Home

De haaientanden

14 augustus 2018

Wat een weekend was me dat!
Insiders spraken over de haaientandenoperette.
Het leek een promotiestunt om de haaientand te promoten / bekend te maken.
De dag dat de haaientand de voorpagina haalde!
Rideau!

Waar ging het om?
Zoeken naar eenvormigheid is een prima idee.
Fietsers rechten afpakken is géén goed idee.
Dat laatste is waar AWV Vlaams Brabant in Leuven mee bezig was.
Er is -zowel in Gent als nationaal- nog véél werk om de fiets even gelijke rechten en ruimte te geven als de auto.
In Gent is er afgelopen jaren veel werk verzet.
De volgende uitdaging wacht: “Gent binnen de R40” verbinden met “de wereld buiten de R4”.
De Parkbosbruggen zijn daarin een grote stap.

29juni18, Zoé Borluutbrug (Parkbosbruggen)

29juni18, Zoé Borluutbrug (Parkbosbruggen)

29juni18, Zoé Borluutbrug (Parkbosbruggen)


De onderdoorgang aan de Dampoort wordt een mijlpaal.
Wordt de renovatie door AWV van de brug over de E40 tussen Gent en Sint-Martens-Latem de volgende stap?
Of… ?

Draaide het écht rond haaientanden?
Het grootste probleem rondom de haaientanden zit vervat in het concept “bypass”.
Dat concept maakt elke “eenvormige logica” van een wegbeeld onmogelijk.
Een bypass wil auto’s het voorrecht geven om naar rechts af te slaan zonder langs een verkeerslicht te passeren.
(Dat laatste is essentieel: op een kruispunt mèt verkeerslichten krijgen auto’s een zijweg zonder verkeerslichten. )
Baf!
De eenvormigheid is gaan vliegen.
Wèg is het gelijkvormig wegbeeld.
Gevolg: fietsers verliezen het recht om hun weg rechtdoor mèt voorrang te vervolgen, hierover gaat de Leuvense colère.
Je fietst rechtdoor, en als fietser verlies je dan plots de voorrang.
Want bypasses zijn belangrijker.
Ongeval?
Eigen schuld.

Volgens AWV is dàt veiliger.
Volgens ons draait het hier om autodoorstroming, no more, no less.
Méér auto’s versassen in minder tijd.
Eén van die oplossingen voor de files, die -helaas pindakaas- vooral èxtra autoverkeer aanzuigen, “want dààr gaat het vooruit”.
De bypass is een autolandconcept, dat -indien dat land snel een fietsland wil worden- afgeschaft moet worden.
Een bypass is een truukje dat je kan toepassen in een land met louter auto’s en voetgangers.
Zo kan je inderdaad méér auto’s versassen.
In een stad is een bypass nóg een automuurtje bovenop de bestaande brede autoweg.
De bypass in Leuven werd (in de pers) niet in vraag gesteld, noch door AWV, noch door de stad Leuven.
Zelfs niet op een kruispunt met vaak een massa fietsers.

En onze verkeerslichten op die kruispunten (zowel die van AWV als van de Stad Gent) zijn al zo’n 20e eeuwse rampen, ook de recent geplaatste.
De filosofie lees je voluit in dit mailverkeer met AWV.
Onderwerp: het foute ontwerp van het kruispunt Brusselsesteenweg / Land Van Rodelaan.
Mind my words: dit kruispunt is een zwart punt in opbouw.

Voor het eerst in het bestaan van AWV probeerden ze een fietsopstand te bedwingen door deze communicatie in de aandacht te zetten.
We zijn ze daar dankbaar voor.
Zo kunnen we hun logica begrijpen.
Lees hier hun dienstorder.
Een paar bedenkingen: iemand moet de schrijvers van AWV eens naar IKEA sturen.
Afbeeldingen zet je bij het onderwerp.
Handleidingen / dienstnota’s horen minstens het niveau van IKEA-manuals te halen.
Liefst nog beter.
De verwarring lijkt me hier al te beginnen.
Maar wat helder is: er staan in de dienstnota géén verhelderende tekeningen over bypasses zoals de Naamsepoort in Leuven, of de Brusselsesteenweg in Gentbrugge.
Bewust of onbewust?
Ik gok op het tweede.

Lees nog deze fijne analyse van Bart Wolput over bypasses.
(her)Lees ook de Fietsbult “Vijftig tinten wit”, waarbij Jan bypasses met een fijn mesje fileert.

————————————

Tijdens de operette nam Kees Meerman het in De Morgen van zaterdag 11 augustus op voor de fietsers.
Het is een tekst vol liefde en nuance, om in te kaderen!
En als ik moet kiezen: vooral de laatste drie alineas.
We vroegen Kees de toestemming om zijn opiniestuk hieronder te publiceren.
Merci Kees!

Waarom krijgen fietsers geen voorrang?

Auto’s krijgen voorgang op fietsers op alle kruispunten.
Dat is een nieuwe maatregel van de overheid.
Dit lijkt een bericht uit 1980.
Maar Vlaanderen heeft het gepresteerd om hiermee af te komen anno 2018.
Een hele prestatie.
De uitleg van de overheid voor deze absurde maatregel is: om onduidelijkheid weg te werken.
Op sommige kruispunten hadden fietsers voorrang, op andere kruispunten de auto’s.
Men wil één lijn trekken.
Prima.
Maar waarom dan niet één lijn trekken om fietsers voorrang te geven op alle kruispunten?
En zo trager rijdende auto’s en veiligheid te creëren voor fietsers.

Auto’s rijden snel.
Vaak veel te snel.
Op heel wat kruispunten in Vlaanderen, zeker in de stad, wordt het zicht op een kruispunt geblokkeerd door geparkeerde auto’s, wegwerkzaamheden, een bushokje, elektriciteitskasten of huizen.
Heel vaak zie je die (te) hard rijdende auto niet aankomen.
En de autobestuurder rijdt lekker snel want hij weet: ‘Ik heb toch voorrang, en die fietsers moeten maar aan de kant als ik eraan kom’.

We hebben het afgelopen jaar een zondvloed aan verkeersdoden gehad onder de fietsers in Antwerpen.
Kennelijk is het de ambitie van de overheid om records te gaan breken op dat vlak.

Overal in Antwerpen (of Vlaanderen?) legt men van die rubberen bubbels op de weg; een verhoogd vierkant dat de automobilist moet doen afremmen.
Levensgevaarlijk vind ik die dingen.
Fietsers krijgen maar zo’n 40 centimeter rechts van die bubbel om op te rijden.
Komt nog bij dat automobilisten die zo’n bubbel passeren uitwijken.
Als fietser word ik te pas en te onpas van de weg gereden door de bestuurder die dat niet eens doorheeft.

Ook zijn er voorstellen om in de hele stad een zone-30 te installeren.
Kennelijk vindt de overheid het dus heel belangrijk dat de automobilist minder hard gaat rijden.
Is het dan werkelijk zo erg dat automobilisten vaart moeten minderen aan kruispunten?
Dat ze moeten afremmen, checken of er een voetganger of fietser aankomt en daarna pas mag oversteken?
Is dat zo’n beperking van hun vrijheid?
De overheid laat hier een fantastische, gratis kans liggen om de automobilist trager en gematigder te doen rijden.
Esthetisch en qua veiligheid een veel efficiëntere maatregel dan overal die lelijke, zeer vervuilende, rubberen bubbels te plaatsen!

De afgelopen 20 jaar heb ik het rijgedrag van de automobilist zien veranderen in Antwerpen.
Aanvankelijk werd je van de weg gedrukt en moest je als fietser, trillend over de kasseien, maar zien of je het overleefde.
Nu, 20 jaar later – het moet gezegd – vind ik de gemiddelde bestuurder hoffelijk en beleefd, en stopt-ie braaf en graag voor de fietser.
Een enorm verschil met nog niet zo lang geleden.
Mijn angst is dat als we dit nu gaan veranderen, we weer terug naar af gaan.
Dat de autobestuurder weer in de mentaliteit vervalt; ‘de weg is van ons’.
Dat de fietser opnieuw een tweederangsweggebruiker wordt die van de weg wordt gedrukt.

We moeten met zijn allen gaan fietsen.
Zo simpel is het.
Niks gaat de files oplossen.
Geen Oosterweelverbinding, geen extra rijbanen.
Asfalteer het hele land, maak van Vlaanderen één grote autostrade (is al bijna gelukt).
De files blijven.
De enige oplossing is mensen uit hun auto te krijgen.
De fiets is hierin de hoop voor de toekomst.
En zelfs een beter alternatief dan het openbaar vervoer.
Het vervuilt niet, maakt geen lawaai en neemt veel minder plaats in op de weg.
De overheid moet er dus alles aan doen die fietser op elke mogelijke manier te soigneren, te voorzien, te faciliteren en te knuffelen.

Het zijn zij die de toekomst hebben.
Een overheid is vervangbaar.

————————————————————————-

Afronden met het diplomatische persbericht van de professionals van de Fietsersbond, want ook dat slaat nagels met koppen:

Reactie Fietsersbond op fietsoversteken

De Fietsersbond is verheugd dat minister Weyts terugkomt op de beslissing dat fietsers de voorrang zouden verliezen op kruisingen met gewestwegen. We hopen dat de verdere invoering van de maatregel onmiddellijk on hold gezet wordt, en dat er overleg met de Fietsersbond komt.

Vorige week bleek dat de voorrangsregeling op deze oversteekplaatsen met fietspaden werd aangepast. Daar had vaak de auto voorrang, soms de fietser en soms was het gewoon niet duidelijk wie voorrang had. Volgens het Agentschap Wegen en Verkeer (AWV) leidde dat tot verwarring. En daarom ontnamen ze de fietser daar de voorrang. De doorstroming van de auto had het gewonnen van het duurzame alternatief. Net in een zomer waarin er heel veel gesproken wordt over duurzaamheid en klimaatverandering.

Het klopt dat er onduidelijkheid is. De markeringen zijn verwarrend (kent iedere fietser het verschil tussen lijnen en blokmarkeringen aan oversteken?). Maar fietsers daarom de voorrang ontnemen, op plaatsen waar veelal de voetganger wél voorrang heeft op het zebrapad dat er naast ligt. Dat schept ons inziens niet echt veel meer duidelijkheid, integendeel.

De Fietsersbond eist dat veiligheid prioriteit krijgt op doorstroming van het gemotoriseerde verkeer. Geen én én verhaal, maar echt keuzes maken in functie van duurzame mobiliteit: een veilige omgeving voor de actieve weggebruikers.

De Fietsersbond was eerder betrokken, samen met Fietsberaad Vlaanderen, in de onderhandeling over de nieuwe oversteken. Ons gezamenlijk standpunt is/was duidelijk: eerst een proefproject met evaluatie. Dan verder kijken. Die evaluatie werd niet afgewacht, zo bleek vorige week door de actie van AWV. We hopen dat nu samen met ons wordt gekeken op welke manier de oversteekplaatsen op de meest veilige manier worden ingericht. Mét oog op duurzame mobiliteit.

Het was de negende luie zomerse Feestendag op rij.
We fietsten de stad in, en zagen alwéér die massa fietsen.
Méér als ooit tevoren.
Op zo’n dagen zie je live hoeveel mensen een fiets bezitten, en die nu ook gebruiken.
Op het Rond Punt was er een kleine opstopping van fietsers.
Een spreeuwenopstopping.
Iedereen keek naar iedereen.
Iedereen surplacete, of deed zijn best om te surplacen, én keek wat de anderen deden.
Oogcontact tot de zevende macht.
Een dame zette voet aan de grond, en vertrok weer.
Het loste op zijn dooie gemakje op, als zat er glijmiddel tussen de fietsen.
Geen gesakker.
Geen gejaag.

21jul18, Brabantdam / Vlaanderenstraat

21jul18, Brabantdam / Vlaanderenstraat

21jul18, Brabantdam / Vlaanderenstraat

Doe je ogen dicht, en beeldt je deze situatie in tussen automobilisten.
Hoor het geluid van claxons.

21jul18, Brabantdam / Vlaanderenstraat

21jul18, Brabantdam / Vlaanderenstraat

21jul18, Brabantdam / Vlaanderenstraat

21jul18, Brabantdam / Vlaanderenstraat

21jul18, Brabantdam / Vlaanderenstraat

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Dit was de sfeer die ik dagenlang ook elders in de binnenstad proefde.
Of zoals een vriend uit Eindhoven het formuleerde: hier blijft iedereen kalm.
Gentse Feesten in Nederland zou na 5 dagen relletjs geven.
Hier niet.
Met dank aan de puike organisatie en aan de vele vormen van sfeerbeheer.

Verderop in de stad zag ik voor het eerst de lichtreclame met:

21jul18, Cataloniëstraat


Prima initiatief, met als bedenking: min-dertigjarige mannen kennen het begrip “hoffelijkheid” niet.
Doe de test.
Net / vooral die mannen moet je met dergelijke boodschap bereiken.
Bekijk onze hoffelijkheidsflyer: we gebruiken het woord hoffelijkheid nergens.

En dan kom je thuis, en lees je over de Feestenburgemeester zijn fantasietje.
Ach.
De verkiezingen naderen zeker?
Een achterban verlangt wat forse taal.
Op Facebook is het bon ton om op fietsers te schelden.

Fietsers zijn “het grote gevaar”.
En dan valt om de haverklap het woord fietsterrorist.
Ach.
Alsof we die duizenden automobilisten met hufterig gedrag autoterroristen zouden noemen.
Zelfs zij die iemand omver rijden en vluchtmisdrijf plegen noemen we niet zo.
Een fietser met wat hufterig gedrag is prompt…
Ach.

Laat me er nu al over beginnen.
In 2013 verscheen het boek “De Fietsrepubliek”.
Het boek vertelt de geschiedenis van de fiets in Amsterdam, maar door de bril van een Amerikaan.
Ik kocht het op aanraden van een ambtenaar, maar liet het liggen.
Deze zomer las ik het uit.
Het is een boek vol nuance.
De fiets is heilig, de fietser niet.

Geachte schepen Peeters, de Fietsrepubliek is een boek voor u om te lezen.
Ik begrijp je colére.
Als een onbeschofterik mij als surplus een middelvinger cado doet zou ook ik boos zijn.
Ik begrijp uw uitval in de media niet.
Mocht ik over èlk incident waarbij ik door een automobilist persoonlijk in gevaar gebracht voel een blogstukje schrijven, ik zou geen tijd meer hebben voor deze blog.
Ook ik zie af en toe een hufter op een fiets.
Ik herinner me een paar incidenten waarbij de andere fietser geen aangepaste snelheid had.
Twee maal vond ik het zéér gevaarlijk.
De eerste keer was drie jaar geleden.
Een jongen van 16 racetje met zijn hoofd naar omlaag door de Visserij alsof hij op weg was naar de overwinning van een wielerwedstrijd.
Links op de weg kwam hij rècht op mij af.
Hij keek niet voor zich.
Enkel racen.
Precies of hij anabool steroïden geslikt had.
De laatste maal was drie/vier maand terug.
Een man tussen de 30 en 40 vlamde met zijn speed pedelec aan véél te snel langs het allerdrukste zebrapad van Brugge, dat aan de oversteekplaats aan het station.
Daar moet je 100% focussen op de dromende homo touristtown, dus ik heb er altijd de handen klaar op de rem, en fiets er traag.
Hij kwam slalommend tussen de touristen plots recht op me af, ik kon nog nèt uitwijken.
Het begrip “aangepaste snelheid” telt voor èlke/èlke/èlke weggebruiker.
Ook voor die 100 meterspurter in station Gent Sint-Pieters, op weg van de inkomhal naar perron 11.
Ik ben pro politie-aanwezigheid tussen voetgangers en fietsers, dat werkt matigend.
Ik ben ook pro opvoeding.
Verkeersopvoeding is decennialang louter een zaak geweest van “autorijbewijs halen”.
Dan moeten we niet verbaasd zijn dat er een generatie is die de verkeersregels niet kent.
Of die geleerd heeft om als fietser en voetganger zijn/haar plan te trekken.
Want dat wordt de moeilijkste opdracht voor het komende decennium: een “we-trekken-als-fietsers-ons-plan-generatie” de overgang maken naar een verantwoordelijke cultuur in de straten, waar het recht van de zwakste telt.
Voor wie dat begrip “zwakste” niet zou kennen: dat zijn de ouderen op de fiets, de kinderen naast hun ouders op de fiets, de voetgangers, de mensen in alle soorten rolstoelen,… .
Kortom: de eerder tragen.
Zij zijn de norm, de nieuwe norm.
Die overgang maken is de uitdaging.
Daar is zowel educatie, sensibilisering als repressie voor nodig.
De politieman/vrouw met gezond verstand en heldere blik ziet het verschil wel tussen aangepast en onaangepast rijgedrag.
Ik vind het normaal dat deze mensen hun werk doen.
Ik vind het niet normaal dat ik in kranten politieke uitspraken lees als “Maar misschien moeten we daarover nadenken om de Gentse feesten vanaf 13 uur vrij te maken voor alle voertuigen, dus ook de fietsers. Het is tijd dat we nozems op twee wielen aanpakken.”
Ik wens u veel succes om bijvoorbeeld deze dame te overtuigen:

21jul18, Sint-Baafsplein


Aangepaste snelheid, dààr draait het om.
De kans dat de hufter die uw pad in de Belfortstraat dwarste een krant leest lijkt me uiterst gering.
Maar uw achterban zal ongetwijfeld tevreden zijn.
En ondertussen blijft het wachten op een veilige fietsstad buiten de R40, met veilige verkeerslichten.
Want mijn bijna-dood-ervaringen waren telkens met een onvoorzichtige of hufterige automobilist, in combinatie met gevaarlijke verkeerslichten.
Bijvoorbeeld aan de Sint-Lievenspoort.
Groen is geen groen.
Het is Russische roulette.

A propos: bij opening van de Parkbosbruggen beloofden we als Fietsersbond Gent aan de gouverneur, de minister, de deputé en uw collega van mobiliteit Watteeuw als dank voor de bruggen een klein cadotje.
Het boek De Fietsrepubliek.
U weet waar u het kan lenen.

Wie ooit de geschiedenis van het fietsen in Gent zal schrijven is -ahum- veroordeeld om een zéér lang hoofdstuk te wijden aan de Gentse Feesten.
Die Feesten zijn de barometer van het jaarlijks stijgend fietsgebruik, èn de barometer van de fietsvriendelijkheid van het stedelijk beleid.
Mensen fietsen enkel als ze weten dat het veilig kan.
Jaar aan jaar komen er minder auto’s tot in het stadshart.
Al blijft het uitkijken voor slalommende autoracers, op zoek naar de ultieme parkeerplaats:

15jul18, 21u32, Minnemeers

De Lijn is op de Fieste met de Nuchtere Nachtbussen telkens op zijn best.

16jul18, 00u21, Jan Delvinlaan

16jul18, 00u21, Jan Delvinlaan

Ik ben soms kritisch voor het vorige stadsbestuur, dat ik (vergeleken met de periode Van Rouveroi en Watteeuw) qua fietsbeleid tè low profile vond.
Maar kijk: in de Gentse Feesten van toen zag je een fietscultuur jaarlijks groeien.
De bottomline is steeds duidelijker: als je véél mensen wil héén-en-weren van en naar een compacte stedelijke lokatie, dan is de auto 100% een foute keuze.
Dan wint de samenwerking van stappers, fietsers en Openbaar vervoer.
Vrachtwagens en camionettes vol materiaal staan er niet in files.
Zolang ze traag rijden is de chaos van een openingsdag beheersbaar.

13jul18, 10u19, Botermarkt

De tekenen zijn duidelijk.
De stallingen zijn volzet.

14jul18, 23u18, Baudelokaai

En de telpalen doen een extra beurt, want na 9.999 volgt 0000.

14jul18, 12u46, Visserij


14jul18, 23u27, Visserij


Imagine dat al deze fietsers nog met de auto zouden komen…
Op 17 minuten passeerden er zondagnacht 497 fietsers.

16jul18, 00u17, Visserij

Wat schreef Fietsbult afgelopen 10 jaar over de Gentse Feesten?
Heimwee naar vroeger?
Lees over…
Gentse Feesten 2016.
Gentse Feesten 2013.
Gentse Feesten 2012.
Gentse Feesten 2011.

Vrijwilligers van Gents MilieuFront en Fietsersbond schilderden, met de hulp van buurtbewoners, op 25 en 26 juni op drie verschillende plaatsen fietspaden. Op deze manier willen de organisaties en bewoners aandacht vragen voor veilige fietswegen van en naar de stad (over de R4). Op deze smalle en drukke wegen ontbreekt een veilige fietsinfrastructuur. Als we mensen en scholieren op de fiets willen krijgen moet de weginfrastructuur beter en veiliger!

Met Gents Milieufront (GMF) en Fietsersbond Gent zijn we niet aan ons proefstuk toe: in 2013 en 2014 trokken we reeds de aandacht op een aantal locaties waar de fietsinfrastructuur ondermaats was. We schilderden in 2013 een fietspad in Bijlokehof, een jaar later was Gentbruggebrug aan de beurt. Aan Bijlokehof kwam nadien een echt fietspad. Gentbruggebrug kreeg een fietssuggestiestrook. Het Circulatieplan (april 2017) kreeg onze volle steun, en betekende een grote stap voorwaarts voor fietsend Gent. We zijn bovendien vragende partij om dergelijke Circulatieplannen ook buiten de R40 te realiseren.

Oostakker als fietswoestijn
De Voordestraat in Oostakker stond reeds op de lijst uit 2013 van 10 fietspadloze locaties. Na het ongeval met Nikita Everaert in februari 2018 focussen we méér dan ooit op Oostakker. Oostakker verdient komende jaren àlle aandacht van àlle wegbeheerders. Het is een echte fietswoestijn, een Amerikaanse slaapstad vol verkavelingen, geprangd tussen haven, R4 en Antwerpsesteenweg waar zowel Stad Gent als het Vlaams Gewest tekort schieten. Autodoorstroming en autoparkeerplaatsen zijn de topprioriteit en fietspaden zijn eerder uitzondering dan regel. De Antwerpsesteenweg en de R4 zijn voor voetgangers en fietsers een brede harde stadsmuur, zeker op het stuk met een snelheidsregime van 70km/u.

Met onze actie op dinsdag 26 juni focussen we op drie bruggen over de R4 die samen met de R4 in de jaren 70 werden aangelegd. Elke brug kreeg een voetpad, maar geen fietspad en de hellingen kregen voetpad noch fietspad. Anno 2018 domineert het autoverkeer deze smalle wegen en dat willen we anders!

Fietsvriendelijke make-overs
We vragen dat àlle bruggen en brughellingen een fietsvriendelijke make-over krijgen. Tijdens de heraanleg van het kruispunt R4-N70 (die al jaren op tafel ligt) zal het niet evident zijn voor fietsers om de N70 te gebruiken. Daarom moeten de andere punten die de R4 kruisen kwalitatief en veilig gemaakt worden.

Onze actie spitst zich toe op volgende oversteken van de R4:
1 Lochristi heeft in de Voordestraat reeds jarenlang een prima tweerichtingsfietspad tot aan de gemeentegrens. Op grondgebied Gent en op de brug over de R4 is er niks van fietsinfrastructuur.

2 Het tweerichtingsfietspad in de Smalleheerweg (Lochristi, richting crematorium, een belangrijke regiofunctie) is ondertussen al verouderd en te smal geworden. Op de brug over de R4 is er niks van fietsinfrastructuur.

3 De brug aan EDUGO De Toren (Eksaardserijweg) kreeg recent (2015) op de brug zelf een fietspad, maar de hellingen blijven gevaarlijk fietspadloos. AWV legde toen een op- en afrit aan voor Volvo Cars, en nam zeer ondoordacht deels alle ruimte in, waardoor het er des te moeilijker wordt om veilige fietspaden te creëren.


De stad Gent plant een heraanleg van de Edugo schoolomgeving (zie hier). We juichen deze plannen toe en hopen dat er snel werk van gemaakt kan worden. Anderzijds vinden we fietssuggestiestroken op de brug wat mager (gezien ook de grote investeringen voor de nieuwe ontsluitingsbrug voor Volvo). Bovendien had die suggestiestrook er ook al lang kunnen liggen.

De plaatsen waar we aandacht voor vragen vind je hier op kaart.
We vragen dat deze bruggen en hellingen als topprioriteit aangepakt worden, zodat fietsers en voetgangers bij de werken aan de Antwerpsesteenweg / Orchideestraat (2019) een veilig alternatief hebben. Zowel AWV als de stad Gent zijn hiervoor verantwoordelijk. AWV voor de bruggen en hellingen. Stad Gent voor verdere fietsinfrastructuur.
Daarna kunnen soortgelijke bruggen over de R4, E17, E40, Schelde en kanalen aan de beurt komen.
Fietsersbond Gent maakt later in 2018 hier een inventaris van.

Een persbericht van Velo-droom

Meer dan 100 mensen fietsen zondag 3 juni vanuit De Rozebroeken door de Gentse deelgemeente Sint-Amandsberg.
Ze passeerden hierbij langs heel wat schoolpoorten.
Hiermee wilden ze aandacht vragen voor meer veiligheid voor fietsende kinderen.
Bart Pannemans: “Vroeger was het heel normaal dat kinderen alleen naar school of naar vriendjes gingen. Nu durven veel ouders dat niet meer. Er rijden heel veel auto’s en daardoor is fietsen onveilig en onaangenaam geworden. Wij hebben heel veel zwarte punten in onze wijk; plaatsen waar al een ernstig ongeval gebeurd is met fietsers.” Om tot een veilige wijk te komen vraagt Velo-droom aan huidige en toekomstige beleidsmakers in te zetten op 3 speerpunten: veilige Steenwegen, groene fietsassen door de wijk en een circulatieplan met de schoolomgevingen als vertrekpunt”.
Schepen van mobiliteit Filip Watteeuw was alvast aanwezig om naar de bezorgdheden van de ouders te luisteren.

Dichtgeknepen billen.

28 mei 2018

Volgens specialisten duurt het 2 à 3 jaar voor een circulatieplan zich “zet”.
Het Gentse Circulatieplan werd -als onderdeel van een groter Mobiliteitsplan- ingevoerd op 3 april 2017.
De gemeenteraadsverkiezingen zijn -anderhalf jaar later- in oktober 2018.
Dat wil zeggen dat het huidige stadsbestuur bewust “een risico” nam.
Tegen dan is nog niet iedereen verzoend met het plan.
Dergelijke veranderingen veroorzaken altijd en overal (ter wereld) ongenoegen.
Ook al zit een zwijgende meerderheid te wachten op dergelijke plannen, de ontevredenen zal je altijd en overal luid horen roepen.
Ook in Gent.
Na drie jaar heeft zich dat “gezet”.
De meerderheid weet dat.
De oppositie weet dat.
Dat zal dus tegen 2020 zijn.

Toen het Circulatieplan eraan kwam waren we met Fietsersbond Gent “voorzichtig wantrouwend”.
We zagen de mogelijke autosluiproutes om de R40 te vermijden.
We twijfelden of een door politici bijgevijld ambtenarenplan geen compromisplan ging zijn.
Wel willen maar niet kunnen, zoiets.
Maar het Circulatieplan viel mee.
Het was een doordacht politiek compromis van drie partijen.
Het belangrijkste gebrek was: het plan bleef beperkt tot Gent binnen de R40.
Buiten de R40 blijft het voor fietsers al te vaak behelpen.
Daar wacht men op circulatieplannen en een grootstedelijk fietsroutenetwerk.
Dàt is dè opdracht voor -whoever it may be- het volgende stadsbestuur.

Het effect van het Circulatieplan op fietsend Gent viel héél erg mee.
Zo’n snelle groei aan fietsers had ik wel gedroomd, maar niet verwacht.
Dat effect van het plan in het straatbeeld op fietskwantiteit was dus positiever dan verwacht.
30% minder doorgaand autoverkeer binnen de R40 creëerde binnen de R40 duidelijk méér ruimte voor àlle anderen, het resterende 70% autoverkeer incluis.
X aantal bijna-fietsers durfden de stap zetten.
Soms is dat met dichtgeknepen billen.
Bij een flyersessie op het einde van de Visserij vertrouwde een dame me toe: “Ke durve nie goe, moa tes van te moeten hé“.
Op mijn vraag waar ze bang voor was volstonden een paar woorden: “Die ottos hé.”.
En ze fietste dapper verder.
Het is voor velen nog een poos wennen.
Ook snelle fietsers moeten nog wennen aan de snel aanzwellende groep trage fietsers.
En aan de aanzwellende groep voetgangers.
Het is dus wennen voor iedereen.
A propos: ik was ècht wel onder de indruk van de màssa fietsers die de stad instroomde…

14mei18, Visserij

14mei18, Visserij / Tweebruggenstraat

14mei18, Visserij

14mei18, Visserij

14mei18, Visserij

14mei18, Tweebruggenstraat / Visserij

14mei18, Visserij / Tweebruggenstraat

14mei18, Visserij / Tweebruggenstraat

Mail: Burgstraat

25 mei 2018

Van: IgnaceB [mailto:ignaceb@p.be]
Verzonden: vrijdag 25 mei 2018 9:23
Aan: fietsbult@fietsersbondgent.be
Onderwerp: verdubbeling van het aantal tramsporen in de Burgstraat

Dag allen,

De toestand van het wegdek in de Burgstraat is de laatste tijd toch wel schandalig gevaarlijk geworden.
De trams waggelen door de gebrekkige fundering van de tramsporen, zelfs in die mate dat de straatverharding wordt verschoven.
Het resultaat is eigenlijk spectaculair: naast de sporen ontstaan er geulen van 12 à 13 cm diep, tot op de dwarsliggers, met een breedte gelijk aan een de dikte van een fietswiel.
De geplande heraanleg van de Burgstraat later dit jaar wordt blijkbaar gebruikt als alibi om zelfs geen noodherstellingen uit te voeren.
Hoe je als wegbeheerder dan nog op beide oren kan slapen, begrijp ik niet goed.

MVG,

IgnaceB

%d bloggers liken dit: