Home

In deze reeks: waarnemingen van een fietser die zich afvraagt hoe hij aan de overkant moet raken.


Aflevering 3:

Deze keer wil ik van Ham of Désiré Fiévéstraat, richting Bataviafietsbrug (naar Weba, haven, Oostakker of om de Dampoort te vermijden).

Maar eerst dus die drie rijstroken van de R40 oversteken:

Ham – R40 Stapelplein

Er staan verkeerslichten voor de auto’s op de R40, maar als overstekende fietser moet je ook hier gissen wanneer die weer zullen beginnen rijden.

Een niet-assertieve fietser kijkt dan naar de oversteekplaats voor voetgangers aan zijn linkerkant, met drukknop. Om daar te raken moet je eerst 20 meter in tegenrichting stappen, met een oversteek zonder zebrapad. Riskeren om op een hoopje gereden te worden door rechts afslaand autoverkeer?

Ham – R40 Stapelplein

 

R40 Stapelplein – D. Fiévéstraat – Ham

 

Duidelijk? Veilig? Voor mij niet.

door Annelies De Waele

Het is zomer, er is zon, het is zwoel, de wereld is mooier, je fietst naar de Gentse Feesten. Veel mensen fietsen naar de feesten, er zijn massa’s fietsers, het is heel tof dat zoveel mensen nu met de fiets komen. Een nieuwe generatie is opgestaan. De fietsgeneratie. Dat hoop ik althans.

Dus fietsen we rustig en gezwind naar de Feesten, fietsen in Gent is leuk!

Tot we gisteren aan de Kemelbrug komen. Een bus komt van rechts, uit de Ham, zo’n lange bus. We laten hem even zijn ding doen, zo’n gevaarte besturen is niet licht en hij komt van rechts. Dan willen we doorrijden, richting brug. Maar na de bus komt nog een kleine auto. Hij rijdt niet, hij scheurt, hij drukt ineens nijdig op het gaspedaal. Hij komt uit de Ham en hij wil meteen weer de Ham in, dus neemt hij in volle snelheid een haarspeldbochtje, rond die vluchtheuvel. En rijdt ons bijna van de weg.

.

.

Ik ben een snelle fietser die zich aan de regels houdt. Ik zal nooit voetgangers van de weg maaien, maar zal hen wel duidelijk maken wanneer ze me in de weg lopen – op het fietspad bijvoorbeeld. Tring tring!
Voetgangers lopen vaak op fietspaden, te vaak.

Doorgaans ben ik ook een verfijnde fietser.

Maar als zo’n gefrustreerde flurk – mijnheer was geïrriteerd omdat het verkeer daar wat stropte (’t Is Gentse Feesten, mijnheer. De stad moet behoorlijk wat mensen en voertuigen slikken, mijnheer.’) – mijn benen en leven bedreigd, dan komt het beest in mij boven.
‘Klootzak!’ roep ik, terwijl iedereen rondom ons het kan horen. Er zijn op dat moment nogal wat mensen in de buurt. Verfijnd en vrouwelijk is het niet, dat gescheld, maar het overvalt je soms echt als je de schrik van je leven opdoet, als je in het nauw wordt gedreven. Zijn raampje staat open, hij heeft me gehoord. Of hij het woord heeft begrepen, weet ik niet. Hij kijkt boos, opgefokt, nijdig. Niet naar mij. Naar zichzelf. Denk ik.

Waarom ik dit schrijf?
Omdat ik het stilaan beu word.
Omdat dit niet af en toe gebeurt, maar zeer regelmatig: dat auto’s en moto’s je als fietsers bijna respectloos van de weg maaien, je de pas afsnijden (‘nog snel snel naar rechts, voor die fietser zijn wielen’). Er gaat geen dag voorbij of ik zie mensen achter het stuur bellen met hun GSM (‘je merkt zo dat ze met hun gedachten elders zijn’), hun richtingaanwijzers niet gebruiken, te snel rijden (dat vooral), geen plaats maken voor fietsers om rechts aan een verkeerslicht aan te schuiven als er een fietspad ontbreekt, op het fietspad parkeren, …
Als je dat dag in dag uit meemaakt, wordt het op de duur lastig.
Het is een beetje zoals met een peukje of een blikje op de openbare weg gooien: ‘Het is de eerste keer dat ik op een fietspad parkeer, madam’. ‘Ja, mijnheer, maar ge zijt al de 10e deze week die mij op deze manier in gevaar brengt. Snapt ge dat een fietser dat beu wordt, mevrouw, mijnheer’.

Ik fiets sinds mijn twaalfde door Gent, ik ben een gepassioneerd tweewielster, maar soms ben ik bang dat ik mijn ros in de stad aan de kant zal laten staan. Uit schrik.

‘Koop een fietshelm’, zeggen kenners.
Akkoord, maar wat is het volgende?
Armbeschermers, kniebeschermers, een harnas?
En het kan ook niet de bedoeling zijn dat alle fietsers een cursus yoga moeten gaan volgen om ‘zen’ te blijven op de fiets. Want ‘klootzak’ roepen zou ook wel eens slechter kunnen aflopen…
Al moet je dat ‘zennen’ vooral doen voor jezelf.
Ik merk de laatste jaren dat ik vooral last heb van niet-zennigheid wanneer ik in de stad op de fiets zit. Dan gaat mijn zennigheid verloren.
Maar misschien blijven we met zijn allen, de fietsers, net té zen. Misschien moeten we met zijn allen, met al die fietsers een keer heel hard roepen.
Dat we al die klootzakken die denken dat de weg van hen alleen is en die denken dat een auto een stuk van zichzelf is, beu zijn.

Het gaat niet over auto’s, het gaat erover dat bepaalde mensen te weinig empathie en verantwoordelijkheidszin hebben om zo’n gevaarlijk ding te besturen. Want veel chauffeurs zijn ook hoffelijk, en houden zich aan de regels. En ja, er zijn ook veel fietsers die ik af en toe van hun zadel zou willen sleuren en eens hun hoofd tussen hun twee oren zou willen zetten.

Het ergste zijn mensen die zelf nooit een fiets beklimmen. Hun empathie met de zwakke weggebruiker staat op een lage pit, is nul komma nul.
Wij moeten een helm kopen? Awel, laat die mensen eens een inleefcursus doen!
En sla hen om de oren met de gevolgen van hun egoïstisch en onbeschaafd rijgedrag: verlamde ledematen, geamputeerde fietsers, kinderloze ouders.

En leer hen vooral dat een auto geen verlengstuk is van hun lijf. Het is gewoon een blikken doos op vier wielen met een motorke erin. Als je daar je identiteit moet op bouwen, ben je toch maar een zielepietje.

Misschien moeten wij fietsers met zijn allen wat citaten uit de film ‘Aanrijding in Moscou’ van buiten leren, die we op gepaste momenten kunnen inzetten.

“Gij zit daar hoog en droog in uw cabine maar ge ziet niet wat dat er rond u gebeurt. Kust mijn kloten!”

Wie ondertitels nodig heeft:

Bike to work

19 december 2012

Afgelopen zomer botste ik in Ham op deze aangename verrassing:

23aug12, 15u02, Ham

23aug12, 15u02, Ham

23aug12, 15u02, Ham

23aug12, 15u02, Ham

23aug12, 15u02, Ham

23aug12, 15u02, Ham

Milliken is een textielbedrijf middenin de stad.
De fietsstalling wordt goed bewaakt.
De camera werkt.
Na amper één foto kwam er al iemand uit een buro om uitleg vragen.
Het duurde zelfs even om toestemming te krijgen om foto’s te nemen.

Werknemers van Milliken worden gestimuleerd om met de fiets naar het werk te komen.
Sommigen komen van ver.
Dit persbericht van de Fietsersbond bevestigt die evolutie:

4000 werknemers van 200 ondernemingen fietsten tussen 19 november en 14 december mee met de Winter Trophy van Bike to Work. Het doel: met zo veel mogelijk collega’s zo veel mogelijk dagen naar het werk fietsen. In elke wedstrijdcategorie (volgens het aantal werknemers) wint één onderneming een Fixit fietsherstelzuil.

Dieter Snauwaert, coördinator van Bike to Work: “Met de Winter Trophy willen we de Belgische werknemers motiveren om ook in de winter zoveel mogelijk naar het werk te fietsen. Dit gebeurt in nauwe samenwerking met de werkgevers. We ondersteunen hun inspanningen met affiches en banners. De website http://www.biketowork.be werd in een winters kleedje gestoken en elke week werd er een tussenstand gepubliceerd.”

De winnende ondernemingen zijn:

Categorie S (1-99 werknemers): Wijkgezondheidscentrum Rabot vzw
Categorie M (100-799 werknemers): Gemeentebestuur Laarne
Categorie L (800-3499 werknemers): Stad Mechelen
Categorie XL (3500+ werknemers): ArcelorMittal Gent
Zij winnen elk een Fixit fietsherstelzuil. Met de herstelzuil kan je eenvoudig kleine herstellingen uitvoeren. In overleg met de winnende ondernemingen wordt de herstelzuil eind januari geïnstalleerd en zal de pers uitgenodigd worden om de prijsuitreiking bij te wonen.

OVER BIKE TO WORK

Voor werkgevers en werknemers is de fiets in het woon-werkverkeer een duurzame keuze. Bike to Work zet sinds april 2009 meer Belgische werknemers op de fiets en brengt het voordeel voor de individuele werkgevers in kaart via uitgebreide rapportage. 17.500 werknemers en 300 ondernemingen fietsen mee.

Werknemers registreren zich gratis op de drietalige website www.biketowork.be. Als ook hun werkgever geregistreerd is, genieten ze vanaf dan van een uniek fietspuntensysteem met voordelen, de Bike to Work-wedstrijd, ondersteuning in de winter en praktische tips.

Twee eerste prijzen in 1 stad, dat geeft hoop.

%d bloggers liken dit: