Paaltjeschaos

Donderdag 11 juni berichtte De Standaard op haar voorpagina over een studie over eenzijdige fietsongevallen. Citaat: ‘Paaltjes zijn heel gevaarlijk’, zegt professor Bas de Geus, die voor de VUB het ­onderzoek voerde. ‘Die staan vaak in het midden van het fietspad, om auto’s tegen te houden. Maar een aanrijding daarmee tegen 15 of zelfs 20 kilometer per uur heeft vaak catastrofale gevolgen. Het is als frontaal tegen een muur botsen.’

Wij schrokken niet van de cijfers. Uit Nederland waren de signalen al een poos luid en duidelijk: de combinatie van electrificatie van de fietsvloot annex verhoging van de leeftijd van x aantal fietsers maakt dat paaltjes vaak botten doen breken. De normen die Nederland daarover opstelde werden deels overgenomen door Fietsberaad Vlaanderen: “Vaak kan het probleem worden opgelost zonder paaltjes, bijvoorbeeld door ongewenst gebruik aan te pakken door betere of duidelijkere bebording, communicatie en handhaving. Ook kan de formele route voor autoverkeer worden verbeterd en de oneigenlijke route via het fietspad lastiger worden gemaakt, soms ook simpele maatregelen zoals een doorsteek via een berm onmogelijk maken door het plaatsen van een haag.
Ook zijn er andere fietsvriendelijk fysieke maatregelen mogelijk die voorkomen dat auto’s gebruik maken van het fietspad.
En indien paaltjes toch nodig zijn, dan is het allereerst van belang goed te weten welke vervoerssoorten geweerd moeten worden.”
Lees de volledige teksten van Fietsberaad hier.

Begin februari stuurde R deze mail:

Verzonden: woensdag 19 februari 2020 16:49
Onderwerp: paaltjes meerstraat

Dag Yves, De (imaginaire) bult op mijn rug begint buitengewone proporties aan te nemen daarom de beloofde foto van de paaltjes in de meerstraat waartegen mijn vrouw met haar fiets gebotst is (en schouder en elleboog brak links). Beste groeten, R

We planden reeds lang een bult over het onderwerp “paaltjes”, met als ambitie om met een rolmeter te meten hoeveel centimeter er tussen de paaltjes was.

31jan20, Houtdok
31jan20, Houtdok
31jan20, Houtdok
31jan20, Houtdok

Het recent geopende Kapitein Zeppospark en het fietspad op de Kleindokkaai zijn voor fietsers een grote meerwaarde. De paaltjes zijn helaas ondoordacht, of volgens een onleesbaar concept, geplaatst. Dat is vooral aan de Dampoort een issue, als je vanuit de rotonde de Kleindokkaai wil opdraaien.

Bij toeval zagen we dat raadslid Sven Taeldeman tijdens het vragenuurtje van de juni-gemeenteraad hierover een vraag stelt aan schepen Watteeuw. Lees de vraag hier. Citaat: “Amsterdam is bv. begonnen met het ‘ontpalen’, en merkt dat het met wel 40% minder paaltjes kan.” Daarom, als voedsel voor de dames en heren gemeenteraadsleden, een voorraadje foto’s van de afgelopen maanden met (dringend op te kuisen) erfenissen uit het verre verleden, verwaarloosde situaties, en (vaak goede) praktijkvoorbeelden uit het recente verleden.

30nov19, Sleutelbloemstraat
21mei20, Stormvogelstraat, Strandloperstraat
03jun20, Koningin Fabiolalaan / toekomstig Koningin Paolaplein
22jan20, Marie Popelinkaai

Neerliggende paaltjes zijn een pest. Deze ligt er al maanden zo. Ook al ken ik de situatie er goed, afgelopen week had ik het lag ik er bijna, want deze kronkelroute (die in de ogen van degelijke ambtenaren een prima alternatief is voor de R40) is bovendien slecht verlicht. Ik vond door de duisternis (en met goede fietsverlichting) met moeite de bocht, en miste nipt de platliggende paal. Zoek de paal:

20jun20, Marie Popelinkaai
03maa20, naast Esplanade Oscar Van de Voorde

14feb20, parking Dampoortstation (nog steeds zo)
06mei20, parking Dampoortstation
30nov19, Reep (ondertussen vervangen door blokken)
20mei20, Smalleheerweg

De Vlaamse Waterweg heeft nog flink wat werk om hun paaltjes fietsvriendelijk te maken:

30mei20, Jaagpad Zeeschelde (Gentbrugge / Heusden)

Hun systeem laat vaak te weinig plaats voor fietsen, en is -zeker bij duisternis- gevaarlijk voor de kleine wieltjes:

29maa20, Jaagpad Zeeschelde (Gentbrugge / Heusden)

Hier is meer mogelijk:

juli2013, Googlemaps, tussen Groenweg en Baron Van Loolaan (Evergem)
30mei20, tussen Groenweg en Baron Van Loolaan (Evergem)

Dit zijn de recente realisaties, meestal degelijk gedaan.

12feb20, Wallebeekmeers
07maa20, Tweebruggenstraat
01mei20, De Nayerdreef
01mei20, De Nayerdreef / Wasstraat
18mei20, Karel Lodewijk Ledeganckstraat
22mei20, Schepenenvijverstraat

Kort samengevat: er zit geen lijn in. Elke administratie doet het anders. Wie zet er allemaal paaltjes? Alle administraties die fietspaden aanleggen en/of beheren: Groendienst, Wegendienst, de Vlaamse Waterweg, NMBS, AWV, de Vlaamse Landmaatschappij, de Provincie, de buurgemeentes,… wie nog? Een grote kuis dringt zich op, volgens een uniforme en veilige manier. Dat wil zeggen: maximale tussenafstanden, want hoe breed is een doorsnee auto anno 2020? Maximale zichtbaarheid… dat stedelijk donkergroen is… een donkere kleur… lekker neutraal, dus onzichtbaar. En vooral: paaltjes vermijden waar mogelijk. Die ene zot of verdwaalde ziel die zich dan toch met zijn auto op een fietspad waagt weegt niet op tegen de vele eenduidige ongevallen met paaltjes.

12dec19, Scheldekaai

En een auto krijgt sowieso àlles kapot, ook een -kuch- veilige oversteekplaats:

08maa20, Klossestraat

Zoals zo vaak: het is aan de overheid om objectieve cijfers aan te leveren over ongevallen met paaltjes. We weten dat dit enkel kan via de spoedopnames van de ziekenhuizen, niet via de verouderde manier van PV’s van de politie.

Beelden uit het verre Brugge en Berlijn:

21jan20, Brugge

De middelste paal is bij dag en nacht goed zichtbaar. Een aankondigingsstreep zou het compleet maken.

12sep18, Berlijn

Witte beboording van de twee paden zijn een alternatief voor – even kuchen- visueel gevoelige locaties.

Dit lijkt me een degelijk concept, wie is akkoord?

21jan20, Binnenring R4 Merelbeke, verbinding met Ringvaartstraat (Merelbeke)
21jan20, Binnenring R4 Merelbeke

Eenzijdig

Vakjargon is vaak vreselijk. Vreselijk saai. Of vreselijk onduidelijk. Of gewoon: vreselijk. Want hoe kan je een ongeval rationeel analyseren zonder het immense emotionele gewicht ervan te bruskeren? Met vakjargon dus. Eén van die vaktermen is “eenzijdig ongeval. Tweezijdige ongevallen kennen we uit de strips. Of uit de film. Of -dagelijks- uit de krant. Frontaal. Of zijdelings. Of langs achter. Camion op camion. Camion op auto. Auto op auto. Auto op fietser. Auto op voetganger. Af en toe – steeds meer- fiets op fiets. Voetganger op voetganger gebeurt regelmatig, zeker in treinstations, maar haalt bij mijn weten nooit de krant. Behalve in de sportpagina’s: loper tegen loper. Het is vrij helder dat de spreadsheets van de overheid niet voorbereid zijn op de snelle evolutie van nieuwe mobiliteitsdragers zoals elektrische steps, monowheels, elektrische skateboards,…

30jul18, Achilles Musschestraat
10jun20, John F. Kennedylaan

Een eenzijdig ongeval is meestal een ongeval zonder drama, dus zonder nieuwswaarde. Vaak ook zonder getuigen. Het vreselijke drama van afgelopen nacht aan de Sint-Jorisbrug was een eenzijdig ongeval. 2 jonge mensen stierven.

De framing van het nieuws op 11 juni over de studie van fietsongevallen was bizar, maar daar ga ik nu niet op in, want ik heb de studie zelf nog niet gelezen. In 2018 was er al deze insteek vanuit Fietsberaad:

Vandaag beperk ik me tot de beelden van drie ongevallen, waarvan één ongeval heel zeker éénzijdig was.

30 juli 2018. Lady M en ik hebben net beslist om een plooifiets te kopen. Op weg naar het werk vind ik een man liggend op het wegdek. Zijn fiets ligt naast hem, een electrische plooifiets. Hij heeft zijn valhelm nog op. Een dame is hem reeds aan het helpen. Ze is arts, en woont een paar huizen verder. De ziekenwagen is onderweg. Ik kan nog helpen met een paar details, en vraag daarna of het ok is dat ik foto’s neem. Nog een paar mensen stoppen om te helpen. De man herinnert zich de val niet meer. “Plots lag ik er” zegt hij verschillende keren.

30jul18, Achilles Musschestraat
30jul18, Achilles Musschestraat
30jul18, Achilles Musschestraat
30jul18, Achilles Musschestraat
30jul18, Achilles Musschestraat
30jul18, Achilles Musschestraat
30jul18, Achilles Musschestraat
30jul18, Achilles Musschestraat

Half september wordt onze plooifiets geleverd. Als ik eind september op de Kernvergadering van Fietsersbond Gent vertel over het ongeval leer ik bij. Met kleine wielen is er een grotere kans op vallen dan met klassieke fietswielen, vertelt Jan. Het effect van een fietsbult in het wegoppervlak is bij kleine wielen groter. Hoe kleiner de wieldiameter, hoe groter het effect van een oneffenheid in het vloervlak. Logisch. Die parate kennis zat niet in mijn brein, en heeft mijn rijgedrag op de plooifiets beïnvloed. Het doet me vermoeden (niet weten) dat de man in de Achilles Musschestraat gevallen is door de combinatie van snelheid, kleine wielen en uitstekende waterdeksels. In de perceptie van de kop op VRT NWS: “Fietsers schatten risico’s verkeerd in”. De stelling van Wies Callens van de Fietsersbond is even correct: “Nieuwe fietspaden aanleggen is één ding, ze goed onderhouden is ook des te belangrijker.” En ik denk dat hier ook een taak weggelegd is voor de fiets- en andere wielenhandel. En aan ons allen, om putten en bulten te blijven melden.

30jul18, Achilles Musschestraat

Twee weken later. Ik keer vanop mijn werk met een stadsfiets terug naar Gent. Het fietspad is een jaar oud, en in goede staat. In het midden van het fietspad ligt een dame languit op de grond. Een meisje dat haar dochter kan zijn knielt naast haar. Er zijn voldoende mensen om te helpen, dus ik rij verder, en dwars de ziekenwagen. Even verder stop ik, en keer terug om toch 2 foto’s te nemen.

12aug18, Oude Vaartstraat, Beernem
12aug18, Oude Vaartstraat, Beernem

Ik begrijp niet hoe je hier kan vallen. In mijn fantasie zijn het onervaren fietsers. De gevallen dame zag er niet zeer fit uit. Maar ook dat is fantasie. Mijn teerbeminde is op haar ongemak als ze op de fiets niet met haar voeten aan de grond kan. Dat is haar zekerheid. Haar techniek tegen het vallen. Als fietsers naast elkaar fietsen en samen vallen is het een tweezijdig ongeval. Wat is het als twee fietsers naast elkaar fietsen, en één van de twee valt?

29 mei 2020. Ik doe een ronde langs de vijf fietswinkels in Drongen, en ben even langs de kant gaan staan om de kaart te consulteren. Twee giecheldames passeren me op de fiets. Een paar seconden later hoor ik gegil, zie ik ze vallen en neem ik in een reflex één foto:

29mei20, Deinse Horsweg

Ik twijfel of ik nu gegil of gelach hoor. Als ik in hun richting fiets blijkt het gelach te zijn. Ze hebben de slappe lach, ook als ik vraag of alles ok is. Niks aan de hand dus. Als ik ze twee minuten later al zoekend nogmaals passeer zijn ze – nog steeds lachend en giechelend- foto’s aan het nemen van elkaars schaafwondes. Hier is geen twijfel mogelijk: dit was een licht tweezijdig fietsongeval, dat nooit in een statistiek zal of moet landen. Zo zijn er tientallen per dag.

Het deed me denken aan 18 juli 2018. In juni 2018 waren de Parkbosbruggen plechtig geopend. We hadden voor gouverneur Briers, schepen Watteeuw en minister Weyts een cadotje voorzien: het boek “De Fietsrepubliek” van Pete Jordan. Maar de minister kwam niet. Als de minister niet naar ons komt, gaan wij naar de minister, dacht ik. Met het cadotje. Ik had om 10 minuutjes spreektijd gevraagd, en het werd 30 à 40 minuten. De man leek oprecht geinteresseerd, maar had het – tot mijn verbazing- steeds weer over de verantwoordelijkheid van de fietser. De verantwoordelijkheid van de overheid, zijn verantwoordelijkheid, ontweek hij in dit gesprek. In mijn visie moet een minister vooral focussen op hoe hij de situatie kan remediëren / verbeteren. Maar objectief klopt het natuurlijk: elke weggebruiker is verantwoordelijk voor zijn gedrag op de weg. Aan de overheid om te zorgen dat dat ook kan, en de focus 100% kan liggen op de verkeersveiligheid in plaats van op de staat van de weg. Perfect zal het nooit zijn, dat kan niet. Maar er is nog een immens groeipad.

Ik weet niet of er lokaal of nationaal degelijke statistieken zijn van alle fietsers en voetgangers die op spoed belanden, en wat de oorzaak is. Ik denk van niet. Objectieve data helpen om oorzaken te bepalen. En degeljke ongevallenanalyses. Pas zo is een degelijk nationaal mobiliteitsbeleid mogelijk.

Wegpiraterij

Als Fietsersbond krijg je regelmatig berichten te zien over wegpiraterij. Soms vallen de gevolgen mee, vaak ook niet. Als ik de lijst van omgekomen fietsers in Gent overloop zie ik al direct drie doden door dronken chauffeurs. Ook zit er een slachtoffer tussen dat van de weg gemaaid werd door een chauffeur die veel te kortbij inhaalde en daarna nog vluchtmisdrijf pleegde ook. De dader is nooit gevat.

Ik dacht daar onmiddellijk aan terug toen we deze week het bericht kregen van een erg gelijkaardig ongeval. Deze keer waren de gevolgen minder erg (valpartij, elleboog in de plaaster, pijn overal en de (dure) fiets zwaar beschadigd), maar ook nu weer: onverantwoord gedrag en daarna vluchtmisdrijf.

Het ongeval (eigenlijk is dit geen ongeval meer, maar wel een aanrijding) gebeurde afgelopen dinsdagmiddag (3 maart, 13u40), op de Coupure Links ter hoogte van huisnummer 273, dus tussen Bijlokestraat en Rozemarijnbrug. Dat is een plaats waar voornamelijk auto’s komen die in de buurt moeten zijn en dus is er veel kans de auto in kwestie daar meer komt en dat hij al meer fietsers in gevaar gebracht heeft.

Vraag is dus: heeft iemand die wagen daar al in de buurt opgemerkt? Heb je eventueel zijn kentekennummer? De auto was een donkergrijze Audi Q3 of Q5. Het SUV model dus. Dat ziet er ongeveer zo uit:

De bestuurder was blank, droeg een bril en was zakelijk chique gekleed. Er bestaat een kans dat de auto licht beschadigd is aan zijn rechterzijde.

Als je info hebt: om privacyredenen niet publiek antwoorden op de blog, wel mailen naar fietsbult@fietsersbondgent.be. Of beter nog: rechtstreeks naar meldpunt@politie.gent.be met fietsbult@fietsersbondgent.be in cc.

29

Een man van 29 jaar stierf op 2 maart op zijn fiets. Een man van 27 zijn rijbewijs werd ingetrokken voor 15 dagen.

Het gebeurde op 2 maart 2020 diep in de Gentse haven (lees de krant hier). Het is geweten dat de haven nog wegen heeft zonder fietspaden, en dat de evolutie er traag gaat. Zoals zovelen dacht ik eerst dat het ongeval aan Darsen gebeurde, één van de meest verloederde mobiliteitspunten in Gent. Maar een haven is een bizarre plek, waar 2 straten – de Farmanstraat en de Singel elkaar tweemaal dwarsen. Er zijn dus twee kruispunten Farmanstraat / Singel. Dit is de plaats van het ongeval:

Op de plaats van het ongeval is er een degelijk fietspad. Hopelijk gebeurt er een degelijke ongevallenanalyse die verder gaat dan het bepalen van de verantwoordelijkheid. Minstens even belangrijk is om te kijken hoe dergelijk ongeval in de toekomst kan vermeden worden.

Op basis van de krantenartikels en foto’s van Stefaan kunnen we een paar gissingen doen. Ik heb er een paar neergeschreven. En daarna weer geschrapt. Met gissingen krijgen we die man van 29 niet terug. Het enige wat we 100% zeker weten: de vrachtwagen kwam uit de poort van het bedrijf rechts van dit fietspad.

02maa20, Singel

We weten niet in welke richting de fietser reed. Hij was op weg naar zijn werk, dus reed vermoedelijk de haven in. In dat geval reed hij op de “klassieke rijrichting”.

02maa20, Singel

De jongeman van 29 stierf 1 jaar en 9 dagen na het ongeval van Thibault Joncheere op de Kortijksesteenweg.

22feb20, Kortrijksesteenweg

Tolhuis

“Afgelopen jaren is er in Gent veel ten goede veranderd.” De kans is groot dat sommige slachtoffers van recente fietsongevallen deze zin emotioneel niet aankunnen. In sommige delen van Gent ligt de kleine ring R40 er exact hetzelfde bij als 40 jaar geleden. Het Tolhuis is

17feb20, Tolhuis

Het is bizar. De kennis is er reeds decennia. Als een drukke weg een bypass heeft, of een conflictzoekende verkeersregeling, dan weet je dat er vroeg of laat meerdere slachtoffers vallen. Maar de overheden zijn het gewend. U en ik zijn het gewend. Na de emotie van het ongeval blijft de emotie enkel de dagelijkse realiteit van het slachtoffer en zijn familie over

17feb20, Tolhuis

Afgelopen jaren is mijn respect voor politici enorm gegroeid. Het is een rotjob. Een hondejob. Altijd weer wordt je afgerekend op de erfenis van je voorgangers. Of op wat de ambtenarij wel of net niet deed. Maar afgelopen jaren is mijn respect voor het politieke bedrijf enorm gedaald. Doden in het verkeer zijn géén prioriteit.

17feb20, Tolhuis

Ik weet niet wat schrijven. Waarom niet? Omdat ik vorige week een krant uit 1998 in mijn handen had, De Gentenaar van donderdag 2 juli 1998. “Fietsers houden grimmige dodenwake”. “Baldewijn kop van Jut na recente dodelijke ongevallen”. “Het ongenoegen bij de fietsers zit zeer hoog, na dodelijke ongevallen in Schilde, Poederlee, Opwijk en Gent. Woensdagmiddag zakten ze met zowat 150 af naar het belangrijkste verkeersknooppunt van Gent en blokkeerden er een half uur lang alle toegangswegentot de rotonde. Met die actie wilden ze de vijftienjarige Stefanie Bogaert herdenken die vorige week in Wondelgem onder een rechts afslaande vrachtwagen terechtkwam. “

Die laatste zin bleef hangen. Wat een beschaving! Ondanks ministers van verschillende partijen, ondanks plan A, B, C, D en het UrGENTieplan hebben we anno 2020 in Gent nog stééds kruispunten waar autodoorstroming belangrijker is dan verkeersveiligheid. 20 jaar na Stefanie Bogaert was Nikita Everaert het slachtoffer. Nikita stierf op woensdag 19 februari 2018. Haar ouders wachten nog steeds op de rechtszaak, wat erg is. Wat even erg is is dat de Russische roulettekruispunten bekend zijn. Overal waar fietsers en vrachtwagens gelijk kunnen vertrekken kan het prijs zijn. En overal waar vanop een drukke weg een bypas vertrekt kan het prijs zijn. Het Tolhuis is er zo één van.

17feb20, Tolhuis

De man heeft het ongeval op het Tolhuis overleefd, en daar zijn we blij om. We hopen dat minister Peeters een minister met ballen is. Een minister die niet de handpop is van de autodoorstroming, maar van verkeersveiligheid. Het gaat om levens. Mensenlevens. Ze heeft tot eind dit jaar om dat te bewijzen.

17feb20, Tolhuis

Mevrouw Peeters -onder ons-misschien moet u eens -dringend!- een koffie gaan drinken met uw partijgenoot Sas Van Rouveroi. Die stelde in 1998 voor om per provincie een fietsambtenaar aan te stellen. “We hebben al herhaaldelijk gevraagd om – in navolging van de stad- per provincie een fietsambtenaar aan te stellen, maar die vraag valt in dovemansoren.” Eén fietsambtenaar voor gans Vlaanderen is onvoldoende, zeker als die ene man dan nog te weinig ambitie vertoont. Studies moet u niet bestellen. Die zijn er teveel. Uw ambtenaren kennen de punten. Ze hebben alleen te weinig mankracht en middelen om ze aan te pakken. Let u er vooral op hen in te prenten: “Vanaf nu is verkeersveiligheid belangrijker dan autodoorstroming”. Telkens weer. Telkens weer. Bij elke vergadering. We rekenen erop. Nog nood aan inspiratie? Uw streekgenoot professor Mieremans verwoordde het 2 jaar geleden zo: “Veiligheid ernstig nemen, betekent absolute snelheidsverlaging, geen afslagstroken, geen bypasses. En verkeerslichten zo regelen dat ze echt conflictvrij zijn. Dat een fietser nooit geconfronteerd wordt met afslaande wagens.” Nog inspiratie nodig? Lees deze open brief aan uw voorganger. We hopen u niet te betrappen op dezelfde dommigheden.

Over-Hoop over verkeersslachtoffers.

Hoeveel slachtoffers en nabestaanden van verkeersongevallen zouden er in België leven? Hoeveel in Gent? Hoeveel in onze straat? Ze zijn met velen. Véél te velen. Het aantal doden kennen we. In 2018: 310. Dat is bijna 1 dode per dag in “ons” verkeer. En toch is verkeersveiligheid anno vandaag geen maatschappelijke prioriteit, zeker niet als je kijkt naar de middelen die de overheid hieraan besteedt. Onbegrijpelijk is dat. Zal de nieuwe minister van mobiliteit, Lydia Peeters, het verschil kunnen maken?

Rondpunt vzw organiseert jaarlijks de Internationale Herdenkingsdag voor Verkeersslachtoffers. Dit jaar was het in Gent, op de Hogeweg.

17nov19, Hogeweg
17nov19, Hogeweg

De getuigenis van Martijn Derese kwam helemààl binnen. De ouders van Nikita luisterden stil. Martijn sprak namens Over-Hoop, een vereniging voor families met jonge verkeersslachtoffers, deze tekst:

Op een mooie zomerdag in juli 2003 lette ik even niet goed op. Mijn leven veranderde voorgoed toen ik als fietser in aanrijding kwam met een auto. Ik kreeg de klap vol op mijn hoofd, en belandde in coma op de intensieve zorgen. Twee maanden en een tiental operaties later kon ik aan de revalidatie beginnen. Ik moest alles opnieuw leren: eten, praten, stappen, schrijven. De revalidatie had goede resultaten, maar ik heb blijvende problemen met praten, lezen, geheugen en structureren. Ik ben ook sneller vermoeid dan normaal.

Een studierichting met dikke cursussen zat er niet meer in, en op zoek naar een alternatief kwam mijn creatieve kant naar boven. Ik studeerde met succes af als beeldend kunstenaar, en probeer nu in die richting verder mijn weg te vinden. Werk zoeken in loondienst is in mijn geval heel moeilijk en al ben ik nu wel gelukkig met mijn deeltijdse baan als onthaalbediende in een Gents museum.

17nov19, Hogeweg

Ik ben nu een wandelaar en fervent gebruiker van het openbaar vervoer, want autorijden is voor mij te complex, ik zou een gevaar voor anderen zijn, en fietsen voelt voor mij ook niet veilig aan.

In het verkeer heb je je volle aandacht nodig, dat kan ik getuigen, want ik beschik niet over die noodzakelijke alertheid. Daarom deze dringende boodschap: hou je niet bezig met je GPS of GSM tijdens het rijden, en ook alcohol en drugs zijn absoluut niet aanvaardbaar. Een ongeval zit in een klein hoekje, en de gevolgen zijn vaak verwoestend.

Ik roep ook de beleidsmakers op om voor een betere weginfrastructuur te zorgen. Mijn ongeval was te vermijden geweest door de aanleg van 150 meter extra fietspad. Ik ben blij te zien dat er meer en meer gescheiden fietsroutes aangelegd worden. Maak die dan graag breed genoeg, want het fietsverkeer en de verscheidenheid aan fietsen neemt ook dagelijks toe.

Voorkomen is hier inderdaad beter dan genezen. Het persoonlijk, maatschappelijk en zelfs economisch leed van een jongere die aangereden wordt is zeer groot, en eigenlijk onherstelbaar, zoals ook aan mij te merken is.

Martijn Derese

17nov19, Hogeweg

Minister Peeters geraakte -helaas- niet in Gent. En burgemeester De Clercq was eerst aanwezig op de protestactie na de beschadiging van het Michael Lustigmonument op de Lindeleie. Schepen Watteeuw improvizeerde gepast: “Voorkomen is beter dan genezen, maar voorkomen is ook beter dan herdenken”.

MBGA door de lens van Sabine Herman

Soms is het simpel. Je ziet een dame de Critical Mass XL, Fietsen voor Veilig Verkeer – Gent fotograferen. Je vraagt of je haar foto’s mag publiceren. Het mag, en de foto’s van Sabine Herman blijken zoveel mooier dan mijn eigen foto’s. Simpel. Geniet ervan!

Een klein uur later:

Merci, Sabine!

Make Belgium Great Again: Critical Mass XL

Vrijdag gaan in de vijf provinciehoofdsteden Critical Masses XL door. Fietstochten voor veilig verkeer. Ze komen er op initiatief van het VTM-programma “Make Belgium Great Again”. Je kan aflevering drie hier herbekijken. We werken daar als Fietsersbond Gent, en samen met Critical Mass Gent en andere fietsorganisaties, gemotiveerd aan mee. Omdat we 100% achter de boodschap staan. Het is geen prettige boodschap. Wie het programma niet zag: politici van vijf verschillende partijen worden na een fietstocht langs typisch Belgische fietspaden geconfronteerd met honderden nabestaanden van fietsslachtoffers. Vijf nabestaanden lezen een brief voor, een harde brief:

BRIEF OUDERS

Proficiat beste politici, alweer een fietstocht overleefd. In tegenstelling tot onze kinderen. 
Wij zijn de ouders, de broers en zussen, de grootouders, en vrienden en vriendinnen van iemand die z’n fietstocht jammer genoeg niet overleefd heeft. Wij staan hier in naam van onze kinderen, die naar school vertrokken en nooit meer thuiskwamen. In naam van onze broers of zussen, die brutaal van het fietspad gemaaid werden. In naam van onze kleinkinderen die we nooit zullen zien opgroeien. In naam van onze vrienden, die het leven lieten op moordstrookjes die jullie zo mooi ‘fietspaden’ noemen. 

‘Moordstrookje’. Zelden was een woord zo goed gekozen. De fietsinfrastructuur in Vlaanderen is een ijskoude moordenaar. Ons land is namelijk het 3de meest dodelijke land voor fietsers in Europa. Voor elke fiets die hier achter ons staat, liet vorig jaar iemand het leven in ons verkeer. Vorig jaar nog 44. En dan hebben we het nog niet gehad over de meer dan 10.000 gewonden.

Bijna de helft van de Vlamingen laat zijn kinderen niet met de fiets naar school rijden uit angst dat hen iets overkomt. Ben, Meyrem, John, Hilde & Alexander, zouden jullie je eigen kinderen naar school sturen langs de route die jullie net hebben gefietst? Ik hoop van niet. 

“Deze regering investeert recordbedrag in fietspaden” lazen we dit jaar nog in de kranten. 138 miljoen euro. Het Rekenhof berekende dat het aan dit tempo nog 37 jaar duurt voor we veilige fietspaden hebben. 37 jaar, dat zijn 1628 levens. Geen cijfers, geen statistieken. Maar mensen van vlees en bloed. 

Beste politici, hoeveel slachtoffers moeten er nog vallen? Wij willen geen 37 jaar meer wachten. En ja, ons land heeft een historische achterstand opgebouwd op het vlak van fietsinfrastructuur. Maar het is tijd voor een radicale ommekeer. Een bocht van 180 graden. 

Natuurlijk moeten we allemaal onze verantwoordelijkheid nemen voor een veiliger verkeer. Maar jullie kunnen dingen structureel veranderen. 

Daarom, beste politici, vragen we jullie: 

… een verkeersinfrastructuur op maat van fietsers en voetgangers, en niet enkel op maat van automobilisten.  

… wij vragen betere, bredere en afgescheiden fietspaden, zodat we nooit meer over moordstrookjes hoeven te spreken. 

…wij vragen échte conflictvrije kruispunten.

Kortom: wij vragen geen steekvlampolitiek meer na een dodelijk ongeval, geen opbod van grote woorden, geen loze beloftes voor de verkiezingen, maar wel daadkracht, investeringen en concrete ingrepen na de verkiezingen. 

Beste politici, onze vraag is heel concreet. Wij willen meer prioriteit voor fietsveiligheid. 
En daarom vragen wij jullie om vanaf nu elk jaar 500 miljoen euro te investeren in fietsinfrastructuur.

We staan aan de vooravond van een nieuwe regering. Het is het uitgelezen moment om jullie verantwoordelijkheid te nemen en ons land fietsveilig te maken. 

Doe het voor onze kinderen. Zodat ze tenminste niet voor niets gestorven zijn. En doe het voor alle mogelijke toekomstige fietsers. Zodat zij wel onbezorgd, onbekommerd en veilig door ons land kunnen fietsen
.

In meerdere krantenartikels bleken de betrokken politici “not amused”. Ze hekelden de methode. Sta me toe politiek te reageren: ik heb daar begrip voor, en ik heb daar helemààl géén begrip voor. Enerzijds. Anderzijds.

Enerzijds: politici zijn mensen. Uiteraard was dit geen plezante ervaring. In de bubbel van middenveld, politiek en politieke journalistiek is geweten en aanvaard dat je een politicus best nooit “koud pakt”. Dat is contraproductief. Een politicus weet niet alles, en wil voorbereid aan de start, aan de micro of aan het notitieboekje komen. Een politicus met een mond vol tanden zegt soms – soms: dus niet altijd– domme dingen. Dat zijn van die wetmatigheden, beweert de zijlijn. Wie tijdens Make Belgium Great Again naar de vijf betrokken politici luisterde merkte dat ze door de speech geraakt werden, alle vijf. Alleen: geen enkele weende. Ze deden hun best om zich “te vermannen”. Toen ik de tekst op mail te lezen kreeg hield ik het niet droog. Wenen is de eerste stap voor echte betrokkenheid. Moet dat? Nee, natuurlijk niet. Het mag. Hetgeen we van politici het meeste verwachten zijn daden. Zèker als het om mensenlevens gaat. Daar draait de speech om:

Daarom, beste politici, vragen we jullie: 

… een verkeersinfrastructuur op maat van fietsers en voetgangers, en niet enkel op maat van automobilisten.  

… wij vragen betere, bredere en afgescheiden fietspaden, zodat we nooit meer over moordstrookjes hoeven te spreken. 

…wij vragen échte conflictvrije kruispunten.

Ik vond het een knappe move van de programmamakers om politici van vijf partijen uit te nodigen. Van meerderheid en oppositie. Van gewestelijk èn nationaal beleidsniveau. Het was geen move om één individu op de brandstapel te zetten, maar om “de politiek” – in zijn brede betekenis -met deze vreselijke realiteit te confronteren. Ik kan me niet inbeelden dat er in de bubbel van het politieke bedrijf grapjes gemaakt werden over deze uitzending. Dat is goed, en de uitzondering. Het gaat tenslotte om het rechtzetten van een vreselijke erfenis, die vandaag nog steeds mensenlevens kost. De erfenis is: wegeninfrastructuur in functie van één soort gebruiker, de auto. De afgelopen 10 jaar heb ik als Fietsersbondvrijwilliger het politieke bedrijf goed leren kennen. In de kranten lees je maar een fractie van wat er allemaal gebeurt. En je leest zelden over de technische complexiteit. En over de complexe relatie tussen ambtenarij en politiek. Politicus is een hondenstiel, vandaag méér dan vroeger. Mijn respect voor de (meeste) personen die politicus worden is de afgelopen 10 jaar immens gegroeid. Mijn respect voor het politieke bedrijf is er alleen maar door achteruit gegaan. Het systeem bijt in zijn eigen staart, en moet zich herpakken.

Zo komen we bij de anderzijds: de nabestaanden van verkeersslachtoffers zijn mensen. Zij zijn de mensen die achterbleven met containerschepen vol emoties. Zij zijn de mensen die troost behoeven. Oplossingen zijn een deel van de troost. De rust waarmee ze om oplossingen vroegen was indrukwekkend. Hoed af voor hen, en voor de Ouders van Verongelukte Kinderen – SAVE vzw. Bekijk dit filmpje. De (op dat ogenblik ontslagnemende) minister wordt treffend aan het woord gelaten: “Twee zaken. Eén: de middelen. Twee: de snelheid van procedures.” Ik kan me over beide boos maken. Eén: de middelen zijn nodig om doden te vermijden. D.o.d.e.n. Ik kan enkel vaststellen dat de nieuwe Vlaamse regering niet / niet van plan is om een kwantumsprong te maken, en er prioritair op in te zetten. Twéé: de procedures zijn ontwikkeld door het politieke bedrijf. Dat is een erfenis, die opgekuist moet worden. Politici vertellen me dat ze weten dat het Verkeersreglement hopeloos verouderd is, maar er gebeurt niks. Ambtenaren vertellen me: als we nog maar één boordsteen willen verplaatsen moet er een bouwvergunning zijn. Procedures die in de vorige eeuw zinvol waren, en nu achterhaald zijn, blijven bestaan. De versplintering (wie is voor welke vierkante meter bevoegd?) is te groot voor woorden. Het getouwtrek, en vooral: het tijd- en energieverlies, over wèlke adminsitatie wàt zal betalen is te gek voor woorden. Een voorbeeld? Vlaanderen wil geen fietspaden betalen op de hellingen naar de bruggen over autostrades. Dat is op kosten van de gemeentes. De brug zelf wel, maar nièt de hellingen. Ambtenaren vertellen dat de grote budgetten bij de ambtenaren van de autostrades zitten. Dààr zit de prioriteit. De moordstrookjes moeten wachten. De verouderde verkeerslichten? Ach… Zie je ergens een slagkrachtig plan? Ik blijf erop hopen. Of zoals de communicatieverantwoordelijke het in dit artikel -kuch- treffend zegt: “We kunnen niet alle oude geërfde toestanden in één keer wegwerken. “ Dat gaat dan over de Antwerpsesteenweg. Een perspectief is er niet.

Vrijdag, 2 dagen voor de uitzending van Make Belgium Great Again kregen we deze mail:

Subject: moordstrookje Antwerpsesteenweg

Date: Fri, 25 Oct 2019 16:24:01 +0200 (CEST)

From: H M

To: gent@fietsersbond.be

Beste,

Hierbij een foto van het moordstrookje langs de Antwerpsesteenweg in Sint-Amandsberg vandaag: de parkeerstrook is te smal voor sommige auto’s en al helemaal voor grote bestelwagens. Resultaat: het sowieso reeds smalle moordstrookje moet soms gedeeld worden met geparkeerde voertuigen… Veilig is anders!

mvg,

HM, Oostakker

Het volstaat om een andere politicus te citeren, met een quote die we al jààààren zelf uitspreken: “De norm is: durf ik mijn kinderen hier te laten fietsen?”

Ik had graag hoopvol afgerond met de quote van de ex-minister: “Het grootste voordeel is dat fietsen niet meer van één partij is.” Maar helaas, alweer: enerzijds – anderzijds.

Enerzijds. Ook ik dacht bij de laatste verkiezingen: tiens, dat is nu de éérste keer dat het woord fiets in het programma van alle partijen voorkomt. Dat wil zeggen dat er in àlle partijen mensen zijn die hard aan de bel hangen.

Anderzijds: en ondanks dat wordt er géén grote inhaalbeweging gemaakt. Niet alle partijen menen het dus. De 300 miljoen waarvan sprake is voor 2024. Terwijl er in Gent alleen al prompt x aantal miljoen kunnen geïnvesteerd worden in fietsvriendelijke maatregelen. Het is een kwestie van middelen (geld èn ambtenaren om projecten uit te voeren) en van willen. Keuzes dus. Daar schort het. Op Vlaams niveau hebben de miljarden kostende autoprojecten (zoals het koppig willen doorduwen van een vierde rijstrook op de E40) alwéér gewonnen. Dààrom gaan we vrijdag fietsen.

Tot slot: mijnheer de ex-minister vergist zich. Fietsen is reeds lang niet van één partij, maar van meerdere partijen. Het was de CVP die in 1984 deze fietstocht organiseerde:

Koning Albertlaan 2014 is anno vandaag nog steeds het Gentse kantoor van de CD&V.

Op deze affiche staat geen jaartal, en geen politiek teken van leven:

Op deze affiche uit 1991 staat – naast een intens middenveld- politieke betrokkenheid van Agalev, Volksunie en Jong-Socialisten:

De roep om veiliger fietsinfrastructuur klinkt dus reeds – minstens- 35 jaar, zéér breed. Alleen zijn sommigen selectief doof.

En het woord “moordstrookje”? Dames en heren politici in Brussel, deal with it. Ik hoorde het woord 10 jaar geleden reeds uit de mond van ambtenaren, die het meenden. Had “het politieke bedrijf” er ècht werk van gemaakt, het was misschien nooit in de kranten geraakt. En waren er minder fietsdoden gevallen. Aan u om het woord te doen verdwijnen. Aan u om er een topprioriteit van te maken.

——————————————————————————————————————–

Tot vrijdag, op het Sint-Pietersplein! Verzamelen om 15u, start om 15u30.

Het parcours van de tocht:

Sint-Pietersplein – Sint-Amandstraat – Kunstlaan –kleine ring R40 Charles De Kerchovelaan – Ijzerlaan – Godshuizenlaan – Martelaarslaan – Antonius Triestlaan – Einde Were – Nieuwewandeling – Contributiestraat – Begijnhoflaan – Opgeëistenlaan – Blaisantvest – Neuseplein – Muidelaan – Dok-Noord – Stapelplein – Dok-Zuid – Kasteellaan (hier verlaten we de kleine ring R40) – Kasteellaan – Tweebruggenstraat – Nieuwebosstraat – Sint-Annaplein – Keizer Karelstraat – Sint-Jacobnieuwstraat – Vlasmarkt – Belfortstraat – Poeljemarkt (Stadshal) – napraten (geen speech of muziek) en naar huis!

De Gentse politie begeleidt de tocht, waarvoor dank! Ouders met kleine kinderen fietsen vooraan. Een mooie symboliek, en zo blijft het tempo op kindermaat. En: slecht weer bestaat niet, alleen slechte regenkledij… .

Kinderfietstelling 2019

Ik ben een straatloper. (Bijna) niks zaliger dan met een fototoestel om de nek op een fiets door de stad zwerven. Behalve tijdens het spitsuur. Sinds onze drie kinderen als volwassen madammen de deur uit zijn vul ik het ochtendlijk spitsuur steeds minder met mijn fietslijf. De snelste weg naar het station maakte plaats voor de prettigste fietsroute naar het station. En ’s avonds brengt mijn neus en mijn boodschappenlijstje me langs de prettigste omweg naar huis. Zo’n vrijheid is één van de voordelen van de fiets. Want aan druk verkeer (m/v, auto/fiets) is weinig vreugde te beleven.

Het verkeer is als het leven. Of als de liefde. Alle dagen anders, en ook een béétje hetzelfde. Dinsdagmorgen, de dag van de kinderfietstelling, schrok ik van de ruwheid van de ochtendspits.

22okt19, 07u58, Gentbruggestraat / Aannemersstraat / Destelbergenstraat / Cécile Cautermanstraat

De Gentse kinderfietstelling vindt jaarlijks plaats op verschillende kruispunten, en duurt een half uurtje: van 8u tot half 9. Dit jaar was dinsdag 22 oktober de teldag. De resultaten lees je hier bij de grandioze companen van het GMF- Gents Milieufront. Voor de foto’s van deze telling zocht ik een paar kruispunten uit die op een half uurtje te verbinden zijn. Het is pas als je buiten je dagelijkse ochtendroute “stapt” dat die ruwheid opvalt. Er is vooral véél haast te zien, om de haverklap verpakt als ruwheid. Of is het slaperige domheid? Nu, dit is wat de kinderen anno 2019 visueel en emotioneel te slikken krijgen. Oversteekplaatsen op de kleine ring worden geblokkeerd alsof het niks is, waardoor fietsers gedwongen worden te slalommen, of halfweg te wachten op de volgende groenfase. En dan zijn we verbaasd dat de jongeren hun eigen verkeersregels “uitvinden”? Waarom schrijf ik dat laatste? Ik heb het zowat gehad met het beledigen op sociale media van fietsers. Fietsers zijn zeker geen heiligen, verre van. En jawel: het doorsnee autoverkeer in het Gentse is een pak “beschaafder” geworden. Maar in de ochtendspits merk je van dat laatste verdomd weinig. Komt dat omdat de politie dan zéér afwezig is in het straatbeeld? Mijn ideaalbeeld blijft: een fietsbrigade / politiekorps die dagelijks aanwezig is op de hoofdfietsroutes. Maar net in de ochtendspits zie je ze zelden. Komt dat omdat ze dan bezig zijn met parkeerovertredingen / takelingen rondom wegenwerven en garagepoorten? Of… ?

22okt19, Forelstraat

Hieronder een bloemlezing van een half uur onprettig of gevaarlijk kruispuntgedoe met intens fietsverkeer. De chaos op het kruispunt Gentbruggestraat / Aannemersstraat / Cécile Cautermanstraat / Destelbergenstraat kan je niet in een foto vatten. Het filmpje op de Facebook van Velo-droom komt in de buurt.

Dit is de oversteekplaats Kasteellaan / Gandastraat:

22okt19, Kasteellaan

Er zit duidelijk steeds meer druk op de mensen van de Lijn. Van op mijn zijlijn kon ik inschatten dat de eerste bus niet snel weg kon zijn. De tweede had groen, maar had beter gewacht tot de eerste bus vertrok. Nu blokkeerde hij voetgangers en fietsers, terwijl ze groen hebben. Van professionals verwacht ik professioneel rijgedrag.

22okt19, Kasteellaan

Dit is de oversteekplaats Kasteellaan / Dampoort:

22okt19, Kasteellaan
22okt19, Kasteellaan
22okt19, Kasteellaan

Er ontbreekt een overzichtsfoto naar rechts. Daar is voldoende plaats voor drie auto’s. Auto 1 hield meer dan een meter afstand tothet kruispunt. Auto 2 hield anderhalve à twee meter afstand tot auto 1. Gevolg: auto 3 blokkeert de oversteekplaats. De stroom fietsers staduitwaarts is intens. Alle fietsers stadinwaarts geraken niet verder dan de middenberm:

22okt19, Kasteellaan
22okt19, Kasteellaan

Terug naar de Gandastraat, waar er bij de heraanleg helaas bezuinigd is op de verkeerslichten. De situatie is juridisch correct, en gevaarlijk onleesbaar.

22okt19, Kasteellaan
22okt19, Kasteellaan
22okt19, Kasteellaan
22okt19, Kasteellaan

Dames en heren Fietsbultlezers, in welke andere stad of gemeente in dit land staan de verkeerslichten zo ver van de stopstreep opgesteld? Als dat elders identiek zo is, is er dan ook zoveel autoverkeer? Hoeveel stadsmuur kan een ringweg zijn? (en nee dames en heren sceptici, dat autoverkeer willen we niet terug dwars doorheen de binnenstad zien rijden)

We gaan verder via de Tweebruggenstraat, waar we even een kind en zijn mama volgen:

22okt19, Tweebruggenstraat
22okt19, Tweebruggenstraat
22okt19, Tweebruggenstraat

Positief: dit is zo’n oversteekplaats waar 80 à 90% van de automobilisten aan fietsers voorrang geeft.

22okt19, Graaf Van Vlaanderenplein

Aan de Sint-Lievenspoort kon ik het geluid van fietsremmen koppelen aan autoverkeer dat vanuit de Zuid richting Dampoort afslaat. Nog steeds levensgevaarlijke lichten dus…

Kort samengevat: binnen de Belgische context heeft Gent een prima fietsreputatie. Wie hier dagelijks met kinderen doorheen de ochtendspits laveert is het daar absoluut niet mee eens. Er is nog zéér veel werk te verzetten alvorens alle Gentenaars veilig en comfortabel van en naar huis / werk / school kunnen fietsen.

De tellers aan de Stropbrug waren nèt 1 minuut weg, en de ziekenwagen was nèt aangekomen voor de klassieker daar: auto uit de Stropkaai raakt fietser die in de afzink op een supersmal fietsstrookje zit.

22okt19, Burggravenlaan
22okt19, Burggravenlaan

De werf om dit veilig te maken is aangekondigd, en mag snel beginnen. Er moet toch een fasering te verzinnen zijn waarbij fietsers nog een poos kunnen passeren (auto’s niet)? Van zodra de fietsersbrug aan de Stropkaai klaar is kan de stropbrugwerf in volle breedte verder.

Als uitsmijter: afgelopen zondag zag ik op VTM een teaser voor de volgende aflevering van Make Belgium Great Again. Het gaat overduidelijk over fietsinfrastructuur en/of verkeersveiligheid:

20okt19, VTM, Make Belgium Great Again

Was ik u, ik zou komende zondag om 19u55 zeker kijken, en op 1 november meedoen aan de tweede Critical Mass XL. (15u, startplek Sint-Pietersplein).

Respect?

Ghostbike Iris Aper verdwenen

7 maart 2013. Fietsersbond Gent houdt een dodenwake aan wat toen nog de stadsbibliotheek was. De Gentse fietsersgemeenschap – en vele anderen – was collectief verontwaardigd na het dodelijke ongeval waarbij Iris Aper omkwam. Er werd op die plaats een ghostbike – een witte fiets – gezet.

Dit ongeval leidde ertoe dat kort erna het hele plein autovrij werd.

4 juli 2019. De 6 jaar oude ghostbike was in slechte staat, na door minstens één auto (jawel, in het autovrije gedeelte en dan nog op de stoep) en een fiets aangereden te zijn. Er werd voor vervanging gezorgd: een nieuwe witte fiets kwam in de plaats.

IMG_20190704_200323425_HDR

Net zoals de vorige werd ook deze met een ketting en slot vastgelegd en voorzien van een herdenkingsplaat. Dit is duidelijk niet zomaar een fiets, maar meer een monument om een omgekomen fietser te herdenken. Je zou denken dat iedereen dit ondertussen wel weet.

27 juli 2019: we worden door de politie verwittigd dat iemand het herdenkingsplaatje van Iris Aper binnengebracht heeft. Een ‘gevonden voorwerp’. Verdacht…

Diezelfde dag zegt een vriendin dat ze een witte fiets met rode bloemen zien staan heeft langs de Schelde in Merelbeke. Dat zal wel geen toeval zijn.

28 juli 2019: na een optreden bijgewoond te hebben op de Gentse Feesten, rij ik langs de plaats waar de ghostbike verondersteld wordt te staan. Zoals gevreesd, is er slechts een lege plek. Geen spoor meer van de fiets die er stond. Geen ketting, geen bloemen, niets…

29 juli 2019: na het werk fiets ik via de Schelde Gent binnen. Normaal neem ik een andere route, maar deze keer doe ik dat via de kant van Merelbeke om te controleren of de gesignaleerde witte fiets de verdwenen ghostbike is.

Jawel: daar staat hij. Netjes met blauwwit politielint vastgelegd aan een paal.

IMG_20190729_172514268

Omdat dit met politielint gedaan is, neem ik contact op met de lokale politie. Ze sturen diezelfde avond nog een inspecteur ter plaatse: het lint is niet van hen. Nadat ik de bewijzen doorgestuurd heb dat het wel degelijk om ‘onze’ ghostbike gaat, wordt die door de politie opgehaald en in het kantoor in Melle gestockeerd tot ik tijd heb om erom te gaan.

De vraag is: wie doet zoiets? Het gaat alvast niet om ‘even lenen’, want de fiets lag vast met een ketting en is duidelijk herkenbaar als ghostbike. Neen: de ketting is doorgebroken, het plaatje van de fiets gehaald. Wie het ook deed, hij/zij trapte op vele harten. De dader heeft blijkbaar geen greintje respect voor iedereen die de ghostbike ziet als een plek om herinneringen aan een dierbare op te halen.

Gelukkig was hij/zij zo vriendelijk om de fiets netjes aan de kant te zetten.

De vorige diefstal (fiets voor Vic Tack, Mariakerke) werd gepleegd door enkele beschonken, baldadige tieners, die geen enkel benul hadden van wat ze gedaan hadden. De manier waarop het deze keer gebeurde, duidt er – volgens mij toch – op dat de dief niet beschonken was; kijk naar de manier waarop de fiets achtergelaten werd. Hij/zij was ook niet baldadig, want de fiets is – gelukkig – ongeschonden. Het moet wel iemand geweest zijn die enkel aan zichzelf dacht; die totaal geen rekening hield met het feit dat hier een monument, een symbool, gepikt werd. ‘Ik moet naar huis en heb een fiets nodig’, was vermoedelijk de enige motivatie. Hoe egoïstisch kan je zijn…

We zullen wellicht nooit te weten komen wie dit deed. Maar indien de dader dit leest, kunnen we maar hopen dat hij/zij beseft wat hij/zij eigenlijk deed.

De les die ik eruit leerde: vanaf nu zorgt Fietsersbond Gent ervoor dat de ghostbikes enkel nog monumenten zijn. We zorgen ervoor dat met die fietsen niet kan gereden worden. Ik heb er alvast de fietsketting afgehaald.

Dodenwake Thibault Joncheere

Fietsersbond Gent gaat verder met de trieste traditie van dodenwakes voor fietsers die omkomen in het verkeer. Woensdagavond 8 mei 2019 organiseerden we in alle luwte een dodenwake ter nagedachtenis aan Thibault Joncheere, die op 23 februari stierf na een fietsongeval in de nacht van 21 op 22 februari 2019.

08mei19, Kramersplein
08mei19, Kunstlaan
08mei19, Kortrijksesteenweg
08mei19, Kortrijksesteenweg


We organiseerden deze wake met de ouders en de vrienden van Thibault. Thibault viel om een onverklaarbare en onbekende reden ter hoogte van de spoorviaduct van de Kortrijksesteenweg. Uit het onderzoek bleek dat er niemand anders bij het ongeval betrokken was, een eenzijdig ongeval dus. Als orgaandonor heeft Thibault zeven andere levens gered.

08mei19, Kortrijksesteenweg
08mei19, Kortrijksesteenweg


Als nagedachtenis aan Thibault plaatsten we een ghostbike vlakbij de plaats van het ongeval.

08mei19, Kortrijksesteenweg

Dank aan de Gentse Politie voor de ondersteuning.

De buurvrouw

Op weg naar huis staat links in de verte een ziekenwagen dwars over de weg.
Het zal toch niet waar zijn?
Doet de Dampoort alweer haar rotte reputatie “eer” aan?
Naar huis, of toch even passeren?
Een witte 4×4 van een duur Duits merk met een dure nummerplaat staat voorbij het het kruispunt, iets verderop.
Schuin.
Een vrouw wordt door ambulanciers verzorgd.

02apr19, Antwerpenplein

Hoe zou het haar zijn?
Op HLN.be wordt de chauffeur geprezen omdat hij geen vluchtmisdrijf pleegde.

02apr19, Antwerpenplein

Maar ik ken dat kapsel… en die jas… het is precies een buurvrouw uit de straat…
Jawel ze is het.
Dju!

Dag mevrouw, hoe is het?
Oh, zijdet gij?
Gaat het?
Geen pijn pijn aan uw hoofd?
Mijn hoofd is goed, maar zovéél zéér aan mijn been!
Hij – den dienen daar- kwam veel te rap van de Dampoort, en hij had mijn achterwiel mee!

Zal ik uw man verwittigen?
Jaaaa, want hij neemt zijn telefoon niet op.
Zeg me nog eens uw huisnummer?
…… Ja, en zegt hem dat ik mijn papieren niet mee heb.
Mijn been doe zo zeer.

Het been is ingepakt.
Een ambulancier brengt haar hoofd omhoog, waarbij ze roept van de pijn.
Naar welk ziekenhuis wordt mevrouw gebracht?
Ik woon in haar straat, en zal haar man verwittigen.
Sint-Lukas.
De politie arriveert.

Ik breng mijn fiets naar huis, omhels mijn teerbeminde -die naar haar werk vertrekt- een paar seconden langer dan bij andere thuiskomsten, vertel haar nog snel het verhaal, stap naar het huis van de buurvrouw, en vind de man niet thuis.
Ook de directe buren kunnen me niet helpen.
10 à 20 minuten later zie ik hem wel, hij komt dan net met per fiets terug van het kruispunt.
Ik vraag of er overtreden snelheid in het spel was?
Hij reageert innemend en rustig: “Ik ken de omstandigheden niet, laat ons afwachten.”

Ik ga naar huis, eet, en zet de tv aan.
Het is De afspraak, bekijk het hier.
Het gaat over Brussel.
Maar even vaak over de rest van het land.

02feb19, De Afspraak

Daar vallen zinnen als:
– Autodoorstroming is belangrijker dan verkeersveiligheid.
– Het gaat over hoe wij als maatschappij onze stad, onze samenleving inrichten.
– Met de groei van onze steden moeten we gewoon het autoverkeer gaan beperken.
– Over 50 jaar kijken we terug naar deze tijd, en kunnen mensen zich niet voorstellen hoe roekeloos we met onze kinderen, met onze infrastructuur zijn omgegaan.
– Het is niet omdat je op een fiets zit dat je een heilige bent.
– Het ISA-systeem geeft aan als je te snel rijdt.
– Apparatuur om te verkennen, om te zien of er voetgangers zijn, kosten héél kleine bedragen; daar kan een sierstrip op een auto een veelvoud van zijn.
– Waarom kan je een auto kopen die 300 kilometer per uur kan rijden?
– Het enige alternatieve politieke objectief is nul verkeersdoden.
– Hoffelijkheid is iets ontzettend belangrijk.
– De politiek van de hoffelijkheid kan moeilijk rechtstreeks geimplementereerd worden in de geesten van de mensen. Je moet het doen via de ruimtelijke infrastructuur, politietoezicht en technologie in de auto’s. Hopelijk krijg je zo de hoffelijkheid.

Buurvrouw is een niet assertieve fietser.
Steeds op haar hoede.
Steeds traag.
Vaak zie ik haar te voet oversteken.
En toch…
Ze leeft nog, en daar ben ik blij om.

18 na 1.
Buurman mailt.
Ben net terug van het ziekenhuis.
B stelt het relatief goed.
Ze heeft wel een complexe breuk van het bovenbeen.
Voorlopig hangen er gewichten aan en normaal wordt ze morgen geopereerd.

Had ISA dit ongeval kunnen voorkomen?

Boodschappen uit fietswoestijn Oostakker

Vrijdagavond stond ons hart weer stil.

24feb19, Hogeweg

Een vrachtwagen reed een fietster aan.
Twee fietsters stuurden Fietsbult een boodschap.

——————————————————————————————-

Daarnet gebeurde het zoveelste (wellicht dodehoek)ongeval aan het Gentse kruispunt Grondwetlaan-Hogeweg-Bernadettestraat.

24feb19, Hogeweg / Bernadettestraat

Een drietal jaar geleden overleed daar een fietser onder een containerwagen.
Daarstraks zelfde situatie, andere hoek van het kruispunt.
Ik vrees het ergste.

Het is een van de gevaarlijkste kruispunten die ik ken in Gent, misschien omdat ik er zelf alle dagen voorbijkom.
Massa’s scholieren (van Visitatie en Edugo) nemen die route in twee richtingen, daarenboven veel zwaar verkeer naar de haven via de Hogeweg.
Onbegrijpelijk dat dit kruispunt nog niet conflictvrij werd gemaakt.
Zit dit in de plannen, samen met de aanleg fietsstraat binnenkort?
In dit verband: ik stel de laatste jaren vast dat veel mensen niet meer stoppen of zich opzij zetten als de hulpdiensten eraan komen.
De ambulance die op weg was naar dit ongeval moest bijna andere fietsers omver rijden aan de Dampoort omdat die gewoon bleven doorfietsen.
Individualisme ten top!

Annelies De Waele

————————————————————————————————————————-

Beste,

vandaag vernam ik dat er opnieuw een zwaar accident is gebeurd op grens Oostakker / Sint-Amandsberg.
Mijn vriend en ik zijn 1 jaar geleden verhuisd van Gent naar Oostakker en we staan versteld van de afwezigheid van fietspaden en fietsveilige infrastructuur.

Mijn vriend doet dagelijks de tocht naar de Wiedauwkaai, een ramp…
Motorstraat, Hogeweg is onverantwoord om te nemen.

24feb19 , Hogeweg / Motorstraat / Farmanstraat

24feb19 , Hogeweg / Farmanstraat

Dagelijks brengen wij onze zoon van 6 maand naar de crèche.
Het is met de fietskar de hel om de Groenstraat te doen.

Dagelijks ga ik met de fiets richting Ghelamco.
Ik passeer het kruispunt waar vandaag het zware ongeval gebeurde, maar ook de Waterstraat is echt gevaarlijk.
Automobilisten rijden je liever van de weg dan je veilig te laten rijden.

Dagelijks heb ik het gevoel dat ik moet vechten met mijn fiets.
Ik besef dat jullie niet alles kunnen veranderen maar voor ons is Oostakker echt wel achter op vlak van fietsinfrastructuur.
Volgens mij is er geen enkele deelgemeente zo slecht aan toe.
Hopelijk kan dit via jullie de nodige prioriteit krijgen.

Groetjes,
Marij

Eén jaar

Wat schrijf je over verdriet?
Wat schrijf je over woede?
Wat schijf je over de meest pure vorm van machteloosheid?
Nikita Everaert stierf een jaar geleden op een verwaarloosd kruispunt in Oostakker een volstrekt onnodige dood.
Een zwart punt werd zwarter dan zwart.

19feb18, Antwerpsesteenweg

Vandaag reed ik met de auto naar Bassevelde.
Mijn bejaarde ouders verhuisden vorig jaar naar een assistentieflat.
Ik ben er al een paar keer naartoe gefietst.
En ik rij er af en toe met de auto heen.
Op zo’n ritten snap ik méér dan ooit in wat voor fietsgevaarlijk land we leven.
Mijn doorsnee leven speelt zich af in een stukje stad waar er voor fietsers elke maand, soms elke week, zaken verbeteren.
Gent is nog steeds geen fietsstad, maar er wordt hard aan gewerkt.
Het stadsbestuur heeft zes jaar geleden de schuchterheid laten varen om een fietsbeleid met hoofdletter F te voeren.
Schepen van Mobiliteit en Openbare Werken Watteeuw voert een beleid dat werkt aan een stad met méér voetgangers, fietsers en openbaar vervoer.
Auto’s zijn er niet ongewenst, hun dominantie en dodelijke snelheid is dat wèl.
Wie 7 jaar geleden Gent verliet komt terug in een leefbaarder stad.
Buiten de R40 is dat nog niet ècht voelbaar.
Wie de grote stad verlaat komt helemààl terug in een autodominant land.
Moordstrookjes alom op de gewestwegen.
Of erger: een slingerende N-weg zonder voet- of fietspad.
Kan er me iemand vertellen hoeveel kilometer N-wegen er nog in deze staat zijn?
Hoeveel kilometer N-wegen zijn er de afgelopen 10 jaar fietsveilig gemaakt?
Bespaar me het riedeltje van moeizame onteigeningen.
Bespaar me het riedeltje van “je kan niet zeggen dat er niks gebeurd is”.
De realiteit is: tot nu toe zijn veilige N-wegen géén/géén Vlaamse topprioriteit.
De hoofdfocus zit nog steeds op de autostrades.
Daar gaat op àlle vlakken het grootste wegenbudget naartoe, dat tonen we binnenkort.
Er zijn verdienstelijke projecten.
Het blijven korreltjes.
Een korreltje hier, een korreltje daar: kijk eens wat we doen!
Want er zijn nog honderden / honderden rotte fietsplekken, waar de factor geluk je veilig naar huis brengt.
Niet de factor veilige infrastructuur.

Ik woon vlakbij een kruispunt op de R40 dat een zwart punt was.
Het verdween van de lijst met zwarte punten zonder dat er één steen verlegd werd.
We lazen mails met beloftes.
Niks.
Ondertussen staat het kruispunt wéér op de zwarte lijst.
Na het drama met Nikita laaide een discussie op over die lijst.
Ik heb niet gevoel dat het beleid in Brussel ondertussen fundamenteel anders is.
Ik heb niet het gevoel dat er definitieve lessen getrokken zijn, die een snelle omslag zullen teweegbrengen.
Toen ik de minister afgelopen zomer hierover beschaafd aansprak focuste hij op “persoonlijke verantwoordelijkheden” van weggebruikers.
Niet op “ministriële verantwoordelijkheden”.
Niet op het hopeloos achterhaalde verkeerslichtenbeleid.
Niet op het tekort aan mankracht en middelen, 100% zijn bevoegdheid.
Kortom, verkeersveiligheid op zijn Vlaams: “we doen wat we kunnen”.
Wat Wetstratees is voor: “het is -zoals zoveel zaken- wel belangrijk, maar géén topprioriteit”.
Op één punt heeft de minister gelijk: nog teveel mensen kijken louter naar hun eigen mobiliteitscomfort (en -gewoontes), niet naar wat we samen nodig hebben.

05maa18, Antwerpsesteenweg

Afgelopen jaar mocht de Fietsersbond mee aan tafel zitten op een paar GBC’s.
Dat zijn Gemeentelijke BegeleidingsCommissies, waar (voor)ontwerpen intens besproken worden.
Aan tafel zagen we gedreven en gemotiveerde ambtenaren en ontwerpers.
We zagen het voorontwerp voor de heraanleg van het vervloekte kruispunt.
We hebben onze dank uitgedrukt voor de inspanningen om dit dossier op te pakken, en van 0 te herbeginnen.
We hebben de goede zaken in het voorontwerp benoemd, die waren hoopvol.
We hebben ook benoemd waar het ontwerp faalde, waar fietsers nog stééds het risico liepen om in de zij of in de rug aangereden te worden door afslaand autoverkeer.
En we hebben op een rationele manier een dringende vraag gesteld: maak alsjeblieft èlk nieuw wegenontwerp zodànig veilig dat je er als ontwerper je eigen kinderen zelfstandig durft laten fietsen.
Met minder nemen we geen vrede, dat beloofden we de ouders van Nikita.

05maa18, Antwerpsesteenweg

=> De toespraken op de dodenwake van 6 maart 2018
=> De open brief aan minister Weyts

Gentse Feesten 2018 (5)

Gentse Feestenburgemeester Christophe Peeters (Open VLD) vond het nodig om een persoonlijke aanvaring met een hufter op een fiets op te blazen tot een case van testmarketing.
Citaat: “Maar misschien moeten we daarover nadenken om de Gentse feesten vanaf 13 uur vrij te maken voor alle voertuigen, dus ook de fietsers. Het is tijd dat we nozems op twee wielen aanpakken.”
Het zijn bijna verkiezingen.
Hoe reageert mijn achterban?

Ondertussen werd nogmaals pijnlijk duidelijk waar de zware ongevallen gebeuren: op onze oudbollige kruispunten waar groen licht wil zeggen dat je risico loopt.
Deze zondagnamiddag was het alwèèr van dat.
Een vrouw van 27 werd aangereden door een afslaande auto.

22jul18, Brusselsesteenweg

22jul18, Brusselsesteenweg

22jul18, Brusselsesteenweg

Het kruispunt Brusselsesteenweg met de op- en afritten van de E17 is een Russische roulette.
Er zijn geen aparte fases groen licht voor fietsers en voetgangers.
Autodoorstroming is de topprioriteit.
Dat wil zeggen: afslaand autoverkeer kan fietsers met groen licht dwarsen.

22jul18, Brusselsesteenweg

22jul18, Brusselsesteenweg

Een aanslag op het gezond verstand, én op fietsers.
Het beleid analyseert zo’n ongevallen als een menselijke fout, wat het ook is.
Wij analyseren dergelijke kruispunten als totaal foute infrastructuur.
De mama van Nikita Everaert vat het 100% samen: “hoe leg je aan een kind uit dat groen onveilig is?”

Wordt het geen tijd dat Gent alle kruispunten zelf aanstuurt?