Mail: overstroming

Van: L C
Verzonden: dinsdag 11 februari 2020 10:20
Aan: fietsbult@fietsersbondgent.be
Onderwerp: Fwd: Contactformulier Stad Gent

De fietsonderdoorgang op het drukke fietspad langs de Schelde in Gentbrugge ter hoogte van de Bassijnstraat is terug ondergelopen. Bij elk hoogtij is het van dat, maar vandaag is het wel een serieuze plas waar je niet meer met de benen omhoog door kan… Ik heb dit gemeld aan Gentinfo. Foto’s in bijlage. Is er iemand die de stop kan uittrekken?

———- Forwarded message ———
Van: <gentinfo@stad.gent>
Date: di 11 feb. 2020 om 08:38
Subject: Contactformulier Stad Gent
To: cl

Geachte mevrouw
Geachte heer

Uw bericht werd bezorgd aan Gentinfo.
U vindt een samenvatting van uw gegevens terug in het document in de bijlage van deze e-mail. Ofwel komen wij zelf later op uw bericht terug, ofwel zal de bevoegde dienst rechtstreeks met u contact opnemen. U krijgt in elk geval zo vlug mogelijk een antwoord.

Vriendelijke groeten en alvast bedankt voor uw geduld.

Gentbrugge (3)

Manman! Televisie is een sterk medium. Vergeef me deze open deur. Komt u binnen! Zet u, en kijk mee tv!

Wie Joris Hessels theater zag spelen bij Studio Orka, of plaatjes draaien in Radio Gaga wist al dat zijn stem en ogen -samen met bloedbroeder Dominiek Van Malderen- een rechtstreekse lijn hebben met de traanklieren van de modale medemens. En aangezien ik een modale medemens ben zorg ik ervoor om dan een zakdoek bij de hand te hebben.

Daarnet was het weer prijs, maar op een – pwiew!- onverwachts moment. Ongeveer hier:

Dat kwam binnen, zoveel loslaten in een paar seconden. En vooral: zo herkenbaar. Als ouder weet je teveel. Je wéét dat het gevaar begint aan de voordeur. Je weet in welk soort automaatschappij we leven. Het herinnerde me nogmaals aan de jaren dat mijn kinderen begonnen met alleen naar school fietsen. Mijn teerbeminde gebruikt het woord “voorzichtig” hoofdzakelijk aan de voordeur. Ook tegen mij. Veel draait om gedrag. En minstens evenveel draait om infrastructuur. Goede infrastructuur is bedacht door verkeersdeskundigen met diep inzicht in gedrag, en aangelegd door ingenieurs met diep inzicht in constructies.

“Gentbrugge” is strelende televisie. I loved it. Geen grammetje spanning of sensatie. Verhalen over modale medemensen. Gesprekken mèt modale medemensen. Eddy Wally, een lach. Liberia, een traan. Al ben ik over Gentbrugge 769% bevooroordeeld. Na 5 (of was het 6?) woonplekken in 9000 lokte de liefde me in 1989 naar het (toen) grauwste deeltje van Gentbrugge. Jarenlang had ik gefietst tussen de 3 torens van Gent, kop in de lucht, maar voor de liefde van Queen M trok ik volgaarne naar het grijze, lawaaierige rijk van de staalnetten: de Sas- en Bassijnwijk. Kleur was er taboe, want de staalverwerkende fabrieken gaven kleur prompt een grauwe tint. Lady L en Lady T groeiden op in dit “stedelijk herwaarderingsgebied”, en gingen in het hemelse Guldenmeersje naar de kleuterklassen van juf Marijke en juf Monique. Rechtover de kleuterschool stond het enige ècht mooie huis van de wijk. Op één van de heetste julinachten van 1994 werd lady S thuis in de Kerkstraat geboren. Maar we verkochten Queen M haar huis aan twee dames, staken de Schelde over, en gingen vijf straten verder wonen.

Anno 2019 gaat onze plooifiets voor onderhoud naar de fietswinkel waar tot begin deze eeuw een bankkantoor was. In dat kantoor tekenden we in 1995 onze hypothecaire lening. Op dat plein woont nu de Joris zie.

We hadden getwijfeld tussen de stad en het platteland. Het platteland zou betekenen: 2 auto’s, en véél kindertaxiritten. Het werd de stad. Lady S vroeg vorige week op fietstocht naar Bassevelde nog of we ooit overwogen hadden om op den buiten te gaan wonen. Ik vertelde het verleden. Zij vertelde hoe blij ze was dat ze in de stad was opgegroeid. Dat kwam prettig binnen. Even zalig is het dat steeds meer mensen bewust die stadskeuze maken. Elk op zijn/haar manier.

In “Gentbrugge” out Joris zich bijna nonstop als een fietser. Met de fiets naar de bakker. Met de fiets naar de crèche.

Daar is niks speciaals mee. Behalve dat dat in weinig tv-programma’s te zien is, want geen spanning of sensatie. Hier is het simpelweg: evident. Zoals bij steeds meer modale mensen. Benieuwd naar de komende weken “Gentbrugge”!

Meer lezen over Gentbrugge? Op Fietsbult verscheen in 2008: Gentbrugge (1), en in 2014 Gentbrugge (2).

Oh ja, nu we toch over Gentbrugge bezig zijn: deze namiddag zagen we dit Facebookbericht passeren:

Het brokkelviaduct

In een uithoek van Ledeberg gebruikt één of andere autorijschool een stuk onder het viaduct van de B401 als oefenterrein.
Vlak daarnaast volgt het fietspad richting Merelbeke de Bovenschelde.

05jan19, jaagpad Ledeberg

Op het oefenterrein gaat het er soms schools aan toe.
Getuige daarvan de twee naar buiten geplooide afsluitingen, die het fietspad smaller maken:

05jan19, jaagpad Ledeberg

Kwam dat door “schoolse maneuvers”?
Of was het een pedaalstoot bij het schrikken van een vallend brokstukje van de B401?
Wie zal het zeggen?
Zou de rijschool weten dat er soms betonstukjes nederdalen?
Zou Agentschap Wegen en Verkeer het weten?
Zou de NMBS het weten?
Of is dat hun zorg niet, maar die van Infrabel?
05jan19, Frans de Mildreef

Zou de Vlaamse Waterweg weten wat er soms in de Bovenschelde valt?
Zou de Stad Gent weten dat de bewoners van de Meierij in het hetzelfde betonrotschuitje zitten als de Gentbruggenaars naast de E17?
Ik zou het niet weten.

Het viaduct van de grote broer van de B401, de E17, staat al een poos in de schijnwerpers.
De Gentbrugse burgerbeweging ViaduKaduk kaart de bedenkelijke staat van het viaduct reeds een paar jaar aan.
Wie het viaduct bekijkt ziet flink wat betonijzer:

05jan19, Brusselsesteenweg

05jan19, Brusselsesteenweg

Roestend betonijzer zwelt, en duwt zo de buitenste betonschil weg.
Die schil kan als keitjes naar beneden vallen, maar evengoed als scherpe betonschijfjes, of als zware brokken.
Na een bijna fataal incident met een bus van de Lijn kon het Agentschap Wegen en Verkeer niet langer de hete aardappelbrok voor zich uit schuiven.
In allerijl werden de busstalling van de Lijn, de Park & Ride en de fietsenstallingen onder het viaduct ontruimd:

05 jan19, Land van Rodelaan

05 jan19, Land van Rodelaan

De problemen met vallende betonbrokjes situeren zich louter rond de pilaren.
Daardoor kan de doorgang voor fietsers en voetgangers vanuit de parallele straten behouden blijven.
Aan de pilaren naast de Brusselsesteenweg is het andere koek.
Daar werden voor fietsers en voetgangers “veilige doorgangen” gecreëerd.
Die doorgangen voelen wereldvreemd aan.
Ze zijn smal en laag:

05jan19, Brusselsesteenweg

05jan19, Brusselsesteenweg

Bekijk hoe de fietsers zich bukken:

05jan19, Brusselsesteenweg

05jan19, Brusselsesteenweg

“Veilig” is een rekbaar begrip.
De werkmannen deden hun best.
Ze plooiden de uitstekende metalen pinnen, en sierden ze kersboomgewijs met signaallint:

05jan19, Brusselsesteenweg

05jan19, Brusselsesteenweg

Een paar “plafonds” buigen door onder het water:

05jan19, Brusselsesteenweg

05jan19, Brusselsesteenweg

Minstens even belangrijk: niets zegt mij dat hier geen scherp betonblokje door kan suizen.
Van waar haal ik de theorie van de scherpe betonblokjes?
Van het viaduct van de B401 in Ledeberg.
Daar had ik ergens in november al eens een betonschijf zien liggen.
Ik dacht nog: laat me dit aan ViaduKaduk melden.
De E17 en de B401 zijn tweelingbroers van hetzelfde geboortejaar.
Maar er waren dringender dingen aan mijn hoofd.
Pas na het incident met de bus van de Lijn drong de ernst tot me door.
En ik dacht dat de onvermijdelijke en grondige controle door Agentschap Wegen en Verkeer het wel zou vinden.
Maar niet zo.
De betonschijf uit november lag er gisteren nog steeds, samen met een paar kleinere exemplaren:

05jan19, Frans de Mildreef

05jan19, Frans de Mildreef

Wie omhoog kijkt ziet de natte boosdoener, en ook een paar loshangende stukje beton.

05jan19, Frans de Mildreef

05jan19, Frans de Mildreef

05jan19, Frans de Mildreef

05jan19, Frans de Mildreef

Ook hier in Ledeberg zijn netten tegen vallende betonbrokjes nodig.
Er passeren dagelijks honderden fietsers, joggers en wandelaars:

05jan19, jaagpad Bovenschelde

Hoe groot is zo’n vallend betonstuk?
Dat varieert.
Dit zijn de stukken die ik mee naar huis nam:

05jan19

Het kleinste is het scherpste.

05jan19

Het grootste stuk weegt een goede 200 gram:

05jan19

Onder de E17 en B401 lopen verschillende bruggen en viaducten.

Zouden die allemaal nagekeken zijn?
Om u gerust te stellen: aan het viaduct van de E17 met de geplaagde Jozef Vervaenestraat is geen centimeter roest betonijzer te zien.
Hoe herken je een brokkelsteen van een viaduct?
Brokkelbeton heeft meestal een bruinrode roeststreep.
Links een stuk van de Berlijnse muur anno 1990, rechts een stuk van de B401 anno 2018:

06jan19

Je kan mooi de lijn van het vroegere betonijzer in de Berlijnse muur zien.

Meer weten over de Gentbrugse brokkelviaduct?

05jan19, Brusselsesteenweg

Graag stapvoets

Er zijn de werven waar fietsers dan maar een poosje moeten wandelen.
Waarom?
Stel geen vragen, bekijk de beelden:

07apr18, Brugsevaart

07apr18, Brugsevaart

Ok, die container had niks/niks te maken met de werf van de signalisatie.
Er zijn de werven waar signalisatie bouwt aan wederzijds respect:

03apr18, Emiel Verhaerenlaan

Merelbeke station

Merelbeke station ligt op grondgebied Gent.
Of toch minstens het stationsgebouw.
Misschien ligt het perron wel in Merelbeke…
Die hoek van Gent, een drielandenpunt met Melle en Merelbeke, was tot voor een paar jaar het perfecte pleidooi voor fusies op basis van àndere normen dan die van 1977.
Toen fusioneerden het grootste deel van de steden en gemeentes op basis van de bestaande gemeentegrenzen.
Deze hoek van Gent zit nokvol spoor- water en autowegen:

Misschien waren hier andere, rationeler te beheren gemeentegrenzen te verzinnen.
Want was deze bestuurlijke versplintering niet één van de hoofdoorzaken van de verwaarlozing van deze uithoek van Gent, Melle en Merelbeke?
Maar kijk: na jaren van versplinterde fietspadingrepen en –ingreepjes -soms grappig, soms triest- gaat het aan die kant van Gent eindelijk-eindelijk de goede richting uit.
Zo gaat volgende week de Gentse entree van de Hundelgemsesteenweg op de schop.

27jul17, Hundelgemsesteenweg

27jul17, Hundelgemsesteenweg

27jul17, Hundelgemsesteenweg

We schreven erover in 2008.
De titel zegt alles: 150 meter.
Het was en is een schande van een missing link.
De Fietsersbond haalde het jarenlang aan als voorbeeld van hoe Gent het vooral niet moest doen.
Maar tegen eind dit jaar wordt fietsen voor Gentenaars en Merelbekenaars er een pak veiliger.
Daarna volgt hopelijk snel de heraanleg van de tramlijn van Botermarkt tot Moscou, want de Jozef Vervaenestraat is een even grote schande als de Hundelgemsesteenweg.
En de staat van het asfalt richting Botermarkt evolueert naar solidariteit met de Vervaenestraat:

27jul17, Hundelgemsesteenweg

Terug naar het begin, wat dat is goed nieuws.
Begin juli is de missing link vlàk voor het stationsgebouw van Merelbeke Station deskundig weggewerkt:

23jul17, Mellestraat

23jul17, Mellestraat

Nieuw in Gentbrugge

Ruimte is alles.
Met een fiets een weg van meer dan 10 meter breedte dwarsen wordt zoveel veiliger als er een middeneiland is, en auto’s in elke richting maar één rijvak hebben.
Ik ervaar dat dagelijks aan de Jan Delvinlaan.

Gentbrugge heeft een autostrade met daaronder een spoorweg met dààronder nog een steenweg en een kluts gemeentewegen.
Wegen gebouwd als knikkerbanen in het zand op het strand van Middelkerke.
Mobiliteit in etages / verdiepingen.
Racebaantjes stapelen.
Afgelopen eeuw waren planners en wegenbouwers daar sterk in.
Allemaal droomden ze mee met de Franse architect Le Corbusier.
De brave man had mooie ideeën, en overdreef als een parvenu.
Een soort van tè utopisch vooruitgangsdenken.
Stapelen in beton voor gevorderden.
Bekijk dit plan voor een parkeergarage over de Seine in Parijs:

22apr17, Gemeentemuseum Den Haag

Van bovenaf bekeken is dit een estetisch object.
Maar beeld je deze molog in, zwevend boven de kronkelende Seine…

Ondanks dat racebaantjes stapelen bleef er voor fietsers in het Gentse vooruitgangsdenken decennia lang geen plaats over.
Want fietsen was toch iets voor arme mensen?
De huidige generatie stedebouwkundigen en mobiliteitsplanners hebben dus veel kromme ideeën / vlakke asfaltvlaktes recht te zetten.
In Gentbrugge loopt een werf om doorheen de Land van Rodelaan een veilige fietsoversteekplaats te leggen.
Dit is de zone:

Het zou me niet verbazen mocht de Oude Brusselseweg ooit een fietsstraat worden, een fietsas van Melle tot hartje Gent:

02mei17, Oude Brusselseweg

02mei17, Oude Brusselseweg

02mei17, Oude Brusselseweg

Realitycheck… ogen dicht… dit was het voorheen:

Oude Brusselseweg cfr Google, augustus 2014

Dit is de oversteekplaats:

02mei17, Oude Brusselseweg / Land van Rodelaan

02mei17, Oude Brusselseweg / Land van Rodelaan

02mei17, Oude Brusselseweg / Land van Rodelaan

02mei17, Oude Brusselseweg / Land van Rodelaan

02mei17, Oude Brusselseweg / Land van Rodelaan

02mei17, Land van Rodelaan

02mei17, Land van Rodelaan

02mei17, Land van Rodelaan

Ook hier weer: kinderen met blinkend nieuwe fietshelmen, omringd door een ijverig wijzende ouder.

02mei17, Land van Rodelaan

02mei17, Land van Rodelaan

Toeval?
Inbeelding?
Of ook hier het Circulatieplaneffect?

02mei17, Land van Rodelaan / Henri Pirennelaan

02mei17, Land van Rodelaan / Henri Pirennelaan

02mei17, Henri Pirennelaan

Het kruispunt Henri Pirennelaan / Watertorenstraat is nog een werfzone:

02mei17, Henri Pirennelaan

02mei17, Henri Pirennelaan

Wie wil er nog terug naar dit?

Land van Rodelaan cfr Google, augustus 2014