Home

Sociaal beleid

19 oktober 2010

Fietsen was in de ogen van sommigen iets “vuur oarme menschen”.
Dat was de beeldvorming in de tweede helft van vorige eeuw, las ik een paar jaar terug in de Gentenaar.
Wie geen auto had, was arm.
Punt.
Dat komt nu terug -of is er nog steeds zo u wil- maar in een andere vorm.

16okt10, 14u41, Sluizenweg


Auto’s en moto’s van bepaalde prijscategoriëen zijn status.
Bakfietsen, racefietsen en mountainbikes -allen in het luxesegment- zijn dat ook.
Jaja, ik weet het: voor sommigen is een dure fiets een goedkopere, milieubewustere of gezondere keuze dan een motor op banden.
Maar het is geen toeval dat Roma-mensen zich ongegeneerd met alle soorten fietsen verplaatsen.
Low-cost is de norm.

Wat is mijn punt?
In een maatschappij waar de kloof arm/rijk groeit is een degelijk fietsbeleid ook een sociaal beleid.

Armoede

10 maart 2010

Stelling: “Fietsinfrastructuur heeft een sociale functie.”

Jonge mensen staan grosso modo vaker voor de keuze: de dure aankoop van een woonst en dan maar géén auto, of toch een auto kopen en dan maar een woonst huren.
We spreken over een jonge “middenklasse”, die bewust kiest voor de stad.
De fiets is voor hen een volwaardig vervoermiddel.
Bakfietsen en lange-afstandsfietsen vervangen deels de functie van auto’s.
Het openbaar vervoer en/of Cambio doet de rest.
De vroegere beeldvorming als was fietsen iets voor arme mensen wordt anno 2010 gecounterd door alle mogelijke schitterende! toeters- en bellen-fietsen:

02maa10, 22u25, Kouter

Dure fietsen smeken om betaalde fietsstallingen.
Arme fietsen smeken om onderhoud.

Ik heb het soms lastig met de stelling dat wie op de Heernislaan gaat wonen toch wéét dat er geen fietspad is, dus niet moet klagen dat hij niet kan fietsen.
Wie zich geen auto kan permitteren heeft hier geen boodschap aan.
Basismobiliteit?

In tijden van verarming heeft fietsen meer succes.
Een fiets is dan helaas soms 2 wielen, een stuur en een zadel, of een wegwerpding:

02maa10, 10u56, Antwerpsesteenweg


Investeren in fietsinfrastructuur is sowieso sociaal zéér verantwoord.
Ik ken mensen die stopten met werken in de haven omdat ze het er ’s morgens véél te gevaarlijk fietsen vonden.
Degelijke fietsinfrastructuur geeft mensen meer kansen.
Of overdrijf/preek ik?

Kan fietsinfrastructuur de wereld redden?
Tuurlijk niet.
Is fietsinfrastructuur duurzaam toekomstgericht?
Vanuit veel standpunten -ecologisch, economisch, sociaal, gezondheid- zeker wel.

Maar al deze bedenkingen verbleken bij het aanschijn van onderstaande taferelen:

10maa10, 14u14, Brussel

Fietstallingen verworden tot slaapvakken.

10maa10, 14u14, Brussel

Armoede

30 januari 2009

Fietsen was decennialang gelinkt aan “arm zijn”. Ik heb me dit lang niet gerealiseerd. Ik las het een 5-tal jaar geleden in de Gentenaar in een interview met Marc Van Hecke.
Misschien is het niet de waarheid. Het is een vermoeden: fietsen uit armoede is back in town.

25jan09, 15u35, Watervlietstraat

25jan09, 15u35, Watervlietstraat


Zondagnamiddag deed ik een fietsronde langs de noordzijde van de Gentse kleine ring R40 met zijn dichtbevolkte wijken errond: de Brugsepoort. Het Rabot. De Muide. Het verbaasde me hoeveel geparkeerde fietsen ik zag, ook kinderfietsen. Veel fietsen tegen gevels. Veel fietsen in de fietsrekken. All over. Al die fietsrekken renderen duidelijk.

Ik hoor vaak commentaar op het fietsstallingsbeleid van overheden. Soms terecht, soms onterecht. Maar dit moet je Gent nageven: in de afgelopen 10 jaar zijn er in alle mogelijke woonstraten van alle mogelijke wijken véél stallingen geplaatst. Het geeft mensen met een beperkte woonruimte de kans hun fiets diefstalbestendig vast te zetten. Gent telt nu eenmaal veel kleine huisjes. Ze ondersteunen een mobiliteitsbeleid in een stad vol studenten. En ze ondersteunen mobiliteit van de grote groep mensen die de statistieken van het armoedebeleid vullen.
Een degelijk fietsbeleid is óók een sociaal beleid.

%d bloggers liken dit: