Surrealisme

Elke Belgische beroepsgroep heeft recht op zijn eigen portie surrealisme.
Ook wegenbouwers.
Een autoweg die nergens naar leidt.
Een viaduct in een wei.
Dat kennen we.
Je bent als land ergens goed in of niet.
Douglas De Coninck bundelde ze in zijn blunderboek.

26maa10, 7u48, Dendermondsesteenweg

Fietspaden verdienen een gelijke behandeling als autowegen.
Of nog beter: iets unieks.
Dàt is pas topsurealisme.
Daar vond een topkunstenaar het volgende op.
Men make een fietspad.
Men sluite het aan op een autoparking.
Men sluit die parking ’s avonds, ’s nachts en ’s morgens af met een hek.
Tàtàà: het unieke dagfietspad.
26maa10, 7u48, Dendermondsesteenweg
Aan die poort is al ferm gevloekt.
Zowel Stad als winkelcentrum kozen voor het “proefondervindelijk surrealisme”.
Een unieke ervaring die je nooit vergeet.
Echt surrealisme verdraagt geen aankondiging.
Hoe zou je dit beschaafd op een bordje uitleggen?
En middenstanders weten dat ook negatieve reclame goede reclame is.

26maa10, 7u49, Dendermondsesteenweg

Het fietspad kwam er door een samenwerking van de stedelijke groen- en mobiliteitsdienst.
Het hek kwam er -volgens het winkelcentrum- onder druk van de stedelijke milieudienst.
Het fietspad was ontworpen èn aangekondigd voor de poort er kwam.
Coördinatiefoutje?

Je kan je sowieso vragen stellen bij een fietsroute doorheen een autoparking van een winkelcentrum.
Maar goed: binnen twintig jaar wordt de Dampoort heraangelegd, het winkelcentrum gesloopt en zal het (prachtige!) fietspad naar het station leiden.

Zou de minister hier ook gefietst hebben?