De afstapziekte

Een grens kan mooi zijn.
Bekijk deze grens:

14nov17, pad zonder naam tussen Edward Pynaertkaai en Ijzerweglaan
14nov17, pad zonder naam tussen Edward Pynaertkaai en Ijzerweglaan

Vandaag was de grens hier, en morgen zal hij – laat ons hopen – weg zijn.
Of elders liggen.
Echt waar: de mens kan véél moois verwezenlijken.
Herfstbladeren ruimen is zoiets moois.
Of ramen wassen.
Of boorden van hemden proper frotten.

De mens doet ook domme dingen.
Zoals dit:

14nov17, pad zonder naam tussen Edward Pynaertkaai en Ijzerweglaan

Er zal wel een reden voor zijn.
Uiterààrd zal er een reden voor zijn.
Niemand vult voor de lol een bestelbon in voor twee borden “fietsers afstappen”.
Niemand stuurt voor de grap een werkman op pad met die twee nagelnieuwe borden.
Het surrealisme heeft zijn grenzen, hé!
Zelfs in België!

Er zal ongetwijfeld diep over nagedacht zijn.
Misschien wel een paar keer lang vergaderd.
Het verslag van de verzekeringsmaatschappij zal op tafel gelegen hebben.
De scherpe bochten zijn bij nat weer gevaarlijk.
Er is slechts één methode: de afstapmethode.

“Fietsers afstappen”, en alle verantwoordelijkheden glijden zo van ons af.
Verkeerspsychologen detecteerden deze afstapziekte op menig fietspad te lande.
Hun voorstel tot remedie is: opvoeden met de “fietsers stapvoets“methode.
Fietsers stapvoets“borden maken iedereen tevreden.
De verzekeringsmaatschappijen.
De bestelboninvullers.
De bordjesfabrikanten.
De paaltjesplaatsers.
En: de mensen om wie het uiteindelijk draait… de fietsers.

14nov17, pad zonder naam tussen Edward Pynaertkaai en Ijzerweglaan

Fietsers moet je in de watten leggen, zo haal je mensen uit de files.

—————————————-

Van: r@gmail.com
Verzonden: maandag 13 november 2017 9:52
Aan: fietsbult@fietsersbondgent.be

Beste,

Ik rijd dagelijks met de fiets van Sint-Amandsberg naar het Miljoenenkwartier (school kinderen). Vandaag zag ik voor het eerst aan de fietsonderdoorgang aan de Edward Pynaertkaai (hier) het verkeersbord ‘fietsers afstappen’. Aan de andere kant staat dit bord ook. Wat is hier de reden voor?

Dit komt me namelijk zeer vreemd voor. Ik passeer hier alleen ’s morgen rond 7u45 en het is er dan bijzonder rustig. Zowel op de fietsbrug als op het pad naast het water is er dan redelijk weinig verkeer. Het lijkt me logisch dat je gezien de beperkte zichtbaarheid niet aan volle snelheid doorvlamt, maar afstappen is zo overdreven dat dit volgens mij niet zal gebeuren, net zoals die borden bij markten en wegwerkzaamheden.

Jullie suggestie om aan te manen ‘stapvoets’ te rijden in dit soort omstandighedne lijkt me veel vriendelijker en logischer voor fietsers…

Ik wil ook nog meegeven dat het fiets/wandelpad dat in het verlengde ligt van deze fietsbrug veel te smal is, en ook vol bladeren ligt. Ik rijd natuurlijk met de breedste bakfiets die er is (om vier kinderen tegelijk te vervoeren), maar toch. Passeren is alleszins niet vlot.

Het zal bij de dienst mobiliteit al wel ergens op een lijst staan, maar eigenlijk zou dit idealiter dubbel of driedubbel (als we mogen dromen) zo breed mogen zijn (net zoals de meeste fietspaden jammer genoeg).

Met vriendelijke groet,

B V E

Kansen (2)

Beschouw Kansen (1) van gisteren, maandag, als een inleiding.
De volgende bijdragen zijn eerder pragmatisch, perfect toepasbaar in alle steden.
Doel: het vervellen van autostad naar fietsstad versnellen.
De overheid speelt een rol: de infrastructuur en wetgeving laten vervellen.
En de weggebruikers spelen een rol: hun gedrag laten vervellen.
Méér fietsers wil ook zeggen: andere gewoontes kweken.
Het doel: minder chaos- en junglegevoelens, meer verkeersveiligheid.

Eerste -eenvoudige- kans voor overheden: stop met de bordjes “Fietsers afstappen” te gebruiken.
Tenzij de fietsers er zelf baat bij hebben.
Zo zal het bordje ook effect hebben, in plaats van deel te worden van de ik-zet-een-bord-omdat-het-moet-chaos.

14aug15, Heerweg-Noord
14aug15, Heerweg-Noord

Gebruik hoofdzakelijk het bordje “Fietsers stapvoets”.
Zo vraag je een aangepaste snelheid.

Anekdote.
Ik fotografeer een wegenwerf, en kom in gesprek met een werknemer op de werf.
Iemand die zaken opmeet.
Zijn stelling is helder: de bordjes “Fietsers afstappen” staan er louter om opdrachtgevers en/of aannemers in te dekken.
Niet om de zaken verkeersveiliger te maken.
Hij kon het weten, verkeersborden regelen was zijn vorige job.
Systeem paraplu, voor àls er ièts gebeurt.
Zich indekken.
De macht van de verzekeringspremies.
De fietsers als figuranten.

Aangepaste snelheid is de toekomst, minstens in de (denser wordende) steden
Dat telt voor àlle vormen van verkeer.
Over autoverkeer en snelheid kennen lezers van deze blog ongetwijfeld alles.
Over fietsers was er in ons landje nog geen nood aan andere fietsgewoontes zoals in Kopenhagen.
In steden (zoals Gent en Antwerpen) is daar duidelijk nood aan.
En laat ons mikken op beschaafde gewoontes.

Waar denk ik bijvoorbeeld aan?
– Als fietsers in de buurt van dwarsende of zwalpende voetgangers komen: snelheid minstens aanpassen, vertragen of ferm uitwijken.

12sep15, Hubert Frère-Orbanlaan
12sep15, Hubert Frère-Orbanlaan

Er snelsnel langs zoeven is van hetzelfde nivo als achter de hoek luid “boe!” roepen. Kans voor de overheid: schilder nu eens consequent zebrapaden op fietspaden.
– Als fietsers in de buurt komen van een bus die stopt naast een fietspad: snelheid aanpassen, eventueel stoppen, of weven, want meestal stappen er mensen in of uit de bus.
Deze die uitstappen zie je moeilijk aankomen.
Er snel langs fietsen is… mmm…. vul zelf maar in.
Kans voor de overheid: maak dit voor (jonge) fietsers duidelijk leesbaar.
– Als assertieve fietsers in de buurt van tragere fietsers komen: snelheid aanpassen.
De incidenten tussen racefietsers en kinderen op de fiets naast hun ouders gebeuren al.

Onaangepaste snelheid was de basis van het conflict over de ribbelstroken op jaagpaden.
Conflicten tussen racers en tragere voetgangers en fietsers.
Het probleem was er wel degelijk.
De uitwerking was klote.
Bordjes “fietsers afstappen” of “verboden voor fietsers” zijn klote.
Je moet fietsen nèt blijven stimuleren.
Maar je moet als overheid wèl aan de mentaliteit werken.
Iedereen traag dus.

Dit is ook een pleidooi om iets te doen met de grijze zone van fietsers op het voetpad.
Stapvoets fietsen legaliseren.
Ik geloof daar in.
Dat kan niet veranderen op een week tijd, niet op een maand tijd.
Maar wel op een paar jaar tijd.
Het zou een frisse wind betekenen.
Weg van het verzuurde 20e eeuwse: “fietsers mogen niet op het voetpad”.
Het duurt nog 70 jaar voor àlle straten in een stad als Gent fietsveilig zijn.
Èn: het zou snelheid centraal stellen op een niet-beschuldigende manier.
Iedereen kan je uitleggen dat een snelle fietser niet kan stoppen voor iemand die uit zijn voordeur stapt.
Een trage fietser wel.
Hoe traag is stapvoets?
Dubbel zo snel als een voetganger.
In mijn wijk zijn er minstens drie plaatsen waar fietsers tijdens de ochtendspits de keuze hebben tussen in de autofile staan / zich tussen de auto’s te wringen, of via het voetpad verder te fietsen.
Je hebt er twee soorten: de stapvoetse fietsers, en de ik-pas-me-niet-aan-ers.
Die laatsten veroorzaken ergernis.
Vroeger een evidentie, want er was géén fietsinfrastructuur.
Nu die infrastructuur langzaam groeit, en het aantal fietsers bij alle leeftijden groeit is dit wel een evidentie.
Maak er een positief verhaal van.
De stapvoetse fietsers zullen blij zijn.
Zij zijn in hoofdzaak niet-assertieve fietsers.
Zij zijn diegenen die je op de fiets moet houden.
Die je moet blijven overtuigen dat fietsen in de stad ok is.

En het ontslaat de overheid niet van de plicht keihard verder te werken aan een andere fietsvriendelijke stedelijke infrastructuur.
Maar het is de uitwerking van het STOPprincipe.
Voetgangers eerst.
Dan fietsers.