Delen

Internetfora van kranten kan je lezen als riolen.
Noem het een parade van de onderbuik.
Soms wordt er op fietsers gescholden als waren het pedofielen.
In deze reeks is men nog zachtzinnig.
Nu, fietsers zijn niet heilig.
Het is vaak een goede zaak dat sommige dames en heren fietsers zich niet met een auto verplaatsen, want dan kwamen er zéker brokken van.
Dat is de F1-klasse, een zeer kleine minderheid.
Meestal te zoeken in de leeftijdsklasse tussen humaniora en eerste kind.
Zullen in hun latere leven ooit hun rijbewijs verliezen wegens overdreven snelheid.
Radeloos roekeloos.

Daarnaast zijn er de angsthazen.
Haastig, maar bang om zich tussen het autogewriemel te begeven.
Gelukkig maar: allert genoeg om voetgangers niet aan te rijden.
Als iemand uit zijn voordeur stapt scheelt het soms niet veel, zelf al meegemaakt.
Leeftijdsklasse: tussen tweede humaniora en tweede kind.
Zij zijn de lakmoesproef voor gemengd verkeer.
Waar je hen op het voetpad treft durft de niet-assertieve fietser zich enkel te verplaatsen met de auto.
Ik wil hiermee zeggen: gemengd verkeer wordt door fietsers vaak aangevoeld alsof ze rijdende snelheidsremmers zijn.
Niet-assertieve fietsers haken hierdoor af.
Terug naar de auto, zeker ouders met kinderen.
Bij angsthazen treedt het domino-effect in werking, je weetwel, zoals bij dominosteentjes.
Deze domino-fietsers zoeken een veiliger ruimte op: het voetpad.
In plaats van fietsers komen nu voetgangers in de verdrukking.
Exit het STOP-principe.
En dat kan de bedoeling niet zijn.
Voetgangers gaan voor.

Een beleid dat fietsen en stappen wil stimuleren geeft beide weggebruikers -waar mogelijk (jaja, een rèkbaar begrip)-elk zijn ruimte.
Dat was de afgelopen jaren bij parkaanleg zelden het geval.
Neem nu het Keizerpark.
Fietsers en voetgangers worden er overal als “gemengd verkeer” behandeld.
Je kan onmogelijk in het ganse park voetgangers en fietsers splitsen, maar dat mag je toch verwachten op een zachte doorgangsas tussen Ledeberg/Gentbrugge en het stadscentrum.
Zeker op een doorgangsas die bedoeld is als hoofdfietsas, telpaal incluis.
Wat doe je als fietser in deze situatie:

11nov12, 14u06, Keizerpark

Op een zondag als deze is het voor mij simpel: remmen, en geduldig surplacen.
Vooral niet doen schrikken.
Zo’n handtas kan een gemeen wapen zijn ;).
Nog gemener is: alle voetgangers en fietsers van en naar Gentbrugge moeten deze smalle bocht nemen.
No other choice.
Net in de bocht is het pad op zijn smalst.
Dwarsende fietsers moeten zeer goed opletten.
Een ontwerpfout?
Of?

Bij de volgende stappers pas ik mijn klassieke truuk toe: even met de remmen “klakken”.

11nov12, 14u06, Keizerpark

Hier snapt iedereen: we moeten delen.
Voetgangers en fietsers samen onder de Steenweg door.

Keizerpark is een voorbeeld.
Rondom zwembad Van Eyck en het park aan de Nieuwe Wandeling is het niet anders.
De Bataviabrug geeft al subtiel elk zijn ruimte.

02jul12, 18u06, Bataviabrug

De subtiliteit zal afhangen van de toekomstige aanvoerroutes.
In een (toekomstige) stad vol zachte weggebruikers verdienen beide voldoende ruimte, zonder ingebakken conflictstof.
De fietser verdient regelmatig vlotte routes.
En de voetganger verdient zijn gemoedsrust.