18, Dodenwake Nikita Everaert

Dank aan allen die meewerkten.

%d bloggers liken dit: