Home

Zelf

28 februari 2019

“Wat we zelf doen, doen we beter” was ooit een politieke slogan, die vaak versplintering van bevoegdheden opgeleverd heeft.
Bevoegdheden op zijn Vlaams/Belgisch, zoals mobiliteit en klimaat: een kot achter een kot achter een kot.
Als we ons maar zelfstandig voelen.
Meulestedebrug is een prototype van hoe Vlaanderen afgelopen decennia omging met zijn infrastructuur.
Veel blabla, weinig boemboem, tenzij je het hevige lawaai dat de brug produceert boemboem noemt.
Zelfs op de fiets creëer je boemboem, zo gammel is de brug.
Hetzelfde kan je zeggen van het Vlaams fietspadenbeleid: er zijn veel te weinig daden.

Wie de kaart van Gent bekijkt ziet dat deze complexe stad vol ligt met “stadsmuren”.
Dat zijn hoge of diepe barrières waar af en toe een doorgang(etje) in zit.
De meeste van die -ahum- “doorgangen” dateren van de vorige eeuw.
Het kanaal Gent-Terneuzen is zo’n eminente barrière, 32 kilometer lang, met enkel op Nederlands grondgebied veilige fietspassages.
Als ik het goed heb zijn dat er 3: Sas Van Gent, Sluiskil en Terneuzen.
Op het dicht bevolktere Belgisch deel zijn er amper vijf, vooral fietsonvriendelijke, passages: Zelzatebrug, de veren van Terdonk en Langerbrugge, Meulestedebrug en de spoorwegbrug op de lijn naar Eeklo.
Dat is alles.

Zowat alle administraties hebben de gewoonte om geen enkele steen te verplaatsen op lokaties waar ze een grote werf verwachten.
Dat telt zowel voor de Stad als voor het Gewest.
Daar zit de logica achter dat èlke investering beter op een plaats gebeurt waar deze investering lang rendeert.
Op plaatsen waar een groot project verwacht wordt wacht men tot dat groot project achter de rug is.
Vanuit financiëel oogpunt is dat een begrijpelijke logica.
Nadeel is dat er niet gekeken wordt naar kleine, goedkope ingrepen, “want er komt een groot project”.
Sommige van die projecten komen uit de koker van Samuel Becket.
Het is lang wachten op Godot, zéér lang wachten.
Aan Meulestedebrug is me al vaker de lust bekropen om met een koevoet terug te keren, en een boordsteen los te wrikken.
Op het olifantenkuddepad naar Meulestebrug zou dat een comfortabel fietsgevoel creëren.
Gedaan met afstappen en weer op de fiets springen.
Maar kijk, iemand had een ander idee:

24feb19, Meulestedekaai

24feb19, Meulestedekaai

24feb19, Meulestedekaai

24feb19, Meulestedekaai

Wat we zelf doen, doen we sneller?
Volgens de laatste berichten gaat de schop er in 2020 in de grond, en in 2023 uit de grond.
Ik heb door de vele persartikelen over Meulestedebrug geleerd om dat pas te geloven als de schop effectief in de grond gaat.

Muide-Meulestee

1 mei 2014

23apr14, 16u50, Dampoort

23apr14, 16u50, Dampoort

Meulestede (1)

9 november 2008

De spoorwegbrug tussen Wiedauwkaai en Terneuzenlaan is een onderdeel van de Noordzuid Fietsroute tussen Zwijnaarde en Wondelgem. Hier kom je vanuit Wondelgem aan de spoorwegbrug:

23okt08 17u16 Buitensingel / Wiedauwkaai

23okt08 17u16 Buitensingel / Wiedauwkaai


Kathleen schreef al over dit onveilige kruispunt. Jan ontrafelde de logica van het Vlaams Gewest. Ik voeg er nog een bult aan toe:
23okt08 17u04 Wiedauwkaai

23okt08 17u04 Wiedauwkaai


De stoeprand voelt alsof je over een voet rijdt. Of is het een voet?
23okt08 17u04 Wiedauwkaai

23okt08 17u04 Wiedauwkaai


Fietsvriendelijk is dit niet. Fietstimulerend zeker niet. En dat op een fietsroute.
23okt08 17u04 Wiedauwkaai

23okt08 17u04 Wiedauwkaai

%d bloggers liken dit: