Home

Angst

29 mei 2008

Iets persoonlijks. Let it be.

Onze oudste dochter wordt vandaag 18. Rechten, plichten, vreugden, … een Mijlpaal voor haar en voor ons.

6 jaar geleden ging ze naar “De Grote School”. Dat was ook een Stap. Ik maakte me geen zorgen over haar overstap naar de  grote school, wel over de -letterlijke- weg ernaar toe. 12 jaar geleden kwamen we in deze buurt wonen omwille van dochter nummer drie, omwille van vrienden, èn omdat we gelezen hadden dat er vanuit de buurt een Veilige Fietsverbinding met de Mooie Stad over de Grote Weg -de R40 (kleine ring)- gepland was  . We kozen heel bewust om in De Stad te blijven wonen. Zo zouden we nooit twee autodingen nodig hebben, één was al meer dan genoeg. We verbouwden het huis op een fietsvriendelijke manier. De souterrain werd deels een fietsparking, met een helling tot aan de voordeur. De aannemer verklaarde ons zot: daar kon je toch een garage van maken? We kozen een lagere school vlakbij, zodat de 3 dochters step by step konden leren zelfstandig naar school te stappen en te fietsen. Oehlala!! Dat was al geen kattepis: de Dendermondsesteenweg was een Gevaarlijke Oversteekplaats, en na een paar werken aan de Dampoort evolueerde onze straat tot bypass, met ochtend- en avondfiles tot gevolg. De vrienden aan de overkant bezoeken werd bijwijlen een avontuur.

Terug naar 6 jaar geleden: de verkeerssituatie stadinwaarts was geen sikkepit verbeterd, integendeel. Dochterlief weigerde na een paar weken nog de Trage Bus naar de Grote School te nemen. De bus zat overal vast in het verkeer, en ze moest er vroeger voor opstaan. Ze wilde met de fiets. De geplande veilige fietsoversteek van de ring bleek een fabeltje: de NMBS dìt, en het winkelcentrum dàt…  . Ik werd een Bange, Bittere vader, die scherpe mails naar het stadsbestuur stuurde. Want was het Autoverkeer niet vreselijk dominant geworden in ons straatbeeld? En was die fietsroute vlakbij niet een symbolisch, onveilig ding? En waar blééf die veilige fietsverbinding?  Wrauw!!!

Je kan niet bang en bitter blijven. Dat rijmt niet met opvoeden, laat staan met leven. Pa maakte van z’n oren als dochterlief wééral op het voetpad fietste, maar kon ik haar ongelijk geven? Dochter twee fietste vanaf dag één naar de Grote School, ondanks haar Angst voor Tramrails. Pa leerde dat hijzelf regelmatig de fietslichten van de madammen moest controleren. Een puber ziet dat niet, en doet dat niet. En dat een klassieke dynamo waardeloos is, ook met zo’n antislip-dopje. Velg Naafdynamo’s zijn de toekomst (geleerd van onze overkantvrienden), en sinds vorig jaar de standaard in onze fietswinkel. Dochter drie, tja,…  je leert loslaten, ook al evolueert de fietsinfrastructuur tergend traag. En soms voel je…

25mei08

Vorige week viel dochterlief al fietsend keihard op haar knieën. Ze was met haar wiel in een tramrail gereden. En tiens, eventjes dook die angst weer op. Overleven krijgt een weirde smaak. In onze context gaat overleven niet over “voeden”, maar over “verplaatsen”. De 21e eeuw in een beschaafd, héél rijk land.

%d bloggers liken dit: